Bhakti

కార్తీక పురాణం 28వ రోజు

Karthika Puranam Day 28

దుర్వాసుని రక్షణకై అంబరీషుడు బాణాలు వేయగా సుదర్శన చక్రం ప్రసన్నమై మునిని వదలడం; అంబరీషుని సుదర్శన స్తుతి.

అంబరీషుఁడు చక్రముఁ గాంచి యిట్లనెను. విష్ణుప్రియమగు సుదర్శనమా, నిలునిలు. నీకు నమస్కరించెద. ఈతఁడు విప్రుఁడు. వీనిని ముదముతోఁ గాపాడుము. ఈతనిఁ జంపుట యుక్తముగాదు. వధముచేయు నీకు నీతనిప్రాణమునకు బదులుగ నాప్రాణంబు నొసఁగెదను. బ్రాహ్మణవధమును మానుము. కాదేని నాతో వేగ యుద్ధము సేయుము. నీవు శత్రువులకు లొంగని భగవంతుని యాయుధమవైనను, నీవు నాకు దైవమైనను నీతో నేను యుద్ధమొనర్చెదను. క్షత్రియుఁ డొకనిని యాచింపఁగూడ దని బ్రహ్మ విధించియున్నాఁడు. అయినను, జగడ మేల యని, దైవస్వరూపమైన నిన్ను నేను యాచించెదను. నీవు సకలదేవతలకు జయింపరానిదాన వనియు, నీ బలము హెచ్చనియు నెఱుఁగుదును. ఐనను, నాబాహుద్వయములబలిమి నిన్ను యుద్ధమునకుఁ బిలుచుచున్నది. విష్ణువు మున్ను గాఁగల వేల్పులందఱు మన యిద్దఱయుద్ధమును జూతురు గాక. నేను నిన్నుఁ గ్రిందఁద్రోచిపుచ్చిన క్షణమే నీవు మునీంద్రుని వదలుదువు. నీకు ప్రాణములం దిచ్ఛ గలదేని, విష్ణునిచేతియం దిఁకఁ గొంతకాల ముండఁ దలఁచితేని, నన్నుశరణుచొచ్చిన యామునీంద్రుని వదలుము.

నేటి తెలుగులో అంబరీషుడు చక్రాన్ని చూసి ఇలా అన్నాడు. “విష్ణువుకు ప్రియమైన సుదర్శనమా! ఆగు, ఆగు. నీకు నమస్కరిస్తున్నాను. ఇతను బ్రాహ్మణుడు. ఇతనిని సంతోషంతో కాపాడు. ఇతనిని చంపడం తగదు. వధించే నీకు ఇతని ప్రాణానికి బదులుగా నా ప్రాణాన్ని ఇస్తాను. బ్రాహ్మణ వధను మానుకో. లేకపోతే నాతో వెంటనే యుద్ధం చేయి. నువ్వు శత్రువులకు లొంగని భగవంతుడి ఆయుధానివి అయినా, నువ్వు నాకు దైవానివి అయినా నీతో నేను యుద్ధం చేస్తాను. క్షత్రియుడు ఒకరిని యాచించకూడదని బ్రహ్మ విధించి ఉన్నాడు. అయినా, జగడం ఎందుకని దైవస్వరూపమైన నిన్ను నేను యాచిస్తున్నాను. నువ్వు సకల దేవతలకూ జయించడానికి వీలుకానిదానివని, నీ బలం అధికమని నాకు తెలుసు. అయినా నా రెండు భుజాల బలం నిన్ను యుద్ధానికి పిలుస్తున్నది. విష్ణువు మొదలైన దేవతలందరూ మన ఇద్దరి యుద్ధాన్ని చూడనీ. నేను నిన్ను కిందికి తోసేసిన క్షణమే నువ్వు మునీంద్రుడిని వదులుతావు. నీకు ప్రాణాల మీద ఆశ ఉంటే, విష్ణువు చేతిలో ఇంకా కొంతకాలం ఉండాలని అనుకుంటే, నన్ను శరణు వేడిన ఆ మునీంద్రుడిని వదిలిపెట్టు.”

