Bhakti

కార్తీక పురాణం 25వ రోజు

Karthika Puranam Day 25

అంబరీషుని జలపారణ, దూర్వాసుని ఘోరశాపం; విష్ణువు ఆ శాపాన్ని స్వీకరించి చక్రాయుధాన్ని పంపగా ముని పరుగెత్తడం.

బ్రాహ్మణులు రాజుతో నిట్లనిరి. నృపాలా! యిది యిరువైపులముళ్లు గలత్రాడుగ నున్నది. ఇది జన్మాంతరకృతపాపఫల మేమోకాని వేఱుకాదు. నృపేంద్రా, మే మెంతతడవు చింతించియు నిశ్చయంబు సేయఁజాలకున్నాము. కావున, మహారాజా, నీవ స్వబుద్ధితో యోజించి, నిర్ణయంబు సేయుము. అని విప్రులు పలుకఁగా, నంబరీషుఁడు బ్రాహ్మణులను గాంచి తన మనోనిశ్చయంబుఁగూర్చి యిట్లనియె. ఓద్విజపుంగవులారా! విష్ణుభక్తిని బాయుటకంటె బ్రాహ్మణశాపంబు హెచ్చుగాదు. కేవలము నీటిని బుచ్చుకొని పారణము గావించెదను. నీరుద్రాగినను, భోజనము చేసినట్లే యని పెద్దలందురు. ఇట్లొనర్చుట బ్రాహ్మణుని యాజ్ఞకు భంగకరముగాదు. ద్వాదశీపారణ చేయకుండుట బ్రాహ్మణులకు సైతము మేలుగాదు. కావున నే నిట్లు జలపారణ గావించినను, దూర్వాసుఁడు నాపైఁగినిసి నన్ను శపించెనేని నేనుజన్మాంతరము నొనర్చినపాపఫలంబును నాకొసఁగిన వాఁడగును” అని నిశ్చయించి యాంగీరసుఁడు నీటితోఁ బారణగావించెను. అంతలోనే యతికోపిష్ఠుఁడగు దూర్వాసుఁ డంబరీషమహారాజుం గాంచి, కన్నులతో గాల్చువాని మాడ్కిఁ జుఱచుఱఁ జూచుచు, చెవులు తూట్లుపోవునట్టి యీమాటపలికెను. ఓరాజా, నీవతిథినైన నన్నుఁబాసి యేలపారణగావించితివి? శాస్త్రార్థముఁ దెలియఁజాలక, ధర్మముఁ జెడగొట్టుబుద్ధితో నీవిక్కార్యంబొనర్చితివి. ఎవఁడతిథికర్ఘ్యంబైన నొసఁగక, ముందుభుజించునో, వాఁడు నీటమునుఁగకయ, మలంబు భక్షించు వాఁడు. ఎవఁ డతిథినిమంత్రించి, యతనికంటె ముందుగాఁ గూడు గుడుచునో, అతఁ డమేధ్యమందలి పురుగువోలె మలభక్షకుఁడగును. ఎవరు తమ నిమిత్తము పాకము నొనర్చుకొందురో, వారు తమపాపంబు లనుభవింతురు. మఱియు నెవ రతిథినిమిత్తమై వండినయన్నమును దా ముపయోగించు కొందురో, వారు మఱి నీచమైన పాపము ననుభవింతురు. వండినది, వండనిది, పత్రము (ఆకు), పుష్పము, ఫలము, నీరు, అన్నమునకుఁ బదులుగనుండునదియెల్ల నన్నమేయగును. పాపాత్ముఁడవై, కడుదుష్టబుద్ధికల నీవునిమంత్రించిన యతిథినైన నన్నుఁబాసి అన్న ప్రతినిధి యగునీటిని బానము సేసి, న న్నవమానపఱచితివి. ఇట్లు బ్రాహ్మణుని నవమానించిన మూఢుఁడగు నీ వెట్లు విష్ణుభక్తుఁడ వగుదువు? విష్ణుభక్తుఁ డగువాఁడు బ్రాహ్మణుల నెప్పటి కవమానింపఁడు. నీకెట్లు విష్ణువు దైవమగును! నీవు