కార్తీక పురాణం 23వ రోజు
Karthika Puranam Day 23
అశరీరవాణి మాటపై పురంజయుడు కార్తీకంలో శ్రీరంగనాథుని పూజించడం; అయోధ్యాపుర వర్ణన, వానప్రస్థంలో విష్ణుసాయుజ్యం.
అగస్త్యమునీంద్రుఁ డత్రిమునీంద్రునితో నిట్లనియె. ఓ మహామునీ! మహాధైర్యశాలి యగు పురంజయుఁడు జయశాలియై యావల నేమి సేసెను? ఓధర్మజ్ఞా, నాకానతియ్యవే యని యడుగఁగా నతఁ డతని కిట్లనియె:-శత్రురహితమై యొప్పు నయోధ్యాపురంబున నింద్రునిఁ బురుడించువాఁడును, విలుకాఱులలో నుత్తముఁడును, సత్యవాదియును, సదాచారసంపన్నుఁడును, దాతయు, భోక్తయు, ప్రియవాదియు, రూపరియు, మేటిమేనిచాయతో నొప్పినవాఁడు, సకలయాగముల నొనర్చి బ్రాహ్మణ ప్రియుఁడై, వేద శాస్త్రములందును విలువిద్దెయందును నిపుణుఁడై, నేర్పరియు, మేటిమచ్చకంటికన్నుల కింపులు గుల్కు వాఁడును పున్నమచందురునిమాడ్కి జనులకుఁ గన్నులపండుగును శత్రువులకు వేడివెలుఁగువలెఁ జూడ నలవికానివాఁడును విష్ణుభక్తుఁడును, సత్త్వగుణశాలియు అరిషడ్వర్గమును జయించినవాఁడు నై, కార్తిక వ్రతాచరణముచేఁ బాపముల నెల్లఁ బోఁగొట్టుకొన్నవాఁడై యొప్పుచుండెను. విష్ణువు నారాధించువిషయమై యాపురంజయుని కిత్తెఱంగునఁ దలంపు గలిగెను. దేవదేవుఁ డగు జనార్దనుని ఏదేశమున ఏమాసమున సుఖప్రద మగు నేక్షేత్రమున నారాధింతును? అని యిట్లు చింతిల్లుచున్న యాతనితో నశరీరభూతంబిట్లనెను. “ఓపురంజయా! కార్తిక మాసంబునఁ గమలాపతి నర్చించుటకై రంగనాథుఁడు వసించునట్టి శ్రీరంగక్షేత్రమగు కలియుగవైకుంఠమునకుఁబొమ్ము. అచ్చట సంసారపాశమును దెగఁగొట్టు శ్రీరంగనాథునిఁ బూజింపుము” అని చెప్పి యూరకుండెను. తర్వాత నాయయోధ్యాపతి యగు పురంజయుఁ డయోధ్యను బాసి, చతురంగబలసమేతుఁడై యంతఃపురజనంబు తన్ను వెంబడింపఁ బరివారముతోఁ గూడి శ్రీరంగక్షేత్రమున వెలసిన రంగనాథుని దర్శింపఁ బయనమయ్యెను. అట్లు ప్రయాణమయి మార్గమధ్యమున నున్న పుణ్యతీర్థములను, దేవాలయములను గాంచుచు నాశ్రీరంగక్షేత్రము సేరి, కార్తికమాసంబునఁ గావేరిమధ్యమున శంఖచక్రధారి యగు విష్ణువును బూజించి, కృష్ణ కృష్ణయని గానము చేయుచు, వాసుదేవా అనంతాయని పలుకుచు, విష్ణుభక్తాగ్రేసరుఁడై స్నానము, దానము, జపము, హోమము, దేవతాప్రోక్షణము మున్నగునవి గావించి, పైఁ జెప్పిన విధంబున శేషశాయియగువిష్ణువునుబూజించి, మాసముకడపట వ్రతపూర్తినిజేసి యటనుండి మఱలి సమృద్ధిగల తనదేశమును దిలకింపుచు నిజనగరమునకుఁ బోయెను. అయోధ్యాపురంబు