Bhakti

కార్తీక పురాణం 16వ రోజు

Karthika Puranam Day 16

తాంబూల, నారికేళ దానాలు, కార్తీక పౌర్ణమి స్తంభదీపం; మతంగాశ్రమంలో మునులు మోడుపై దీపం ఉంచగా విప్రునికి ముక్తి.

వసిష్ఠమునీంద్రుఁడు జనకమహారాజుతో వెండియు నిట్లనియె:- ఏమానవుఁడు విష్ణువునకుఁ బ్రియమైన కార్తికమాసమును నెట్టివ్రతంబులు లేక కడపునో, వాఁడు పునర్జన్మములేని ఘోరనరకమును బొందును. ఓరాజేంద్రా, కార్తికమాస మంతయు నెవఁడు తాంబూలదానము చేయునో, ఆతఁడు సామ్రాజ్యపదవి నొందును. కార్తికమాసమునఁ బ్రతిపత్తు మొదలుకొని ఒక్కొక్కదీపంబును విష్ణువునకై యుంచునేని, అతనిపాపము లెల్లఁ దొలఁగును. అతఁడు విష్ణులోకంబు చేరును. కార్తికమాసంబున నాదివారమునాఁడు సూర్యునుద్దేశించి స్నానమాచరించునేని, సంతానకాంక్షతో స్నానదానములు చేయునేని, వానిమనోరథం బీడేరఁగలదు. కార్తికమాసంబున విష్ణువుమ్రోల దక్షిణతాంబూలములతోఁ గూడ నారికేళ ఫలమును (టెంకాయను) దానముచేయునేని, వానిసంతతి యెప్పటికిఁ దరుగదు. రోగములు రావు. చెడుబుద్ధులు పట్టుపడవు. కార్తికపౌర్ణమినాఁడు ఎవఁడు విష్ణుదేవాలయముమ్రోల స్తంభముపై దీపము నుంచునో, వానికిఁ గలుగుపుణ్య మింత యని చెప్ప నలవి కాదు. వాఁడు సాక్షాద్వైకుంఠాధిపతియే యగును.

నేటి తెలుగులో వసిష్ఠ మునీంద్రుడు జనక మహారాజుతో మళ్ళీ ఇలా అన్నాడు: “ఏ మానవుడు విష్ణువుకు ప్రియమైన కార్తీక మాసాన్ని ఎలాంటి వ్రతాలూ లేకుండా గడుపుతాడో, వాడు పునర్జన్మ లేని ఘోర నరకాన్ని పొందుతాడు. ఓ రాజేంద్రా! కార్తీక మాసమంతా ఎవడు తాంబూలదానం చేస్తాడో, అతడు సామ్రాజ్య పదవిని పొందుతాడు. కార్తీక మాసంలో ప్రతిపత్తు (పాడ్యమి తిథి) మొదలుకొని విష్ణువు కోసం ఒక్కొక్క దీపాన్ని ఉంచితే, అతని పాపాలన్నీ తొలగిపోతాయి. అతడు విష్ణులోకం చేరుతాడు. కార్తీక మాసంలో ఆదివారం నాడు సూర్యుడిని ఉద్దేశించి స్నానం ఆచరిస్తే, సంతానం కావాలనే కోరికతో స్నానదానాలు చేస్తే, వాడి మనసులోని కోరిక నెరవేరుతుంది. కార్తీక మాసంలో విష్ణువు ఎదుట దక్షిణ తాంబూలాలతో పాటు నారికేళ ఫలాన్ని (టెంకాయను) దానం చేస్తే, వాడి సంతతి ఎప్పటికీ తరగదు. రోగాలు రావు. చెడు బుద్ధులు పట్టవు. కార్తీక పౌర్ణమి నాడు ఎవడు విష్ణు దేవాలయం ఎదుట స్తంభంపై దీపం ఉంచుతాడో, వాడికి కలిగే పుణ్యం ఇంత అని చెప్పడం సాధ్యం కాదు. వాడు సాక్షాత్తు వైకుంఠాధిపతియే అవుతాడు.”