విష్ణువున కెట్లు భక్తుఁడ వగుదువు! నీకు బ్రాహ్మణునందును భక్తిలేదు. విష్ణువునందును భక్తి లేదు. లేకున్న, భగవద్భక్తుఁడవైన నన్నుఁబాసి, యన్నముఁ గుడిచియుండుదువే. నృపాలా, నీవు గర్వాంధుఁడవై, నీపురోహితుని మాడ్కి నన్నెంచి యవమానించితివి. నీవు ధర్మిష్ఠుఁడని వేషముదాల్చి, ధర్మముల నెల్లఁ బాడు సేయఁ దొడఁగితివి. పాపాత్ముఁడవు నీవెట్లు పుడమినిపుణ్యులవంశమున జన్మించితివి” అని యిట్లు దుర్వాసమునీంద్రుఁడు పలుకఁగా, అంబరీషమహారాజు భీతితోనతనికి మ్రొక్కి యిట్లనిపలుకుచు నతని వేడ్కొనెను. ఓమునీంద్రా, నేను పాపుఁడను. పాపకృత్యము లొనర్చినవాఁడను. ఎల్లప్పుడు పాపమునందే తలంపు గలవాఁడనే. ఓమునీంద్రా, నిన్ను శరణు చొచ్చితిని, నన్నుఁ గాపాడుము. ధర్మమార్గముఁ దెలియనివానిని, పాపపు టడుసునఁబడి లేవలేనివానిని, నిన్ను శరణు చొచ్చిన నన్నుఁ గరుణతో గావుము. ఏను క్షత్రియధర్ముఁడను. పాపముచే జ్ఞానములేనివాఁడను. నీవోవిప్రుఁడవు. శాంతిప్రధానుఁడవు. నన్ను సర్వవిధములదయతోఁగావుము. తమబోటివిప్రు లోర్పుగలవారలు;దయయేముఖ్యధర్మముగఁ గైకొన్నవారలు; అట్టిబుద్ధిమంతులగు బ్రాహ్మణపుంగవులు పాపపుటడుసునఁబడిన మమ్ముబోంట్లను లేవఁదీసి కాపాడుదురు.” ఇట్లు పలుకుచున్న నృపేంద్రునిఁ జాలిలేక యెడమకాలితో నెత్తిన బాగుగఁ దన్ని, యాతనికి దవ్వుననే నిలఁబడి శాపంబియ్యఁగోరి, చండుఁడైన దుర్వాసుఁ డితనితో నిట్లనియె. నే నెల్లప్పుడు దయగలవాఁడనుగాను. ఓర్పు నన్నెప్పుడు లోఁగొనదు. అశాంతిసారమంతయు నేనే యని యెఱుఁగుము. తక్కినమునులేని, రాజులేని కోపమునొంది యావల నోర్పునొందువారు గలరు. కోపముగలిగించిన దురాత్ములగువారికిఁ గ్రూరశాపంబు నొసఁగక నాకుకోపమువచ్చిన నిదివఱకెన్నఁడు శాంతింపలేదు. ఇపుడు శాంతింపదు. ఇఁక శాంతి నొందబోదు. ఇట్లని పలికి, యంబరీషమహారాజునకు ఘోరశాపంబొసఁగెను. నీవుచేఁపవు,తాబేలవు, వరాహమవు, వికృతరూపుఁడవగు మఱుగుజ్జవు, కటికిపనులు సేయు బ్రాహ్మణుఁడవు, జ్ఞానహీనుఁడవగు క్షత్రియుఁడవు, దురాచారపరాయణుఁడవైనరాజ్యము నేలనర్హుఁడవుగాని క్షత్రియుఁడవును, సకలజనులచే నిందింపఁబడిన, పాషండమార్గము నెఱిఁగిన బ్రాహ్మణుఁడవును, క్రూరుఁడవై దయలేక, బ్రాహ్మణులను సంహరించు బ్రాహ్మణుఁడవు నను నీపది నీచజన్మములు సకలము నెఱిఁగిన వాఁడనని గర్వించు నీకుఁ గలిగెడుఁగాక, నన్నవమానించిన నీకింకను శాపంబొసఁగెదను. అనిచెప్పి శాపంబొసఁగుటకై కుపితుఁడయిన యాదూర్వాసుఁడు నోరుదెఱవఁగనే, అంబరీషుని హృదయమున భక్తప్రియుఁడును, శరణాగతవత్సలుఁడును, శ్రీమంతుఁడయిన మధుసూదనుఁడు భక్తునిఁగాపాడుటకై యాబ్రాహ్మణునిచే నొసఁగఁబడిన శాపంబును దాననుభవించి మఱల శాపంబొసంగ నుంకించుచున్న యాబ్రాహ్మణుని శిక్షించుటకై తన చక్రాయుధమును సృజించెను. తర్వాత మంటలచేఁ గోటిసూర్యప్రకాశమానమై వెలుఁగుచున్న చక్రమునుజూచి, ముని మిగుల భయకంపితుఁడై ప్రాణములఁ గాపాడుటకై పరుగిడ నారంభించెను. మంటలు దెసలయందుఁ గ్రమ్మఁ జూపఱకు నోర్వరాని యామునిని వెంబడించి తఱుమ, నాముని భూమండలమంతయుఁ దిరిగెను. చక్రము వెంబడించితరుమ నామునీంద్రుడాచక్రమునుండిసంరక్షింపఁ గలవాఁడొక్కరుఁడును గానరాడయ్యెను. ఇంద్రుఁడు మున్నగులోకపాలకులు, వసిష్ఠాదులగు ఋషులు, బ్రహ్మరుద్రాదులును, మఱియెవ్వరును నామునీంద్రుని సంరక్షింపఁజాలరైరి. తాపసుఁడయ్యుఁ గోపముచే మంచిచెడ్డలెఱుఁగని యాదుర్వాసునికి విష్ణుభక్తు నవమానించుటచేఁ బ్రాణసంకటము తటస్థపడెను. దుర్వాసునకు దిక్కు దోఁపదయ్యెను.

నేటి తెలుగులో బ్రాహ్మణులు రాజుతో ఇలా అన్నారు. “నృపాలా! ఇది రెండు వైపులా ముళ్లు ఉన్న తాడులా ఉంది. ఇది గత జన్మలో చేసిన పాప ఫలమేమో గానీ మరొకటి కాదు. నృపేంద్రా! మేము ఎంతసేపు ఆలోచించినా ఒక నిర్ణయానికి రాలేకపోతున్నాము. కాబట్టి మహారాజా, నువ్వే నీ సొంత బుద్ధితో ఆలోచించి నిర్ణయం తీసుకో” అని బ్రాహ్మణులు చెప్పారు. అప్పుడు అంబరీషుడు బ్రాహ్మణులను చూసి తన మనసులోని నిర్ణయాన్ని గురించి ఇలా అన్నాడు. “ఓ ద్విజపుంగవులారా! విష్ణుభక్తిని విడిచిపెట్టడం కంటే బ్రాహ్మణ శాపం ఎక్కువ కాదు. కేవలం నీటిని తీసుకుని పారణ (ఉపవాస విరమణ) చేస్తాను. నీరు తాగినా భోజనం చేసినట్లేనని పెద్దలు అంటారు. ఇలా చేయడం బ్రాహ్మణుడి ఆజ్ఞకు భంగం కలిగించేది కాదు. ద్వాదశీ పారణ చేయకపోవడం బ్రాహ్మణులకు కూడా మంచిది కాదు. కాబట్టి నేను ఇలా జలపారణ చేసినప్పటికీ, దూర్వాసుడు నా మీద కోపగించి నన్ను శపిస్తే, నేను గత జన్మలో చేసిన పాప ఫలాన్ని నాకు ఇచ్చినవాడు అవుతాడు” అని నిశ్చయించుకుని ఆంగీరసుడు నీటితో పారణ చేశాడు. అంతలోనే మిక్కిలి కోపిష్ఠి అయిన దూర్వాసుడు అంబరీష మహారాజును చూసి, కళ్లతో కాల్చేవాడిలా చురచురా చూస్తూ, చెవులకు తూట్లు పడేలా ఈ మాట అన్నాడు. “ఓ రాజా! అతిథినైన నన్ను విడిచిపెట్టి నువ్వు ఎందుకు పారణ చేశావు? శాస్త్రార్థం తెలుసుకోలేక, ధర్మాన్ని చెడగొట్టే బుద్ధితో నువ్వు ఈ పని