కార్తీక పురాణం 2వ రోజు
Karthika Puranam Day 2
ఆరు విధాల కార్తీక సోమవార వ్రతం; కుక్కగా పుట్టిన కాశ్మీరపు నిష్ఠుర ఒక విప్రుని సోమవార పుణ్యఫలంతో ముక్తి పొందిన కథ.
వసిష్ఠుఁడు వెండియు జనకమహారాజుతో నిట్లనెను-నృపాలా! కార్తికమాసమాహాత్మ్యము మఱి యెఱిఁగించెద. సావధానుండవై యాలకింపుము. కార్తికమాసమాహాత్మ్య మాలకించినవారికి మనోవాక్కాయములచేఁ జేసినకర్మంబులనుండి విడుదల గలుగును. కార్తికమాసంబున సోమవారవ్రతంబు నాచరించునతఁడు పరమేశ్వరప్రసాదపాత్రుఁడై శివసాయుజ్యము నొందఁగలఁడు. ఆమాసమం దొనర్చు స్నానదానజపము లశ్వమేధాదియాగముల ఫలంబునొసంగు. ఇందుఁజేయువ్రతములాఱుతెఱఁగులు-ఉపవాసము, ఏకభక్తము, (ఒంటిపూటఁ గుడుచుట) నక్తము (రాత్రిమాత్రము భుజించుట), తానడుగకఇతరులు పెట్టిన భుజించుట, స్నానము, నూఁగులొసఁగుట యని. ఉపవాసముసేయఁగలవా రుపవాసముసేయ నగు. ఉపవాసమునం దసమర్థులు నక్తభోజనము సేయనగు. అందులకు నసమర్థులు ఛాయానక్తము (సూర్యాస్తమయములోన భోజనము) చేయవలయును.
నేటి తెలుగులో వసిష్ఠుడు మళ్ళీ జనకమహారాజుతో ఇలా అన్నాడు. “నృపాలా! కార్తీక మాస మాహాత్మ్యాన్ని ఇంకా తెలియజేస్తాను. శ్రద్ధగా విను. కార్తీక మాస మాహాత్మ్యం విన్నవారికి మనస్సు, వాక్కు, శరీరాలతో చేసిన కర్మల నుండి విడుదల కలుగుతుంది. కార్తీక మాసంలో సోమవార వ్రతాన్ని ఆచరించేవాడు పరమేశ్వరుని అనుగ్రహానికి పాత్రుడై శివసాయుజ్యం (శివునిలో ఐక్యం కావడం) పొందుతాడు. ఆ మాసంలో చేసే స్నానదానజపాలు అశ్వమేధం మొదలైన యాగాల ఫలాన్ని ఇస్తాయి. ఇందులో చేసే వ్రతాలు ఆరు రకాలు. అవి ఉపవాసం, ఏకభక్తం (ఒంటిపూట తినడం), నక్తం (రాత్రి మాత్రమే భుజించడం), తాను అడగకుండా ఇతరులు పెట్టింది భుజించడం, స్నానం, నువ్వులు ఇవ్వడం. ఉపవాసం చేయగలిగినవారు ఉపవాసం చేయవచ్చు. ఉపవాసం చేయలేనివారు నక్తభోజనం చేయవచ్చు. అదీ చేయలేనివారు ఛాయానక్తం (సూర్యాస్తమయంలోపు భోజనం) చేయాలి.”
అంతమాత్రము సైతము చేయలేనివారు బ్రాహ్మణోత్తములతోడ మధ్యాహ్నమైన భుజింపనగు. ఇందేదేని యాచరింపనివాఁ డెనిమిదియుగంబులకాలము కుంభీపాకనరకంబు ననుభవించువాఁడు. కార్తికసోమవారంబున నుపవాసమునొనర్చు ననాథ యగు నబల లోకములక్షేమంకరుఁ డగు విష్ణులోకమునొందు. కార్తికేందువార ముపవాస మొనర్చి, రాత్రి నక్షత్రదర్శనముగావించి, యావల నక్తభోజనము సేయు స్త్రీపురుషులపాపము లెల్ల నగ్నియందుంచిన దూదిరాశివలె భస్మమైపోవు. మఱియు నాకార్తిక సోమవారంబున రుద్రాభిషేకముతోడ శివలింగార్చనంబుగావించి పంచనక్తము (ఐదునక్తములు గావించువాఁడు) శివసాయుజ్యము నొందువాఁడు.