ఇ ట్లంబరీషుఁడు స్తుతింపఁగా, మిక్కిలి సంతసమొందినదై విష్ణుచక్రము అంబరీషునిఁ బరీక్షించుటకై కోపము నొందినట్లు నటించుచు నతనితో నిట్లనియె. ఓయంబరీషా, మధుకైటభు లను రాక్షసులను నేను సంహరించితిని. మఱియెందఱొరక్కసులు వేల్పులకుఁగూడ నసాధ్యులు నాచేఁ జంపఁబడిరి. కనుబొమముడిగల యాదుర్వాసుని మోమునుజూడ నేను దప్ప మఱెవ్వరు నీలోకంబునఁజాలరు. అట్టి యాదుర్వాసు నేనిట్టి దీనదశకుఁ దెచ్చితిని. నేను బ్రాహ్మశంకరతేజస్సులను ధరించినదానను. ఒరులు నన్నుఁ దలయెత్తియైనఁ జూడలేరు. క్షత్రసంహారకమైన శరీరరూపమైన తేజమునుండి జనించితిని. బ్రహ్మతేజము నన్ను మించినదికాదు. ఎచ్చటను నన్ను మీఱిపోవఁజాలదు. అట్లు బ్రహ్మరుద్ర తేజంబుల మీఱిన నన్నుఁ గేవల క్షత్రతేజము గలిగి, బ్రహ్మతేజమునకు బెదరిన యల్పుఁడవయిన నీవు చెనఁకఁగలవే. రెండుతేజంబులనుమించిన నాతో పోరుసల్పుటకు నీవు చాలుదువా? బలవంతుఁడగు పగతునితోఁ బోరుసల్పరాదు. మేలుగోరువాఁ డట్టివానితో సంధిచేసికొనుటయే సముచితము. నీవు మూర్ఖుఁడవై మంచిచెడ్డలుగానక నాతో బోరునకు సమకట్టితివి. నీవు హరిభక్తుఁడ వని నీమాటల నింత తడ వోర్చితిని. వేగ నీవేగుము. ఈయుద్ధమందలి మక్కువను వీడుము. వృథాగా నీప్రాణముల నిటవీడకుము. పోపొమ్మని సుదర్శనము రాజుతోఁ జెప్పెను. అంబరీషుఁడీపలుకు లాలించి, కోపముచేఁ గన్ను లెఱ్ఱనచేసి, యాసుదర్శనముతో నిట్లనెను. సుదర్శనమా, మాదైవమగు వెన్నునిచేతి యాయుధమవని యింతతడవోర్చితిని. లేకున్న నాబాణములచే నిన్నుఁ దుత్తునియలు గావింపనే. ఇఁక నీగౌరవంబుదక్కదు. నీవు క్షత్రధర్మముపూని నాతోమాటాడుచున్నావు. నేను శత్రుగర్వమును బోఁగొట్టు బాణముల నింతదనుక విడువనైతిని. విప్రులందును వేల్పులందును, స్త్రీలయందును, జ్ఞాతులందును, గోవులందును నింతదనుక బాణములఁ బ్రయోగింపనైతిని. ఇట నీవు శూరుఁడ వైతివి. అయినను నాకు దైవమవు. కాన నీవు నాయెదుటఁ బ్రాణములతో నున్నావు. నీవు నీ దేవత్వమును వదలి క్షత్రధర్మముతో నున్నావు. కావున నోర్వరాని యగ్నితుల్యబాణములను గైకొనుము.