చేశావు. ఎవడు అతిథికి అర్ఘ్యం (గౌరవంగా ఇచ్చే నీరు) కూడా ఇవ్వకుండా ముందుగా భుజిస్తాడో, వాడు నీటిలో మునగకుండానే మలాన్ని తినేవాడు అవుతాడు. ఎవడు అతిథిని ఆహ్వానించి, అతని కంటే ముందుగా అన్నం తింటాడో, అతడు అశుద్ధంలోని పురుగులాగా మలాన్ని తినేవాడు అవుతాడు. ఎవరు తమ కోసమే వంట చేసుకుంటారో, వారు తమ పాపాలను అనుభవిస్తారు. ఇంకా, ఎవరు అతిథి కోసం వండిన అన్నాన్ని తాము వాడుకుంటారో, వారు మరింత నీచమైన పాపాన్ని అనుభవిస్తారు. వండినది, వండనిది, ఆకు, పువ్వు, పండు, నీరు, అన్నానికి బదులుగా ఉండేదంతా అన్నమే అవుతుంది. పాపాత్ముడివై, మిక్కిలి దుష్టబుద్ధి కల నువ్వు ఆహ్వానించిన అతిథినైన నన్ను విడిచిపెట్టి, అన్నానికి ప్రతినిధి అయిన నీటిని తాగి నన్ను అవమానించావు. ఇలా బ్రాహ్మణుడిని అవమానించిన మూఢుడివైన నువ్వు ఎలా విష్ణుభక్తుడివి అవుతావు? విష్ణుభక్తుడైనవాడు బ్రాహ్మణులను ఎప్పుడూ అవమానించడు. నీకు విష్ణువు ఎలా దైవం అవుతాడు? నువ్వు విష్ణువుకు ఎలా భక్తుడివి అవుతావు? నీకు బ్రాహ్మణుడి మీద భక్తి లేదు, విష్ణువు మీద కూడా భక్తి లేదు. లేకపోతే భగవద్భక్తుడినైన నన్ను విడిచిపెట్టి అన్నం తిని ఉండేవాడివా? నృపాలా! నువ్వు గర్వంతో కళ్లు మూసుకుపోయి, నన్ను నీ పురోహితుడిలా తలచి అవమానించావు. నువ్వు ధర్మాత్ముడినని వేషం వేసుకుని, ధర్మాలన్నిటినీ పాడు చేయడం మొదలుపెట్టావు. పాపాత్ముడివైన నువ్వు భూమి మీద పుణ్యాత్ముల వంశంలో ఎలా పుట్టావు?” అని దుర్వాస మునీంద్రుడు అన్నాడు. అప్పుడు అంబరీష మహారాజు భయంతో అతనికి నమస్కరించి, ఇలా అంటూ అతనిని వేడుకున్నాడు. “ఓ మునీంద్రా! నేను పాపిని. పాపపు పనులు చేసినవాడిని. ఎల్లప్పుడూ పాపం మీదే ఆలోచన ఉన్నవాడినే. ఓ మునీంద్రా! నిన్ను శరణు వేడాను, నన్ను కాపాడు. ధర్మమార్గం తెలియనివాడిని, పాపపు బురదలో పడి లేవలేనివాడిని, నిన్ను శరణు వేడిన నన్ను కరుణతో కాపాడు. నేను క్షత్రియ ధర్మం కలవాడిని. పాపం వల్ల జ్ఞానం లేనివాడిని. నువ్వో బ్రాహ్మణుడివి, శాంతి ప్రధానంగా కలవాడివి. నన్ను అన్ని విధాలా దయతో కాపాడు. తమలాంటి బ్రాహ్మణులు ఓర్పు కలవారు, దయనే ముఖ్య ధర్మంగా స్వీకరించినవారు. అటువంటి బుద్ధిమంతులైన బ్రాహ్మణోత్తములు పాపపు బురదలో పడిన మాలాంటి వారిని లేవనెత్తి కాపాడతారు.” ఇలా అంటున్న ఆ రాజును జాలి లేకుండా ఎడమ కాలితో నెత్తి మీద గట్టిగా తన్ని, అతనికి దూరంగానే