నేటి తెలుగులో అంతమాత్రం కూడా చేయలేనివారు బ్రాహ్మణోత్తములతో కలిసి మధ్యాహ్నమైనా భుజించవచ్చు. వీటిలో ఏ ఒక్కటీ ఆచరించనివాడు ఎనిమిది యుగాల కాలం కుంభీపాక నరకాన్ని అనుభవిస్తాడు. కార్తీక సోమవారం నాడు ఉపవాసం చేసే అనాథ అయిన స్త్రీ లోకాలకు క్షేమాన్ని కలిగించే విష్ణువు లోకాన్ని పొందుతుంది. కార్తీక సోమవారం నాడు ఉపవాసం చేసి, రాత్రి నక్షత్ర దర్శనం చేసుకుని, ఆ తర్వాత నక్తభోజనం చేసే స్త్రీపురుషుల పాపాలన్నీ అగ్నిలో ఉంచిన దూది కుప్పలాగా భస్మమైపోతాయి. అలాగే ఆ కార్తీక సోమవారం నాడు రుద్రాభిషేకంతో శివలింగార్చన చేసి పంచనక్తం (ఐదు నక్తాలు చేయడం) ఆచరించేవాడు శివసాయుజ్యం పొందుతాడు.
ఇందుల కొకయితిహాసంబుసెప్పెద. విదేహనరపాలా! వినుము. ఆయితిహాసము విన్నను, చెప్పినను సకలపాపములు తొలఁగు. కాశ్మీరదేశమున నొక పురోహితుని కొక్కకూఁతురు గలదు. దానికి నిష్ఠుర యని పేరు. అయ్యది రూపయౌవనములుగలదియై, లజ్జాభయంబులు మాని, కులధర్మంబు విడిచి గయ్యాళితనంబు గలదై, కులటావృత్తి నవలంబించె. ఈదుష్టురాలి నడతనోర్వఁజాలక, తల్లిదండ్రు లిలువెడల నడిచిరి. సౌరాష్ట్రదేశసంభవుండును, వేదవేదాంగపారగుఁడును, సదాచారసంపన్నుఁడు నైన యొకవిప్రుఁ డాయతివగుణంబు లిట్టివి యని యెఱుఁగక యానిష్ఠురను బరిణయ మయ్యెను. అతఁడు సకలభూతదయాపరుఁడును, తీర్థయాత్రలందుఁ దలఁపుగలవాఁడును, సత్యసంధుఁడును నై పరిశుద్ధుఁడై యుండువాఁడు. అట్టివిప్రోత్తముఁ డెప్పుడైనను దనయిల్లాలినడత నోర్వక యించు కంతకఠినముగాఁ బలికెనేని ఆగయ్యాళి యగు నా చెడిపె మగని గద్దించి మాటాడును. మఱింతకోపము వచ్చెనా యాబ్రాహ్మణుని దండప్రహారమొనర్చి, యాతని నోరెత్తనీయకుండెను. అట్లా విప్రుఁడు గడుఁ గడగండ్లు పడుచుండియు గృహస్థధర్మమునకు లోపంబు గలుగునో యన్న భీతిచే నాదుశ్శీల యగు కాంతఁ బరిత్యజింప నొల్లఁడయ్యె. ఇట్లుండియు నొక్కనాఁడాదుష్టచరిత్ర విటపురుషులఁగూడి, సరససల్లాపంబు లాడుచు, వారొసఁగునాభరణాంబరాదులచేఁదనివినొందుచుఁ గాలంబు పుచ్చుచుండి యొక్కరేయి, తనభర్త పాన్పుపైఁ బరుండినిద్రింప, నాతఁడు నిద్రించుటెఱిఁగి, మెల్లన పాన్పునుండి లేచి, దాపుననుండి బండ యొక్కటి తెచ్చి యల్లన నామగనిశిరంబునుఁ బగులమోదెను. అంత నాతఁడు పరలోకంబున కేగఁగా, ఆతనిఁ దెచ్చి, యొకపాడుబావింద్రోచిపుచ్చి, యదిమొదలు పరస్త్రీసంగమాభిలాషులగు పెక్కండ్రు విటులతోఁ గూడి, కామశాస్త్రవినోదములచేతను, గౌఁగిలింతలచేతను, చుంబనములు మున్నగువానిచేతను గాలంబుఁ బుచ్చుచుండెను. పతివ్రత లగుమగువలఁ, గాంచి వారిమనంబులఁ జెఱచి, వారిని సైతము తనమాడ్కిఁ జెడిపెలనుగఁ జేయుచుండు. ఒకప్పుడేని, సదాచారసంపన్న గాదు. పరుల దూఱుచుఁ బరులపైఁ బగ పూనుచు నుండును గాని, యొకవేళయైనను, భగవంతునిఁ గూర్చి ధ్యానించుట గాని, దేవాలయముల కేగి, భగవదారాధనంబుసేయుట గాని కలలో నైన నెఱుఁగదు. భూతదయ పశ్చాత్తాపము లెట్టివో, యాయిల్లాలు కలలోనైన నెఱుఁగదు.
