కార్తీక పురాణం 27వ రోజు
Karthika Puranam Day 27
విష్ణువు పది జన్మల స్వీకారం, రాజధర్మం; అంబరీషుడు దుర్వాసుని తన వెనుక నిలిపి విల్లుతో సుదర్శనానికి ఎదురునిలవడం.
అత్రిమునీంద్రుఁ డగస్త్యునితో నిట్లనియె. ఇవ్విధంబున భగవంతుఁడగు పురుషోత్తముఁడు భక్తపరిపాలనమునందలి యాధిక్యమును గొనియాడుచు, మఱల నాదుర్వాసమునీంద్రునితో నిట్లనియె:-ఓబ్రాహ్మణోత్తమా, నీవు శాపమను నెపంబున రాజేంద్రునికి నొసఁగిన వరంబు నాకుఁ బరమసంతోషము నొసఁగినది. ఓబ్రాహ్మణోత్తమా! ఈశాపంబువలన నా కెట్టి యాయాసంపాటును గలుగదు. ఓద్విజేంద్రా! వేదవాక్యమువంటి నీమాట నిక్కపఱప నెంచి, నేనే యీపదిజన్మంబు లెత్తెదను. లేనిచో బ్రాహ్మణునికి మర్యాద లేకపోవును గదా. ఈశాపము నానందమునకుఁ గారణముగా నెంచెదను. నీవు వేగ నా రాజుకడకుఁ బొమ్ము. ఆనృపాలుఁడు తన చుట్టును బ్రాహ్మణులు పరివేష్టించి యుండ, విప్రునికి నుపద్రవము గావించు నేనేల బ్రదికియున్నాను. నానిమిత్తముగదా సుదర్శనము అను విష్ణుచక్ర మీతనిని నొకచోట నిలువనీయక తఱుము చున్నది. గోబ్రాహ్మణుల నిమిత్తమయి రాజు తన ప్రాణములను సైతము విడువవలయును. రాజు నరపాలకుఁడు గాదే. రాజ్యమందలి జనసంరక్షణ మతనియధీనమైకదాయున్నది. రాజు మంచినడవడిగల నాలుగు తెగల జీవులను సంరక్షింపవలయునుగదా. బ్రాహ్మణులనుదక్కఁ దక్కినవారినిఁ డనకుఁ గీడొనరించినవారిని వెంటనే పట్టవలయును. సత్యధర్మశీలురును లోభడంబాది గుణరహితులును నైన వేదవేదాంగ పారగులగు బ్రాహ్మణులేయపరాధము లొనర్చినను, బ్రాహ్మణులే యట్టి పాపకారియగు బ్రాహ్మణుని శిక్షింతురు. అట్టి యపరాధియగు బ్రాహ్మణునకుఁ దలగొఱిగించుట, దండుగగొనుట, ఊరువెడల నడుచుట మొదలగు వానిని జేయరాదు. ఖలుఁడగు బ్రాహ్మణుఁడు బ్రాహ్మణుని హింసించెనేని, దుష్టుఁడగు రాజు దండన గావించును. తెలిసినవాఁడు అట్టి దుష్టబ్రాహ్మణునిఁ దానుగా దండింపఁడు. ధర్మజ్ఞుఁడై ధర్మము ననుసరించు నృపాలుఁడు, తనకు ననిష్టముసేయఁ గోరి శస్త్రపాణియైవచ్చిన బ్రాహ్మణునిఁగాంచి యించుకేని వెఱవక క్షత్రియధర్మపాలకుఁడై దండింపరాదు. దాన నట్టి రాజు కీర్తివడయును. విప్రుని కంటె నితరుని నిట్టివానిని దండింపని రాజు మహాదోషము నొందును. ఎవని నిమిత్తము వేదవేత్తయై షట్కర్మనిరతుఁడగు బ్రాహ్మణుఁడు చంపఁబడునో, ఎవనిచే స్వయముగాఁ జంపఁబడునో, ఎవనిచేతనైన జంపింపఁబడునో, వాఁడు బ్రహ్మహత్య యొనర్చినవాఁ డని స్మృతులు పలుకుచున్నవి. ఎవనినిమిత్తము విప్రుఁ డీడ్వఁబడునో, కొట్టఁబడునో, లేక ధనము నొసఁగి యితరులచేఁ జంపింపఁబడునో, వాఁడును బ్రహ్మహత్య యొనర్చినవాఁడే. నానిమిత్త మీ దుర్వాసమునీంద్రుని కింత ప్రాణాంతకష్టము వచ్చినది గాన నేను నిక్కముగ బ్రహ్మఘ్నుఁడనే. అని యివ్విధంబున రాజు పలుతెఱంగుల వాపోవుచు మిగుల ఖిన్నుఁడై యున్నాఁడు. నీవు వేగ నట కేగుము. నీకును నతనికిని గూడ మేలు గలిగెడి.