సకలరాష్ట్రములకు నాయకమణి యన నొప్పుచుండు. అయ్యది సంతుష్టు లగుజనులతోఁ గూడినదై, గట్టి వగు నగడ్తలును బహిర్ద్వారములును గలదై దృఢము లగు యంత్రములు గడియమ్రానులు ద్వారములు వీనితో నొప్పి, చతురంగబలముచేఁ బెంపొంది, యరదములగుంపుచే నొప్పాఱును. వరుసలుదీర్చిన యిండ్లచేఁ జెన్నొందుచు మందమారుతములకుఁ గదలుబెక్కురంగులటెక్కెములతో మెఱయుచుఁ బలుపల్లెలతోఁ గూడి యొప్పియుండును. సకలశాస్త్రముల నెఱిఁగినవారును, శత్రుసేనలఁ దునుమాడువారును, సర్వశ్రేష్ఠములగు వస్తువుల నొసఁగువారును, నచ్చట వసింతురు. అచ్చటి యతివలచక్కఁదనము చెప్ప నలవి కానిది, వారు హంసగజగామినులు. క్రీఁగంటికొనలఁ దాఁకువెడదకన్నులవారు; వెడఁద పిఱుఁదులును, సన్నని నడుము గలవారు, బలిసి యుబ్బులగు గబ్బిగుబ్బలుగలవారలు. మేటివలువలు ఆభరణములు గలవారు. రూపలావణ్యసంపద గలవేశ్యలెల్లరును కడు మోద మంది చూపులందును, ముచ్చటలందును నేర్పరులై, అన్నియోషిద్గణగుణములతోఁ గూడి యెల్లప్పుడు రచ్చలందును, మండువాలందును (చావళ్లయందును) మదోన్మత్తలై విహరింపుచుండిరి. గుణవతులగు కులస్త్రీలు సకలాభరణభూషితలై, పాతివ్రత్యమునందే శ్రద్ధ వహించియుండిరి. జను లందఱు తమతమ వర్ణధర్మములందు శ్రద్ధగలవారై యుండిరి. ఇట్టిపురంబును పరికించి, రాజు మిక్కిలి యానందమొందెను. పౌరజనులును, రాజు నెదుర్కొని యతనిపై సేసలు సల్లిరి. రాజు పురంబు ప్రవేశించి, తనయంతిపురంబు నొంది నీతి దప్పక భూమండలము నేలుచుండెను. తర్వాతఁ గొన్నియేండ్లదనుక రాజ్య మేలి పుత్రపౌత్రులతోఁ గూడి, సకలసంపదలు వడసి, తనపుత్రునందు రాజ్యముంచి, వానప్రస్థాశ్రమము వహించి యంతఃపురజనంబుతో నాశ్రమవాసము సేయుచు, విష్ణుభక్తి నొంది కార్తికవ్రతనిష్ఠ గలిగి, యచ్చటనే విష్ణుసాయుజ్యము నొందెను.
నేటి తెలుగులో అగస్త్య మునీంద్రుడు అత్రి మునీంద్రుడితో ఇలా అన్నాడు. “ఓ మహామునీ! మహాధైర్యశాలి అయిన పురంజయుడు జయశాలి అయి, ఆ తర్వాత ఏమి చేశాడు? ఓ ధర్మజ్ఞా! నాకు సెలవివ్వు” అని అడగగా, అతడు అతడితో ఇలా అన్నాడు. శత్రువులు లేకుండా ప్రకాశించే అయోధ్యాపురంలో ఆ పురంజయుడు ఇంద్రుడితో సాటివచ్చేవాడు, విలుకారులలో ఉత్తముడు, సత్యవాది, సదాచారసంపన్నుడు, దాత, భోక్త, ప్రియంగా మాట్లాడేవాడు, అందగాడు, శ్రేష్ఠమైన శరీరకాంతితో అలరారేవాడు. అతడు సకల యాగాలను చేసి, బ్రాహ్మణప్రియుడై, వేదశాస్త్రాలలోనూ విలువిద్యలోనూ నిపుణుడై, నేర్పరిగా ఉండేవాడు. ఉత్తమ స్త్రీల కన్నులకు ఇంపుగా ఉండేవాడు, పున్నమి చంద్రుడిలా ప్రజలకు కన్నులపండుగగా ఉండేవాడు, శత్రువులకు తీక్షణమైన సూర్యుడిలా చూడటానికి శక్యం కానివాడు. ఇంకా అతడు విష్ణుభక్తుడు, సత్త్వగుణశాలి, అరిషడ్వర్గాన్ని జయించినవాడు, కార్తీక వ్రతాచరణం వల్ల పాపాలన్నింటినీ పోగొట్టుకున్నవాడై ప్రకాశిస్తుండేవాడు. విష్ణువును ఆరాధించే విషయంలో ఆ పురంజయుడికి ఈ విధంగా ఆలోచన కలిగింది. “దేవదేవుడైన జనార్దనుడిని ఏ దేశంలో, ఏ మాసంలో, సుఖాన్ని ఇచ్చే ఏ క్షేత్రంలో ఆరాధించాలి?” అని ఇలా ఆలోచిస్తున్న అతడితో అశరీరభూతం ఇలా అన్నది. “ఓ పురంజయా! కార్తీక మాసంలో కమలాపతిని అర్చించడానికి, రంగనాథుడు నివసించే శ్రీరంగక్షేత్రం అనే కలియుగ వైకుంఠానికి వెళ్ళు. అక్కడ సంసారపాశాన్ని తెంపే శ్రీరంగనాథుడిని పూజించు” అని చెప్పి ఊరుకున్నది. ఆ తర్వాత అయోధ్యాపతి అయిన ఆ పురంజయుడు అయోధ్యను విడిచి, చతురంగబలాలతో కూడి, అంతఃపుర జనులు తనను వెంబడిస్తుండగా, పరివారంతో కలిసి శ్రీరంగక్షేత్రంలో వెలసిన రంగనాథుడిని దర్శించడానికి బయలుదేరాడు. అలా ప్రయాణమై దారిలో ఉన్న పుణ్యతీర్థాలను, దేవాలయాలను దర్శిస్తూ ఆ శ్రీరంగక్షేత్రానికి చేరుకున్నాడు. అక్కడ కార్తీక మాసంలో కావేరి మధ్యలో శంఖచక్రధారి అయిన విష్ణువును పూజించాడు. “కృష్ణ, కృష్ణ” అని గానం చేస్తూ, “వాసుదేవా, అనంతా” అని పలుకుతూ, విష్ణుభక్తులలో అగ్రగణ్యుడై స్నానం, దానం, జపం, హోమం, దేవతాప్రోక్షణం మొదలైనవి చేశాడు. పైన చెప్పిన విధంగా శేషశాయి అయిన విష్ణువును పూజించి, మాసం చివరలో వ్రతాన్ని పూర్తి చేసి, అక్కడి నుంచి తిరిగి బయలుదేరి సమృద్ధి గల తన దేశాన్ని చూస్తూ తన నగరానికి వెళ్ళాడు. అయోధ్యాపురం సకల రాష్ట్రాలకూ తలమానికంగా ప్రకాశిస్తుంటుంది. అది సంతోషంగా ఉండే ప్రజలతో కూడినదై, బలమైన అగడ్తలు, బయటి ద్వారాలు కలదై, దృఢమైన యంత్రాలు, తలుపుల అడ్డగడియలు, ద్వారాలతో అలరారుతూ, చతురంగబలాలతో వృద్ధి చెంది, రథాల సమూహంతో శోభిల్లుతుంటుంది. వరుసలుగా కట్టిన ఇళ్లతో అందంగా కనిపిస్తూ, పిల్లగాలులకు కదిలే అనేక రంగుల జెండాలతో మెరుస్తూ, అనేక పల్లెలతో కూడి ప్రకాశిస్తుంటుంది. సకల శాస్త్రాలు తెలిసినవారు, శత్రుసేనలను సంహరించేవారు, సర్వశ్రేష్ఠమైన వస్తువులను ఇచ్చేవారు అక్కడ నివసిస్తారు. అక్కడి స్త్రీల అందం వర్ణించడానికి శక్యం కానిది. వారు హంసల, ఏనుగుల