నిలబడి శాపం ఇవ్వాలని కోరి, ఉగ్రుడైన దుర్వాసుడు అతనితో ఇలా అన్నాడు. “నేను ఎల్లప్పుడూ దయ గలవాడిని కాను. ఓర్పు నన్ను ఎప్పుడూ లొంగదీసుకోదు. అశాంతి సారమంతా నేనే అని తెలుసుకో. తక్కిన మునులైనా, రాజులైనా కోపం తెచ్చుకుని ఆ తర్వాత ఓర్పు వహించేవారు ఉన్నారు. నాకు కోపం వస్తే, కోపం కలిగించిన దురాత్ములకు క్రూరమైన శాపం ఇవ్వకుండా ఇంతవరకు ఎప్పుడూ శాంతించలేదు. ఇప్పుడు శాంతించదు. ఇకముందు శాంతించబోదు.” ఇలా అని అంబరీష మహారాజుకు ఘోరమైన శాపం ఇచ్చాడు. “నువ్వు చేపవు, తాబేలువు, వరాహానివి, వికృత రూపం గల మరుగుజ్జువు, కటిక పనులు చేసే బ్రాహ్మణుడివి, జ్ఞానం లేని క్షత్రియుడివి, దురాచారపరాయణుడివై రాజ్యాన్ని ఏలడానికి అర్హుడివి కాని క్షత్రియుడివి, ప్రజలందరి చేత నిందించబడిన పాషండ మార్గాన్ని (వేద వ్యతిరేక మార్గాన్ని) తెలిసిన బ్రాహ్మణుడివి, క్రూరుడివై దయ లేకుండా బ్రాహ్మణులను సంహరించే బ్రాహ్మణుడివి అనే ఈ పది నీచ జన్మలు, సమస్తం తెలిసినవాడినని గర్వించే నీకు కలుగుతాయి. నన్ను అవమానించిన నీకు ఇంకా శాపం ఇస్తాను” అని చెప్పి, కోపంతో ఉన్న ఆ దూర్వాసుడు శాపం ఇవ్వడానికి నోరు తెరిచాడు. వెంటనే అంబరీషుడి హృదయంలో ఉన్న భక్తప్రియుడు, శరణాగతవత్సలుడు, శ్రీమంతుడు అయిన మధుసూదనుడు భక్తుడిని కాపాడటం కోసం ఆ బ్రాహ్మణుడు ఇచ్చిన శాపాన్ని తాను అనుభవించి, మళ్లీ శాపం ఇవ్వబోతున్న ఆ బ్రాహ్మణుడిని శిక్షించడానికి తన చక్రాయుధాన్ని సృష్టించాడు. తర్వాత మంటలతో కోటి సూర్యుల కాంతితో వెలుగుతున్న చక్రాన్ని చూసి, ముని మిక్కిలి భయంతో వణికిపోతూ ప్రాణాలను కాపాడుకోవడానికి పరుగెత్తడం మొదలుపెట్టాడు. మంటలు దిక్కులన్నిటా కమ్ముకుని, చూడటానికి తట్టుకోలేని విధంగా ఆ మునిని వెంబడించి తరుముతుండగా, ఆ ముని భూమండలమంతా తిరిగాడు. చక్రం వెంబడించి తరుముతుండగా, ఆ మునీంద్రుడిని ఆ చక్రం నుంచి రక్షించగలవాడు ఒక్కడు కూడా కనిపించకపోయాడు. ఇంద్రుడు మొదలైన లోకపాలకులు, వసిష్ఠుడు మొదలైన ఋషులు, బ్రహ్మ, రుద్రుడు మొదలైనవారు, ఇంకెవరూ ఆ మునీంద్రుడిని రక్షించలేకపోయారు. తపస్సు చేసుకునేవాడైనా కోపం వల్ల మంచీ చెడూ తెలియని ఆ దుర్వాసుడికి, విష్ణుభక్తుడిని అవమానించడం వల్ల ప్రాణసంకటం ఏర్పడింది. దుర్వాసుడికి దిక్కు తోచకుండా పోయింది.

ఇది శ్రీస్కాందపురాణాంతర్గత కార్తికమాహాత్మ్యమందలి ఇరువదియైదవ యధ్యాయము.

Back to top