నేటి తెలుగులో ఇలా అంబరీషుడు స్తుతించగా, విష్ణుచక్రం ఎంతో సంతోషించి అంబరీషుడిని పరీక్షించడానికి కోపం వచ్చినట్లు నటిస్తూ అతనితో ఇలా అన్నది. “ఓ అంబరీషా! మధుకైటభులు అనే రాక్షసులను నేను సంహరించాను. దేవతలకు కూడా అసాధ్యులైన మరెందరో రాక్షసులు నా చేత చంపబడ్డారు. కనుబొమల ముడి గల ఆ దుర్వాసుడి ముఖాన్ని చూడటానికి ఈ లోకంలో నేను తప్ప మరెవ్వరూ చాలరు. అటువంటి ఆ దుర్వాసుడిని నేను ఇటువంటి దీనదశకు తెచ్చాను. నేను బ్రహ్మ, శంకరుల తేజస్సులను ధరించినదానిని. ఇతరులు నన్ను తలెత్తి అయినా చూడలేరు. క్షత్రసంహారకమైన, శరీరరూపమైన తేజస్సు నుండి నేను పుట్టాను. బ్రహ్మతేజస్సు నన్ను మించినది కాదు. ఎక్కడా నన్ను దాటిపోలేదు. అలా బ్రహ్మ, రుద్ర తేజస్సులను మించిన నన్ను, కేవలం క్షత్రతేజస్సు కలిగి బ్రహ్మతేజస్సుకు బెదిరిన అల్పుడివైన నువ్వు ఎదిరించగలవా? రెండు తేజస్సులను మించిన నాతో యుద్ధం చేయడానికి నువ్వు సరిపోతావా? బలవంతుడైన శత్రువుతో యుద్ధం చేయకూడదు. మేలు కోరేవాడు అటువంటివాడితో సంధి చేసుకోవడమే సముచితం. నువ్వు మూర్ఖుడివై మంచిచెడులు చూడక నాతో యుద్ధానికి సిద్ధపడ్డావు. నువ్వు హరిభక్తుడివని నీ మాటలను ఇంతసేపు ఓర్చుకున్నాను. నువ్వు వెంటనే వెళ్ళిపో. ఈ యుద్ధం మీద మక్కువను వదులుకో. వృథాగా నీ ప్రాణాలను ఇక్కడ వదులుకోకు. పో, పో” అని సుదర్శనం రాజుతో చెప్పింది. అంబరీషుడు ఈ మాటలు విని, కోపంతో కళ్ళు ఎర్రబరిచి ఆ సుదర్శనంతో ఇలా అన్నాడు. “సుదర్శనమా! మా దైవమైన విష్ణువు చేతి ఆయుధానివని ఇంతసేపు ఓర్చుకున్నాను. లేకపోతే నా బాణాలతో నిన్ను తుత్తునియలు చేసేవాడిని కానా? ఇక నీ గౌరవం దక్కదు. నువ్వు క్షత్రధర్మాన్ని పూని నాతో మాట్లాడుతున్నావు. నేను శత్రుగర్వాన్ని పోగొట్టే బాణాలను ఇంతవరకు విడవలేదు. బ్రాహ్మణుల మీద, దేవతల మీద, స్త్రీల మీద, దాయాదుల మీద, గోవుల మీద ఇంతవరకు బాణాలను ప్రయోగించలేదు. ఇక్కడ నువ్వు శూరుడివి అయ్యావు. అయినా నాకు దైవానివి. అందువల్ల నువ్వు నా ఎదుట ప్రాణాలతో ఉన్నావు. నువ్వు నీ దేవత్వాన్ని వదిలి క్షత్రధర్మంతో ఉన్నావు. కాబట్టి సహించరాని అగ్నితో సమానమైన బాణాలను అందుకో.”