నేటి తెలుగులో అత్రి మునీంద్రుడు అగస్త్యుడితో ఇలా అన్నాడు. ఈ విధంగా భగవంతుడైన పురుషోత్తముడు భక్తపరిపాలనలోని గొప్పతనాన్ని కొనియాడుతూ, మళ్ళీ ఆ దుర్వాస మునీంద్రుడితో ఇలా అన్నాడు. “ఓ బ్రాహ్మణోత్తమా! నీవు శాపం అనే నెపంతో రాజేంద్రుడికి ఇచ్చిన వరం నాకు పరమ సంతోషాన్ని ఇచ్చింది. ఓ బ్రాహ్మణోత్తమా! ఈ శాపం వల్ల నాకు ఎలాంటి ఆయాసం కలగదు. ఓ ద్విజేంద్రా! వేదవాక్యం లాంటి నీ మాటను నిజం చేయాలని తలచి, నేనే ఈ పది జన్మలు ఎత్తుతాను. లేకపోతే బ్రాహ్మణుడికి మర్యాద లేకుండా పోతుంది కదా. ఈ శాపాన్ని ఆనందానికి కారణంగా భావిస్తాను. నీవు త్వరగా ఆ రాజు దగ్గరికి వెళ్ళు. ఆ రాజు తన చుట్టూ బ్రాహ్మణులు చేరి ఉండగా, ‘బ్రాహ్మణుడికి ఉపద్రవం కలిగించే నేను ఎందుకు బతికి ఉన్నాను? నా కోసమే కదా సుదర్శనం అనే విష్ణుచక్రం ఇతడిని ఒకచోట నిలవనీయకుండా తరుముతున్నది. గోబ్రాహ్మణుల కోసం రాజు తన ప్రాణాలను సైతం విడవాలి. రాజు నరపాలకుడు కదా. రాజ్యంలోని ప్రజల సంరక్షణ అతని అధీనంలోనే కదా ఉన్నది. రాజు మంచి నడవడిక గల నాలుగు తెగల జీవులను సంరక్షించాలి కదా. బ్రాహ్మణులను తప్ప, తనకు కీడు చేసిన మిగిలినవారిని వెంటనే పట్టుకోవాలి. సత్యధర్మశీలురు, లోభం, డంబం మొదలైన గుణాలు లేనివారు, వేదవేదాంగాలలో పారంగతులు అయిన బ్రాహ్మణులు ఏ అపరాధాలు చేసినా, బ్రాహ్మణులే అటువంటి పాపం చేసిన బ్రాహ్మణుడిని శిక్షిస్తారు. అటువంటి అపరాధి అయిన బ్రాహ్మణుడికి తల గొరిగించడం, జరిమానా తీసుకోవడం, ఊరి నుంచి వెళ్ళగొట్టడం మొదలైనవి చేయకూడదు. నీచుడైన బ్రాహ్మణుడు బ్రాహ్మణుడిని హింసిస్తే, దుష్టుడైన రాజు దండన విధిస్తాడు. తెలిసినవాడు అటువంటి దుష్ట బ్రాహ్మణుడిని తానుగా దండించడు. ధర్మం తెలిసి ధర్మాన్ని అనుసరించే రాజు, తనకు కీడు చేయాలని కోరి చేతిలో ఆయుధం పట్టుకొని వచ్చిన బ్రాహ్మణుడిని చూసి కొంచెమైనా భయపడకుండా, క్షత్రియ ధర్మాన్ని పాటించేవాడై దండించకూడదు. దానివల్ల అటువంటి రాజు కీర్తిని పొందుతాడు. బ్రాహ్మణుడు కాకుండా ఇటువంటి ఇతరుడిని దండించని రాజు మహాదోషాన్ని పొందుతాడు. ఎవరి కారణంగా వేదవేత్త అయి షట్కర్మలలో నిరతుడైన బ్రాహ్మణుడు చంపబడతాడో, ఎవరి చేత స్వయంగా చంపబడతాడో, ఎవరి చేతనైనా చంపించబడతాడో, వాడు బ్రహ్మహత్య చేసినవాడని స్మృతులు చెబుతున్నాయి. ఎవరి కారణంగా బ్రాహ్మణుడు ఈడ్వబడతాడో, కొట్టబడతాడో, లేదా ధనం ఇచ్చి ఇతరుల చేత చంపించబడతాడో, వాడు కూడా బ్రహ్మహత్య చేసినవాడే. నా కారణంగా ఈ దుర్వాస మునీంద్రుడికి ఇంత ప్రాణాంతకమైన కష్టం వచ్చింది కాబట్టి నేను నిజంగా బ్రహ్మహత్య చేసినవాడినే’ అని ఈ విధంగా రాజు పలు రకాలుగా విలపిస్తూ మిక్కిలి దుఃఖంతో ఉన్నాడు. నీవు త్వరగా అక్కడికి వెళ్ళు. నీకు, అతడికి కూడా మేలు కలుగుతుంది.”