ఎవఁడు కార్తికమాసమున స్తంభదీపము నవలోకనంబు చేయునో, వానిపాపములు సూర్యోదయమందుఁ జీఁకటివోలెఁ దొలఁగిపోవును. శాలిధాన్యము తిలలలోఁ గూడినదియే స్తంభదీప మని చెప్పఁబడును. స్తంభదీపము నెవఁడు కార్తిక మాసంబున నుంపఁడో వానిపితరులు నరకమునుండి మరలరు. దీనికి సందియము లేదు. రాతిస్తంభముగాని, కొయ్యస్తంభము గాని దేవాలయమున విష్ణువుమ్రోల నిలిపి, అందు స్తంభదీపము నుంచునో, అతఁడు విష్ణువునకుఁ బ్రియుఁడు. ఈవిషయమై యొక యితిహాసము గలదు. దానిం జెప్పెద నాలకింపుము. నానావిధవృక్షషండసమలంకృతమయిన మతంగాశ్రమమునం దొక విష్ణ్వాలయమొకటి గలదు. కార్తిక వ్రతము నెఱింగిన మునులందఱు విష్ణ్వాలయంబున విష్ణువునకుఁ బూజలొనర్చుటకై యచటి కేగుదెంచిరి. అట్లువచ్చి యామునులందఱు దేవాలయంబున కమలాపతి యగు విష్ణువునకు షోడశోపచారపూజలు సలిపిరి. మిగులభక్తితోఁ గూడిన యాశుచివ్రతు లగు మునులందఱు విష్ణ్వాలయమున నొక్కొక్కద్వారమునను దీపమాలల నర్పించిరి. నృపాలా! వారిలో నొక్కమునీంద్రుఁడు తక్కినమునులం గాంచి యిట్లనియె. ఓమునులారా! మీరందఱు వినుఁడు. కార్తికమాసంబున శివునిమ్రోల నెవఁడు స్తంభదీపము నుంచునో యతఁడు వైకుంఠము నొందును. మనమందఱము గూడి విష్ణునిమ్రోల స్తంభదీపమును నుంచుదము. కార్తికమాసమున పౌర్ణమీసాయంకాలమున విష్ణువునకు స్తంభదీపము నుంచుట విష్ణునికి మిక్కిలి ప్రీతికరమైనది. విష్ణుదేవాలయంబున నెవఁడు స్తంభదీపము నుంచునోఅతఁడు హరికిఁ బ్రియుండు. ఆదీపమునుంచినవానిపాపము లెల్లఁ దొలఁగిపోఁగా నతఁడు విష్ణుపదంబునొందును. అని ముని చెప్పిన పలుకు లెల్లరు విని యాదేవళమునందు స్తంభముపై దీపంబు నుంపఁ బ్రయత్నించిరి.

నేటి తెలుగులో ఎవడు కార్తీక మాసంలో స్తంభదీపాన్ని చూస్తాడో, వాడి పాపాలు సూర్యోదయ సమయంలో చీకటిలాగా తొలగిపోతాయి. వరిధాన్యం, నువ్వులతో కూడినదే స్తంభదీపం అని చెప్పబడుతుంది. కార్తీక మాసంలో ఎవడు స్తంభదీపం ఉంచడో వాడి పితరులు నరకం నుండి తిరిగి రారు. దీనికి సందేహం లేదు. ఎవడు రాతి స్తంభాన్ని గాని, కొయ్య స్తంభాన్ని గాని దేవాలయంలో విష్ణువు ఎదుట నిలిపి, దానిపై స్తంభదీపం ఉంచుతాడో, అతడు విష్ణువుకు ప్రియుడు. ఈ విషయమై ఒక ఇతిహాసం ఉంది. దాన్ని చెబుతాను, విను. రకరకాల చెట్ల సమూహాలతో అలంకరించబడిన మతంగాశ్రమంలో ఒక విష్ణ్వాలయం ఉంది. కార్తీక వ్రతం తెలిసిన మునులందరూ విష్ణ్వాలయంలో విష్ణువుకు పూజలు చేయడానికి అక్కడికి వచ్చారు. అలా వచ్చి ఆ మునులందరూ దేవాలయంలో కమలాపతి అయిన విష్ణువుకు షోడశోపచార పూజలు (పదహారు ఉపచారాలతో పూజలు) చేశారు. ఎంతో భక్తితో కూడిన ఆ శుచివ్రతులైన మునులందరూ విష్ణ్వాలయంలో ఒక్కొక్క ద్వారం దగ్గర దీపమాలలను సమర్పించారు. నృపాలా! వారిలో ఒక మునీంద్రుడు మిగిలిన మునులను చూసి ఇలా అన్నాడు: “ఓ మునులారా! మీరందరూ వినండి. కార్తీక మాసంలో శివుని ఎదుట ఎవడు స్తంభదీపం ఉంచుతాడో అతడు వైకుంఠాన్ని పొందుతాడు. మనమందరం కలిసి విష్ణువు ఎదుట స్తంభదీపాన్ని ఉంచుదాం. కార్తీక మాసంలో పౌర్ణమి సాయంకాలం విష్ణువుకు స్తంభదీపం ఉంచడం విష్ణువుకు ఎంతో ప్రీతికరమైనది. విష్ణు దేవాలయంలో ఎవడు స్తంభదీపం ఉంచుతాడో అతడు హరికి ప్రియుడు. ఆ దీపం ఉంచినవాడి పాపాలన్నీ తొలగిపోయి అతడు విష్ణుపదాన్ని పొందుతాడు” అని ముని చెప్పిన మాటలు అందరూ విని ఆ దేవాలయంలో స్తంభంపై దీపం ఉంచడానికి ప్రయత్నించారు.