నేటి తెలుగులో దీనికి ఒక ఇతిహాసం చెబుతాను. విదేహనరపాలా! విను. ఆ ఇతిహాసం విన్నా, చెప్పినా సమస్త పాపాలు తొలగిపోతాయి. కాశ్మీర దేశంలో ఒక పురోహితుడికి ఒక కూతురు ఉండేది. ఆమెకు నిష్ఠుర అని పేరు. ఆమె రూపం, యౌవనం కలిగినదై, సిగ్గు, భయం విడిచిపెట్టి, కులధర్మాన్ని వదిలేసి, గయ్యాళితనంతో వ్యభిచార వృత్తిని అవలంబించింది. ఈ దుష్టురాలి నడతను సహించలేక తల్లిదండ్రులు ఆమెను ఇంటి నుండి వెళ్ళగొట్టారు. సౌరాష్ట్ర దేశంలో పుట్టినవాడు, వేదవేదాంగాలలో పారంగతుడు, సదాచార సంపన్నుడు అయిన ఒక బ్రాహ్మణుడు ఆ స్త్రీ గుణాలు ఇలాంటివని తెలియక ఆ నిష్ఠురను వివాహం చేసుకున్నాడు. అతడు సకల ప్రాణుల పట్ల దయ కలవాడు, తీర్థయాత్రలపై ఆసక్తి కలవాడు, సత్యసంధుడు అయి పరిశుద్ధంగా ఉండేవాడు. అలాంటి విప్రోత్తముడు ఎప్పుడైనా తన భార్య నడతను సహించలేక కొంచెం కఠినంగా మాట్లాడితే, గయ్యాళి అయిన ఆ చెడిపె భర్తను గద్దించి మాట్లాడేది. మరింత కోపం వస్తే ఆ బ్రాహ్మణుడిని కర్రతో కొట్టి, అతడిని నోరెత్తనిచ్చేది కాదు. ఆ విధంగా ఆ విప్రుడు మిక్కిలి కష్టాలు పడుతూ కూడా, గృహస్థ ధర్మానికి లోపం కలుగుతుందేమో అన్న భయంతో చెడు నడత గల ఆ స్త్రీని విడిచిపెట్టడానికి ఇష్టపడలేదు. ఇలా ఉండగా చెడు నడత గల ఆమె విటపురుషులతో చేరి, సరససల్లాపాలు ఆడుతూ, వారు ఇచ్చే ఆభరణాలు, వస్త్రాలు మొదలైనవాటితో తృప్తి చెందుతూ కాలం గడుపుతుండేది. ఒకనాటి రాత్రి తన భర్త పక్కపై పడుకుని నిద్రపోతుండగా, అతడు నిద్రపోవడం గమనించి, మెల్లగా పక్కపై నుండి లేచి, దగ్గర నుండి ఒక బండను తెచ్చి మెల్లగా ఆ భర్త తలను పగలగొట్టింది. దాంతో అతడు పరలోకానికి చేరగా, అతడిని తెచ్చి ఒక పాడుబడ్డ బావిలో త్రోసివేసింది. అప్పటి నుండి పరస్త్రీ సంగమంపై కోరిక గల ఎందరో విటులతో చేరి, కామశాస్త్ర వినోదాలతోనూ, కౌగిలింతలతోనూ, చుంబనాలు మొదలైనవాటితోనూ కాలం గడుపుతుండేది. పతివ్రతలైన స్త్రీలను చూసి వారి మనస్సులను చెడగొట్టి, వారిని కూడా తనలాగే చెడిపెలుగా చేసేది. ఒక్కసారైనా సదాచారంతో ఉండేది కాదు. ఇతరులను నిందిస్తూ, ఇతరులపై పగబడుతూ ఉండేదే గాని, ఒక్కసారైనా భగవంతుడిని గూర్చి ధ్యానించడం గాని, దేవాలయాలకు వెళ్ళి భగవంతుడిని ఆరాధించడం గాని కలలోనైనా ఎరగదు. భూతదయ, పశ్చాత్తాపం ఎలాంటివో ఆ ఇల్లాలు కలలోనైనా ఎరగదు.