అని యిట్లు విష్ణువు చెప్పఁగా, దుర్వాసుఁడు విష్ణువునకుఁ బలుమాఱు నమస్కరించి, చక్రము వెంబడింప బ్రాహ్మణులచేఁ జుట్టఁబడియున్న యంబరీషుని కడ కేగుదెంచెను.
నేటి తెలుగులో అని ఇలా విష్ణువు చెప్పగా, దుర్వాసుడు విష్ణువుకు పలుమార్లు నమస్కరించి, చక్రం వెంబడిస్తుండగా బ్రాహ్మణులచే చుట్టబడి ఉన్న అంబరీషుడి దగ్గరికి వచ్చాడు.
సూర్యకోటిసమానుఁడై వెలుఁగుచుఁ దన కడ కేగుదెంచు మునీంద్రుని గాంచి నమస్కరించి యిట్లనియె. ఓ సుదర్శనమా, యార్తుండైన యీమునీంద్రుఁడు జంపఁదగఁడు. అతనియెడ దోషము మన్నించి యతనిని సంరక్షింపుము. కడుఁ గ్రౌర్యముతో నతనిని జంపవలదు. రక్షింపుమనెడి నన్నును, శరణాగతుఁడగు మునిని గావుము. అని పలుకుచు రాజు దుర్వాసమునీంద్రునిఁ గౌఁగిలించెను. అట్లు కౌఁగిలించుకొని యంబరీషుఁడు దుర్వాసమునీంద్రునిఁ దనమఱుఁగునకుఁ బంపి, తాను వింటిని దాల్చి దిగులు మాని యా సుదర్శనమున కెదురుగా నిలిచెను. అట్లు నిలిచి యంబరీషుఁ డా సుదర్శనాయుధముతో నిట్లని పలికెను.
నేటి తెలుగులో కోటి సూర్యులతో సమానంగా వెలుగుతూ తన దగ్గరికి వస్తున్న మునీంద్రుడిని చూసి నమస్కరించి ఇలా అన్నాడు. “ఓ సుదర్శనమా! ఆపదలో ఉన్న ఈ మునీంద్రుడు చంపదగినవాడు కాదు. అతని పట్ల దోషాన్ని మన్నించి అతనిని సంరక్షించు. మిక్కిలి క్రూరత్వంతో అతనిని చంపవద్దు. రక్షించమంటున్న నన్ను, శరణాగతుడైన మునిని కాపాడు” అని పలుకుతూ రాజు దుర్వాస మునీంద్రుడిని కౌగిలించుకున్నాడు. అలా కౌగిలించుకొని అంబరీషుడు దుర్వాస మునీంద్రుడిని తన చాటుకు పంపి, తాను విల్లు ధరించి దిగులు విడిచి ఆ సుదర్శనానికి ఎదురుగా నిలిచాడు. అలా నిలిచి అంబరీషుడు ఆ సుదర్శనాయుధంతో ఇలా పలికాడు.
ఇది శ్రీస్కాందపురాణాంతర్గతమగు కార్తికమాహాత్మ్యమునందు నిరువదియేడవ యధ్యాయము.