ఓనరేశ్వరా! యావనంబున విష్ణువు నాలయంబుమ్రోలఁ గడుదాపుననే కొమ్మలు లేని యొక మోడును నాటిరి. కార్తికవ్రతము నెఱింగిన యామును లందఱు నుత్సాహభరితులై విష్ణువును ధ్యానించుచు శాలిధాన్యము, తిలలతోఁగూడినదై, నేతిపాత్రతోఁ గూడిన దీపము నాస్తంభముపై నుంచిరి.

నేటి తెలుగులో ఓ నరేశ్వరా! ఆ వనంలో విష్ణువు ఆలయం ఎదుట చాలా దగ్గరలోనే కొమ్మలు లేని ఒక మోడును నాటారు. కార్తీక వ్రతం తెలిసిన ఆ మునులందరూ ఉత్సాహభరితులై విష్ణువును ధ్యానిస్తూ, వరిధాన్యం, నువ్వులతో కూడినదీ, నేతి పాత్రతో కూడినదీ అయిన దీపాన్ని ఆ స్తంభంపై ఉంచారు.

మఱల వా రందఱు విష్ణుకథల వినఁగోరి, దేవాలయములోపలఁ గథ చెప్పుచుండఁగా వారు లోనికిఁ జనిరి. అప్పుడు దేవాలయము వెలుపట సకలజంతువులకు దిగులు పుట్టించు చటచట యను నొకభీకరధ్వని గలిగెను. అప్పు డా స్తంభముపై నుంచిన దీపమాఱిపోయి యాయెండుచెట్టు ముక్కలుముక్కలయ్యెను. అచ్చటివారందఱు చూచుచుండఁగానే యామోడు తటాలున క్రిందఁబడెను. ఆమోడునుండి యొకపురుషుఁడు ముందటిదేహముతో కనుపడెను. అక్కడ విష్ణుకథలు వినుచున్న మునిసమూహమంతయు వెలుపటికి వచ్చి యచ్చెరువంది హాహా యని చప్పుడు చేయుచు నతనితో నిట్లనిరి. ఓరీ! నీవెవఁడవు? నీ వేదోషమున నిట్లయితివి! జాగుచేయక వాస్తవము నెఱింగింపుము అనిరి. ఓనృపాలా! యతఁడు వారిమాటలను విని సంతోషముతోఁ గూడి మేన గగుర్పాటొదవ వారికి సాష్టాంగముగ నమస్కరించి వారితో నిట్లనెను. ఓబ్రాహ్మణోత్తములారా! నేను బ్రాహ్మణుఁడను. నేను ద్రవ్యముఁ గాపాడుచు,రాజ్యమును సంరక్షించుచు రథగజతురగపదాతిబలంబుతోఁ గూడి సకలైశ్వర్యసంపన్నుఁడనై దయమాలి, చెడుతలంపు గలిగి యుంటిని. నేను వేదాధ్యయనము సేయనైతిని. హరికథ విన్నవాఁడను గాను. తీర్థయాత్రలు నెఱుఁగను. ఇంచుకేనియు దానముచేసి యెఱుఁగను. ఓవిప్రపుంగవులారా, మోసమునందే తలంపు గలవాఁడనై, యించుకంత యేని సత్కార్యముచేయనైతిని. ఊరక యున్నతాసనంబుపైఁ గూర్చుండి కాలముపుచ్చితిని. వేదాధ్యయనపరులును, పుణ్యాత్ములును, సదాచారసంపన్నులును, దయగలవారును, సదాశ్రయమునం దాసక్తులును, నిష్కపటులును నైన బ్రాహ్మణోత్తములు నాకడ కేగుదెంచి, నాదయఁగోరి నీచాసనములందుఁ గూర్చుండువారు. నేను వారి కెదురుగాఁ గాళ్లు చాచుకొని కూర్చుండువాఁడను. పెద్దలు వచ్చినప్పుడు వారినెదుర్కొని వారిని సత్కరించినవాఁడను గాను. సంక్రాంతి మొదలగుపుణ్యకాలములందుఁగూడ వారికి దానమునిచ్చినవాఁడఁ గాను. వారు నాకు ద్రవ్యములేనిదానము నేదియైనఁ జేసిరేని వేదము, ఆచారము గలిగిన వారిని నేను పరిహసించువాఁడను. వారికి నేను దాన మిచ్చెద నందును. కాని యిచ్చినవాఁడను కాను. వారికేదియైన నావలనఁ గార్యము గావలసినచో, నేను ద్రవ్యముఁ గైకొనియే వారిపనులు చక్కఁ బెట్టితిని. ఇత్తెఱంగున దుర్బుద్ధితో దినంబులెల్లఁ గడపి యాకర్మవిపాకముచే మృతుండనై నరకమున బాధ లనుభవించి యావల లెక్కలేని జన్మలు కుక్కగను, అట్లే పెనవేలు జన్మములుఁ గాకిగను పుట్టి, పెక్కువేలు జన్మలు క్రిమికీటములుగ జన్మించి యావల వృక్షములుగను, మోడులుగను పుట్టితిని.