భగవన్నామస్మరణమైనను జేసియెఱుఁగదు. మాయలమారి. దంబములకుఁ బుట్టినిల్లు కల్లలగుమి. పెద్దలఁ గనినఁ బరిహాసము లొనర్చు, ఇట్లు తన ప్రాయ మంతయు బుచ్చిన యా పాపిష్ఠురాలికి జవ్వనము తొలఁగి, ముసలితనంబు వచ్చెను. అత్యుత్కటములగు పాపంబు లొనర్చినదియగుటం జేసి యీలోకంబున మహాపాపఫలంబు లనుభవించుసమయ మాసన్నమయ్యె. దేహము వ్యాధిపూరితమైదుర్గంధభూయిష్టమై యుండుటం జేసి, తన్నుఁ గోరి విటు లెల్ల రోసి కన్నెత్తియైనను చూడరైరి. అట్లాచెడిపెవ్యాధులఁబడి దిక్కు లేక తుట్టతుదకుఁ బాపపుటాధిక్యమున మృతినొందెను. యమునిదూత లేతెంచియాదుష్టురాలిం బెడఱెక్కలు విఱిచికట్టి యమునిమ్రోల నిలుప, నాతఁడాయతివయొనర్చిన మహాపాపంబుల గాంచి, యోర్వరాని యుగ్రదండన విధింపఁగోరి, యెఱ్ఱగాఁగాఁచినముండ్లుగలయుక్కుస్తంభమొక్కటిఁ దెప్పించి, యాదుష్టురాలి నాస్తంభంబుఁ గౌఁగిలింపఁజేసెను. యమభటులు దండములు గైకొని తల పగులునట్లు మోదిరి. కుంభీపాకం బనునరకంబునఁ ద్రోచిరి. కాళ్లుతలక్రిందుగాఁ బట్టి, తల పగులమోదిరి. మఱియు నాయమదూతలు సలసలఁగాచిన నెత్తుటిని దానినోటఁ బోసి త్రాగించిరి. కళకళఁగ్రాగిన సీసమునుదానిచెవులోఁ గ్రుమ్మరించిరి. ఇట్లాదుష్టచరిత్ర యగు బ్రాహ్మణి తనముందటియేడుతరములవారిని, వెనుకటియేడుతరములవారిని నరకబాధలఁ బెట్టెను. ఇవ్విధంబున నాదుష్టకాంత నరకముల ననుభవించి, మరలఁ బుడమి నొంది, పదునైదుజన్మంబులు శ్వానయోనియందుజన్మించెను. అట్టిపదునైదవజన్మంబున నిల్లిల్లు దూరుచు నందఱుఁ దఱుమ నొక్కనాఁ డొక్కపాఱునింటఁజొచ్చి యాయింటఁ గార్తికసోమవాసరము గాన నాఁ డాయింటియజమానుఁడగువిప్రోత్తముఁ డుపవసించి, యుమామహేశ్వరుల కభిషేకము గావించి, షోడశోపచారపూజలంజేసి, నక్షత్రదర్శనముగావించి, బలియొసఁగ వెలుపలికి వచ్చెను. అట్లు బ్రాహ్మణుఁడు శ్వానబలి యొసఁగి, పాదములు గడిగి, లోనఁ జొఱఁగా నా శుని పగలెల్లఁ గమికెడన్నమైనను లేక నకనకలాడుటంజేసి, యాబల్యన్నమును భుజించెను.