ఇట్లని పలికి, యాచక్రమున కిరుపార్శ్వములం దిరువదినాలుగు వేఁడివెలుఁగువంటి బాణముల నేసెను. సుదర్శనమును నతని యాశ్చర్యకరంబగు మగటిమి గాంచి “నృపాలా! నిన్నుఁ గాపాడుటకై విష్ణువు నన్నుఁ బురికొల్పెను. నిన్ను శరణుఁజొచ్చిన యీవిప్రుని వీడితిని” అని ధనుర్బాణములతోఁ గూడిన యంబరీషునివదలిపెట్టి క్రిందఁబడి చేదోయిమోడ్చి సాష్టాంగముగాఁ బ్రణమిల్లెను. ఓయగస్త్యమునీ! అంబరీషుఁడును అట్లు వచ్చిన చక్రముఁ గాంచి యడఁకువ మెఱయ నిట్లనియె:-ఓసుదర్శనమా! వెన్నుని కరకమలమున నుండు నీ వేడ? సంసారసాగరమున మునఁగి యుండు పురుగునైన నే నేడ? ఇది యెఱిఁగియు, క్రూరమైన నాక్షత్రియధర్మమునే పూని నీతో యుద్ధము సేయ వచ్చితిని. నాయపరాధమును మన్నింపుము, ఇదియో మకరమాసము. పక్షము శుక్లపక్షము. దివసము నట్టిదే (శుద్ధమే.) ఇది యుద్ధభూమి. నేను దైవసమమగు నీవలన మృతినొందఁ గోరి, యుద్ధమునకు వచ్చితిని. ఓసుదర్శనమా, నీరూపము దేవాసురులకునుఁ జూడ నలవి కానిది, జ్వాలలచేఁ జూపరకు భయముగలిగించునది, నూఱుమెఱుపుల కాంతి పుంజమును మీఱఁగలది, కోటిసూర్యబింబములకాంతిని, వేలకొలఁది యగ్నిజ్వాలల గుమినిబురుడించునదై, గిరగిరమని సుడిదిరుగుచున్న నిన్నువరాహమూర్తియగు విష్ణుఁడు ధరింపఁగలిగెను. కాని యల్పుఁడనయిన నేను నిన్ను తేఱి పాఱఁ జూడఁగలనే? సకలసంహారకమైన యన్ని దెసలను నిప్పుకలుమియుచున్న నీవశమునఁ జిక్కినవాఁడు జీవింపఁగలుగునే? దేవాసురుల కధిపుఁడయినను, వారికంటె మించిన శూరుఁడయినను, వారిని మించిన మొనగాఁడైనను, నీభయంకరరూపముఁ జూడఁ జాలఁడు. మెఱుపు, రవి, అగ్ని యివియెల్ల భయంకరమైన రూపముతో వరుసగా నిలిచెనేని, వానికాంతులెల్లను నీకు సాటి గావు. ఓపరేశా, నీవు సకలతేజస్సులను బురుడించుదానవు. శ్రీమహావిష్ణువు భయంకరమవైన నిన్ను సాయముగఁ బడసి, ముల్లోకములను దుష్టులనుండి కాపాడఁ గలిగెను. బలాఢ్యులగు వేల్పులు గాని, నీతోఁ బగగొన్న యసురులు గాని నిన్నుఁ జెనకఁజాలరు. రాక్షససంహారివి, భక్తపరిపాలకమవు, విష్ణువుయొక్క యనంతకాంతిచే వెలిఁగింపఁబడినదానవు, ప్రాణము పోవునప్పుడు బాధ దొలఁగించుదానవు నైన నీకు నమస్కారము. అని యిట్లు స్తుతించి, సాగిలఁబడి మ్రొక్కిన యంబరీషుని సుదర్శనము లేవఁ దీసి కూర్చుండఁబెట్టి, “ఓనృపాలా! నీకు మేలయ్యెడు లెమ్ము. అంతియకాక నీవొనర్చిన యీసుదర్శనస్తోత్రమును మూడువేళలందు నెవఁడు పరిశుద్ధుఁడై పఠించునో, వాఁడు సర్వాపదలనుండి విముక్తుఁడై చిరకాలము సుఖంబునొందును. ఎవఁ డీయధ్యాయమును వినుచున్నాఁడో, అతఁ డైహికసుఖముల నెల్ల ననుభవించి, మేలయిన గతి నొందును.