నేటి తెలుగులో మళ్ళీ వారందరూ విష్ణుకథలు వినాలని కోరుకొని, దేవాలయం లోపల కథ చెబుతుండగా లోపలికి వెళ్ళారు. అప్పుడు దేవాలయం బయట సకల జంతువులకూ దిగులు పుట్టించే చటచట అనే ఒక భీకర ధ్వని కలిగింది. అప్పుడు ఆ స్తంభంపై ఉంచిన దీపం ఆరిపోయి ఆ ఎండుచెట్టు ముక్కలు ముక్కలు అయింది. అక్కడి వారందరూ చూస్తుండగానే ఆ మోడు తటాలున కింద పడింది. ఆ మోడు నుండి ఒక పురుషుడు ముందటి దేహంతో కనిపించాడు. అక్కడ విష్ణుకథలు వింటున్న మునుల సమూహమంతా బయటికి వచ్చి ఆశ్చర్యపడి, హాహా అని చప్పుడు చేస్తూ అతనితో ఇలా అన్నారు: “ఓరీ! నీవు ఎవడివి? నీవు ఏ దోషం వల్ల ఇలా అయ్యావు? ఆలస్యం చేయకుండా నిజం తెలియజేయి” అన్నారు. ఓ నృపాలా! అతడు వారి మాటలను విని సంతోషంతో ఒళ్ళు గగుర్పొడవగా వారికి సాష్టాంగంగా నమస్కరించి వారితో ఇలా అన్నాడు: “ఓ బ్రాహ్మణోత్తములారా! నేను బ్రాహ్మణుడిని. నేను ధనాన్ని కాపాడుతూ, రాజ్యాన్ని సంరక్షిస్తూ, రథాలు, ఏనుగులు, గుర్రాలు, కాలిబంట్ల బలంతో కూడి సకల ఐశ్వర్య సంపన్నుడినై, దయ లేకుండా చెడు తలంపు కలిగి ఉండేవాడిని. నేను వేదాధ్యయనం చేయలేదు. హరికథ విన్నవాడిని కాను. తీర్థయాత్రలు ఎరగను. కొంచెమైనా దానం చేసి ఎరగను. ఓ విప్రపుంగవులారా! మోసంలోనే ఆలోచన గలవాడినై, కొంచెమైనా మంచి పని చేయలేదు. ఊరికే ఉన్నతాసనంపై కూర్చొని కాలం గడిపాను. వేదాధ్యయనం చేసేవారూ, పుణ్యాత్ములూ, సదాచార సంపన్నులూ, దయగలవారూ, మంచివారి ఆశ్రయంపై ఆసక్తి గలవారూ, కపటం లేనివారూ అయిన బ్రాహ్మణోత్తములు నా దగ్గరికి వచ్చి, నా దయ కోరి తక్కువ ఆసనాలపై కూర్చునేవారు. నేను వారికి ఎదురుగా కాళ్ళు చాచుకొని కూర్చునేవాడిని. పెద్దలు వచ్చినప్పుడు వారికి ఎదురువెళ్ళి వారిని సత్కరించినవాడిని కాను. సంక్రాంతి మొదలైన పుణ్యకాలాల్లో కూడా వారికి దానం ఇచ్చినవాడిని కాను. వారు నాకు ధనం లేని దానం ఏదైనా చేస్తే, వేదం, ఆచారం కలిగిన వారిని నేను పరిహసించేవాడిని. వారికి ‘నేను దానం ఇస్తాను’ అనేవాడిని. కానీ ఇచ్చినవాడిని