నేటి తెలుగులో భగవంతుని నామస్మరణ కూడా చేసి ఎరగదు. మాయలమారి. డంబాలకు పుట్టినిల్లు. అబద్ధాల కుప్ప. పెద్దలను చూస్తే పరిహాసాలు చేసేది. ఇలా తన వయసంతా గడిపిన ఆ పాపిష్ఠురాలికి యౌవనం తొలగిపోయి, ముసలితనం వచ్చింది. అత్యంత ఘోరమైన పాపాలు చేసినది కావడం వల్ల ఈ లోకంలో మహాపాప ఫలాలను అనుభవించే సమయం దగ్గరపడింది. శరీరం వ్యాధులతో నిండి, దుర్గంధంతో కూడి ఉండటం వల్ల, తనను కోరిన విటులందరూ అసహ్యించుకుని కన్నెత్తి కూడా చూడలేదు. ఆ విధంగా ఆ చెడిపె వ్యాధుల పాలై, దిక్కు లేక చిట్టచివరకు పాపాల ఆధిక్యం వల్ల మరణించింది. యమదూతలు వచ్చి ఆ దుష్టురాలిని పెడరెక్కలు విరిచికట్టి యముని ముందు నిలబెట్టారు. అతడు ఆ స్త్రీ చేసిన మహాపాపాలను చూసి, సహించరాని కఠిన శిక్ష విధించాలని కోరి, ఎర్రగా కాల్చిన ముళ్ళు గల ఒక ఉక్కు స్తంభాన్ని తెప్పించి, ఆ దుష్టురాలితో ఆ స్తంభాన్ని కౌగిలించుకునేలా చేశాడు. యమభటులు దండాలు తీసుకుని తల పగిలేలా కొట్టారు. కుంభీపాకం అనే నరకంలో త్రోశారు. కాళ్ళు తలక్రిందులుగా పట్టి, తల పగలగొట్టారు. అంతేకాక ఆ యమదూతలు సలసల కాచిన నెత్తురును దాని నోట్లో పోసి తాగించారు. కళకళ కాగిన సీసాన్ని దాని చెవుల్లో కుమ్మరించారు. ఇలా చెడు నడత గల ఆ బ్రాహ్మణ స్త్రీ తన ముందటి ఏడు తరాలవారిని, వెనుకటి ఏడు తరాలవారిని నరకబాధల పాలు చేసింది. ఈ విధంగా ఆ దుష్ట స్త్రీ నరకాలను అనుభవించి, మళ్ళీ భూమిపైకి వచ్చి, పదిహేను జన్మలు కుక్కగా జన్మించింది. అలాంటి పదిహేనవ జన్మలో ఇల్లిల్లూ దూరుతూ, అందరూ తరిమివేస్తుండగా ఒకనాడు ఒక బ్రాహ్మణుడి ఇంట్లోకి ప్రవేశించింది. ఆ రోజు కార్తీక సోమవారం కావడం వల్ల, ఆ ఇంటి యజమాని అయిన విప్రోత్తముడు ఆ ఇంట్లో ఉపవాసం ఉండి, ఉమామహేశ్వరులకు అభిషేకం చేసి, షోడశోపచార పూజలు (పదహారు ఉపచారాలతో పూజలు) చేశాడు. ఆ తర్వాత నక్షత్ర దర్శనం చేసుకుని, బలి పెట్టడానికి బయటికి వచ్చాడు. ఆ విధంగా బ్రాహ్మణుడు శ్వానబలి (కుక్కలకు పెట్టే ఆహారం) పెట్టి, పాదాలు కడుక్కుని లోపలికి వెళ్ళాడు. ఆ శుని (ఆడకుక్క) పగలంతా గుప్పెడు అన్నమైనా లేక నకనకలాడుతూ ఉండటం వల్ల ఆ బలి అన్నాన్ని భుజించింది.