వంటి నడక గలవారు, కడగంటి కొనలను తాకే విశాలమైన కన్నులు గలవారు, విశాలమైన పిరుదులు, సన్నని నడుము గలవారు, నిండుగా ఉబ్బిన వక్షోజాలు గలవారు, శ్రేష్ఠమైన వస్త్రాలు, ఆభరణాలు గలవారు. రూపలావణ్య సంపద గల వేశ్యలందరూ ఎంతో సంతోషించి చూపులలోనూ మాటలలోనూ నేర్పరులై, స్త్రీ సమూహానికి ఉండే అన్ని గుణాలతో కూడి, ఎల్లప్పుడూ రచ్చకూటాలలోనూ చావళ్లలోనూ మదోన్మత్తులై విహరిస్తుండేవారు. గుణవంతులైన కులస్త్రీలు సకల ఆభరణాలతో అలంకరించుకొని, పాతివ్రత్యంలోనే శ్రద్ధ కలిగి ఉండేవారు. ప్రజలందరూ తమ తమ వర్ణధర్మాలలో శ్రద్ధ గలవారై ఉండేవారు. ఇటువంటి పురాన్ని చూసి రాజు మిక్కిలి ఆనందించాడు. పుర ప్రజలు కూడా రాజుకు ఎదురువెళ్ళి ఆయనపై మంగళాక్షతలు చల్లారు. రాజు పురంలోకి ప్రవేశించి, తన అంతఃపురానికి చేరుకొని, నీతి తప్పకుండా భూమండలాన్ని పరిపాలిస్తుండేవాడు. ఆ తర్వాత కొన్ని ఏళ్లపాటు రాజ్యాన్ని పరిపాలించి, పుత్రపౌత్రులతో కూడి సకల సంపదలు పొందాడు. అనంతరం తన కుమారుడికి రాజ్యాన్ని అప్పగించి, వానప్రస్థాశ్రమం స్వీకరించి, అంతఃపుర జనులతో కలిసి ఆశ్రమవాసం చేస్తూ, విష్ణుభక్తి పొంది కార్తీక వ్రతనిష్ఠ కలిగి అక్కడే విష్ణుసాయుజ్యం పొందాడు.
ఓమునిశ్రేష్ఠా, కార్తికవ్రతము పుణ్యప్రదము, అన్నికోరికెలను నొసఁగునది. కార్తికధర్మములు సులభములైనవి, కేశవునకుఁబ్రియములు. అట్టికార్తికధర్మములను నరుఁడు బుద్ధిపూర్వకముగాఁగాక యైనను రచించి, యుత్తమగతిని బొందును. సర్వసుఖముల నొసఁగునది, పాపనాశకమునైన పుణ్యప్రదమగు కార్తికవ్రతంబు నాచరింపక, కీడు నొందును. ఆచారనిష్ఠుఁ డగు ఏవిష్ణుభక్తుఁడు ఈయధ్యాయమును వినునో, యాతఁడు పాపము నెల్లఁ బాసి, యుత్తమగతిని బొందును.
నేటి తెలుగులో ఓ మునిశ్రేష్ఠా! కార్తీక వ్రతం పుణ్యాన్ని ఇచ్చేది, అన్ని కోరికలనూ ప్రసాదించేది. కార్తీక ధర్మాలు సులభమైనవి, కేశవుడికి ప్రియమైనవి. అటువంటి కార్తీక ధర్మాలను మనిషి బుద్ధిపూర్వకంగా కాకపోయినా సరే ఆచరించి ఉత్తమగతిని పొందుతాడు. సకల సుఖాలను ఇచ్చేది, పాపాలను నశింపజేసేది, పుణ్యాన్ని ప్రసాదించేది అయిన కార్తీక వ్రతాన్ని ఆచరించకపోతే కీడును పొందుతాడు. ఆచారనిష్ఠ గల ఏ విష్ణుభక్తుడు ఈ అధ్యాయాన్ని వింటాడో, అతడు పాపాలన్నింటినీ పోగొట్టుకొని ఉత్తమగతిని పొందుతాడు.
ఇది శ్రీస్కాందపురాణాంతర్గత కార్తికమాహాత్మ్యమునందు నిరువదిమూడవ యధ్యాయము.