కాను. వారికి నావల్ల ఏదైనా పని కావలసి వస్తే, నేను ధనం తీసుకొనే వారి పనులు చక్కబెట్టాను. ఈ విధంగా దుర్బుద్ధితో రోజులన్నీ గడిపి, ఆ కర్మల ఫలితం వల్ల మరణించి నరకంలో బాధలు అనుభవించి, ఆ తరువాత లెక్కలేని జన్మలు కుక్కగాను, అలాగే అనేక వేల జన్మలు కాకిగాను పుట్టి, ఎన్నో వేల జన్మలు క్రిమికీటకాలుగా జన్మించి, ఆ తరువాత వృక్షాలుగాను, మోడులుగాను పుట్టాను.”

ఇట్లు పాపముల నందినను నా కిపుడు కడు దుర్లభమైన ముక్తి కలిగినది. భూతదయ గల యోభూసురోత్తములారా, నాముక్తికిఁ గారణ మెఱుఁగను. తమదర్శనమువలన జాతిస్మరణము గలిగినది. నేను పూర్వజన్మములందుఁ జేసిన పాపముల నెఱింగించితిరనిచెప్పి యాయుద్భూతపురుషుఁ డూరకుండెను. మును లీ పలుకులు విని, వెవ్వెఱగ నతనితో నిట్లనిరి. ఓద్విజేంద్రా! కార్తికమాసఫలము ప్రత్యక్ష ముక్తి నొసఁగును. కాష్ఠములకు, రాళ్లకు, కొయ్యలకు, మోడులకుఁగూడ సులువుగా ముక్తిదొఱకును. అందునుకార్తికపౌర్ణమి సర్వపాపములఁ బోఁగొట్టునది. ఆకార్తికపౌర్ణమినాఁడు స్తంభదీపము మోక్షప్రదము. ఆనాఁడు విష్ణుదేవాలయముమ్రోల స్తంభదీపము ఎండుచెట్టుపై నొరులచే నుంపఁబడినందున నామోడునకు ముక్తి కలిగినది. స్థాణువైనను కార్తికమాసమున విష్ణుప్రీతికై స్తంభదీపమునుమోయవలయును. దానంజేసిదయాళుండగు విష్ణువువలన వానిపాపములెల్ల నశించును. నృపాలా! ఇట్లుమునులందఱు మాటలాడుచుండ, వారిపలుకులు విని యాపురుషుఁ డిట్లనియె. ఓ మునీంద్రులారా, కడుదుర్లభమైనముక్తి నా కేకారణమునఁ గలిగెను? దేహికి నేకతంబున కర్మబంధము గలుగును. ఏకారణమునంజేసి దేహి కర్మబంధమునుండి విడువబడును. ఏకారణముచే దేహులయొక్క యాయాయింద్రియాదులు గలుగును. దేహులకు మోక్షసాధనమైన జ్ఞాన మేవిధంబునఁ గలుగును. ఇది యెల్ల నా కెఱింగింపుఁడని యాయుద్భూతపురుషుఁ డమ్మునీంద్రుల నడిగెను. ఆమునీంద్రు లంద ఱతనిప్రశ్నకు సమాధానము చెప్పుటకై యాంగీరసమహామునిని బురికొల్పిరి. సర్వజ్ఞుఁడగు నమ్మునీంద్రుఁడు వారి నందఱను గాంచి యాబ్రాహ్మణునిఁ జూచి యిట్లనెను.