అట్లాశుని యాయన్నముఁ దినఁగా నది పూర్వజన్మ సంస్కారము నొంది, యోవిప్రోత్తమా! నన్నుఁ గాపాడుము కాపాడు మని యాయింటి పాఱుని వేఁడ నాతఁ డాశ్చర్యమగ్నుఁడై యాశునిని గాంచి, నీ వెవ రని యడుగ, నాశుని తనవృత్తాంతమెల్ల నెఱింగించి, “ఓమహాత్మ! నీ విడినబలి భోజనంబు సేయ నాకు జన్మాంతరసంస్కారము గలిగె. దీనికిఁ గతం బేమి” యని యడిగెను. అంత నా పాఱుఁడు దివ్యదృష్టిచే నెఱిఁగి, “ఓశునీ! నీవు నేఁడు కార్తికసోమవార మగుటం జేసి, నక్తభోజనము చేసితివిగాన, నీకు జాతిస్మరత్వంబు గలిగె.” అనియావిప్రుఁడెఱిఁగింప, నాశుని! “యోమహాత్మా! నన్నుఁ గాపాడుము కాపాడు” మని మొఱలిడ నాద్విజపుంగవుఁడు దయగొని తాను సంపాదించిన యొక కార్తికసోమవారమునాఁటిఫలమును శునికొసంగె.
నేటి తెలుగులో ఆ విధంగా ఆ శుని ఆ అన్నం తినగానే దానికి పూర్వజన్మ సంస్కారం కలిగి, “ఓ విప్రోత్తమా! నన్ను కాపాడు, కాపాడు” అని ఆ ఇంటి బ్రాహ్మణుడిని వేడుకుంది. అప్పుడు అతడు ఆశ్చర్యంలో మునిగి ఆ శునిని చూసి, “నీవు ఎవరు?” అని అడిగాడు. ఆ శుని తన వృత్తాంతమంతా తెలియజేసి, “ఓ మహాత్మా! నీవు పెట్టిన బలి ఆహారం భుజించగానే నాకు జన్మాంతర సంస్కారం కలిగింది. దీనికి కారణం ఏమిటి?” అని అడిగింది. అప్పుడు ఆ బ్రాహ్మణుడు దివ్యదృష్టితో తెలుసుకుని, “ఓ శునీ! ఈ రోజు కార్తీక సోమవారం కావడం వల్ల, నీవు నక్తభోజనం చేశావు గనుక నీకు జాతిస్మరత్వం (పూర్వజన్మల జ్ఞాపకం) కలిగింది” అని ఆ విప్రుడు తెలిపాడు. అప్పుడు ఆ శుని “ఓ మహాత్మా! నన్ను కాపాడు, కాపాడు” అని మొరపెట్టుకోగా, ఆ బ్రాహ్మణోత్తముడు దయతలచి తాను సంపాదించిన ఒక కార్తీక సోమవారం నాటి ఫలాన్ని ఆ శునికి ఇచ్చాడు.
అంతనాశుని, యాస్వరూపంబుఁ దొఱఁగి దేదీప్యమానశరీరమునొంది దివ్యవస్త్రాభరణాదిశోభితయైనయతివరూపంబుఁదాల్చి తనపితరులతోడఁ గైలాసంబు సేరెను. కావున కార్తికసోమవారంబున నుపవాసం బొనర్చి నక్తాదివ్రతంబు లొనర్చువారు సకలపాపవినిర్ముక్తులై యంతంబున శివసాయుజ్యముం బడయఁగలరు గనుక ఓరాజేంద్రా! నీవును కార్తికసోమవార వ్రతం బొనరింపు మని వసిష్ఠమునీంద్రుఁడు జనకమహారాజున కెఱిఁగించెను.
నేటి తెలుగులో అప్పుడు ఆ శుని ఆ స్వరూపాన్ని విడిచిపెట్టి, దేదీప్యమానమైన శరీరాన్ని పొంది, దివ్యమైన వస్త్రాలు, ఆభరణాలు మొదలైనవాటితో శోభించే స్త్రీ రూపాన్ని ధరించి తన పితరులతో (పూర్వీకులతో) కలిసి కైలాసానికి చేరింది. “కాబట్టి కార్తీక సోమవారం నాడు ఉపవాసం చేసి, నక్తం మొదలైన వ్రతాలు ఆచరించేవారు సమస్త పాపాల నుండి విముక్తులై చివరికి శివసాయుజ్యం పొందుతారు. కనుక ఓ రాజేంద్రా! నీవు కూడా కార్తీక సోమవార వ్రతం ఆచరించు” అని వసిష్ఠ మునీంద్రుడు జనకమహారాజుకు తెలిపాడు.
ఇది శ్రీస్కాందపురాణాంతర్గత కార్తికమాహాత్మ్యమందలి ద్వితీయాధ్యాయము.