నేటి తెలుగులో ఇలా పలికి, ఆ చక్రానికి ఇరువైపులా ఇరవై నాలుగు సూర్యుడి వంటి బాణాలను వేశాడు. సుదర్శనం కూడా అతని ఆశ్చర్యకరమైన పరాక్రమాన్ని చూసి, “నృపాలా! నిన్ను కాపాడటానికే విష్ణువు నన్ను పురికొల్పాడు. నిన్ను శరణు వేడిన ఈ బ్రాహ్మణుడిని విడిచిపెట్టాను” అని ధనుస్సు, బాణాలతో కూడిన అంబరీషుడిని వదిలిపెట్టి, కింద పడి చేతులు జోడించి సాష్టాంగంగా నమస్కరించింది. ఓ అగస్త్యమునీ! అంబరీషుడు కూడా అలా వచ్చిన చక్రాన్ని చూసి అణకువతో ఇలా అన్నాడు. “ఓ సుదర్శనమా! విష్ణువు కరకమలంలో ఉండే నువ్వెక్కడ? సంసారసాగరంలో మునిగి ఉండే పురుగునైన నేనెక్కడ? ఇది తెలిసి కూడా, క్రూరమైన నా క్షత్రియధర్మాన్నే పూని నీతో యుద్ధం చేయడానికి వచ్చాను. నా అపరాధాన్ని మన్నించు. ఇదేమో మకరమాసం. పక్షం శుక్లపక్షం. దినం కూడా అటువంటిదే (శుద్ధమైనదే). ఇది యుద్ధభూమి. నేను దైవంతో సమానమైన నీ వల్ల మరణం పొందాలని కోరి యుద్ధానికి వచ్చాను. ఓ సుదర్శనమా! నీ రూపం దేవాసురులకు కూడా చూడటానికి శక్యం కానిది, జ్వాలలతో చూసేవారికి భయం కలిగించేది, నూరు మెరుపుల కాంతి పుంజాన్ని మించగలది. కోటి సూర్యబింబాల కాంతిని, వేలకొద్దీ అగ్నిజ్వాలల సమూహాన్ని తలదన్నేదై, గిరగిరా సుడితిరుగుతున్న నిన్ను వరాహమూర్తి అయిన విష్ణువు ధరించగలిగాడు. కానీ అల్పుడినైన నేను నిన్ను తేరిపార చూడగలనా? సకల సంహారకమైనదీ, అన్ని దిక్కులా నిప్పుకణికలు కక్కుతున్నదీ అయిన నీ వశంలో చిక్కినవాడు జీవించగలడా? దేవాసురులకు అధిపతి అయినా, వారికంటే మించిన శూరుడైనా, వారిని మించిన మొనగాడైనా నీ భయంకర రూపాన్ని చూడలేడు. మెరుపు, రవి, అగ్ని ఇవన్నీ భయంకరమైన రూపంతో వరుసగా నిలిచినా, వాటి కాంతులన్నీ నీకు సాటి కావు. ఓ పరేశా! నువ్వు సకల తేజస్సులను తలదన్నేదానివి. శ్రీమహావిష్ణువు భయంకరమైన నిన్ను సహాయంగా పొంది, ముల్లోకాలను దుష్టుల నుండి కాపాడగలిగాడు. బలాఢ్యులైన దేవతలు గానీ, నీతో పగబట్టిన అసురులు గానీ నిన్ను ఎదిరించలేరు. రాక్షససంహారివి, భక్తులను పరిపాలించేదానివి, విష్ణువు యొక్క అనంత కాంతితో వెలిగించబడినదానివి, ప్రాణం పోయేటప్పుడు బాధను తొలగించేదానివి అయిన నీకు నమస్కారం” అని ఇలా స్తుతించి, సాగిలపడి మొక్కిన అంబరీషుడిని సుదర్శనం లేవదీసి కూర్చోబెట్టి ఇలా అన్నది. “ఓ నృపాలా! నీకు మేలు కలుగుతుంది, లే. అంతేకాక నువ్వు చేసిన ఈ సుదర్శన స్తోత్రాన్ని మూడు వేళల్లో ఎవడు పరిశుద్ధుడై పఠిస్తాడో, వాడు సకల ఆపదల నుండి విముక్తుడై చిరకాలం సుఖాన్ని పొందుతాడు. ఎవడు ఈ అధ్యాయాన్ని వింటున్నాడో, అతను ఇహలోక సుఖాలన్నింటినీ అనుభవించి, మేలైన గతిని పొందుతాడు.”

ఇది శ్రీస్కాందపురాణంబునందలి కార్తికమాహాత్మ్యమున నిరువదియెనిమిదవ యధ్యాయము.

Back to top