నేటి తెలుగులో “ఇలా పాపాలు పొందినా నాకు ఇప్పుడు ఎంతో దుర్లభమైన ముక్తి కలిగింది. భూతదయ గల ఓ భూసురోత్తములారా! నా ముక్తికి కారణం ఎరగను. మీ దర్శనం వల్ల జాతిస్మరణం (పూర్వజన్మల జ్ఞాపకం) కలిగింది. నేను పూర్వజన్మల్లో చేసిన పాపాలను తెలియజేశాను” అని చెప్పి ఆ ఉద్భూత పురుషుడు ఊరుకున్నాడు. మునులు ఈ మాటలు విని, ఆశ్చర్యంతో అతనితో ఇలా అన్నారు: “ఓ ద్విజేంద్రా! కార్తీక మాస ఫలం ప్రత్యక్ష ముక్తిని ఇస్తుంది. కట్టెలకు, రాళ్ళకు, కొయ్యలకు, మోడులకు కూడా సులువుగా ముక్తి దొరుకుతుంది. అందులోనూ కార్తీక పౌర్ణమి సర్వ పాపాలనూ పోగొట్టేది. ఆ కార్తీక పౌర్ణమి నాడు స్తంభదీపం మోక్షాన్ని ఇచ్చేది. ఆనాడు విష్ణు దేవాలయం ఎదుట స్తంభదీపం ఎండుచెట్టుపై ఇతరుల చేత ఉంచబడినందువల్ల ఆ మోడుకు ముక్తి కలిగింది. కదలని మోడైనా కార్తీక మాసంలో విష్ణు ప్రీతి కోసం స్తంభదీపాన్ని మోయాలి. దానివల్ల దయాళువైన విష్ణువు వల్ల వాడి పాపాలన్నీ నశిస్తాయి.” నృపాలా! ఇలా మునులందరూ మాట్లాడుతుండగా, వారి మాటలు విని ఆ పురుషుడు ఇలా అన్నాడు: “ఓ మునీంద్రులారా! ఎంతో దుర్లభమైన ముక్తి నాకు ఏ కారణం వల్ల కలిగింది? జీవుడికి ఏ కారణం వల్ల కర్మబంధం కలుగుతుంది? ఏ కారణం చేత జీవుడు కర్మబంధం నుండి విడిపించబడతాడు? ఏ కారణం చేత జీవులకు ఆయా ఇంద్రియాదులు కలుగుతాయి? జీవులకు మోక్షసాధనమైన జ్ఞానం ఏ విధంగా కలుగుతుంది? ఇదంతా నాకు తెలియజేయండి” అని ఆ ఉద్భూత పురుషుడు ఆ మునీంద్రులను అడిగాడు. ఆ మునీంద్రులందరూ అతని ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పడానికి ఆంగీరస మహామునిని పురికొల్పారు. సర్వజ్ఞుడైన ఆ మునీంద్రుడు వారందరినీ చూసి, ఆ బ్రాహ్మణుడిని చూసి ఇలా అన్నాడు.

ఇది శ్రీస్కాందపురాణాంతర్గత కార్తికమాహాత్మ్యమందలి పదునాఱవ యధ్యాయము.

Back to top