కార్తీక పురాణం 15వ రోజు
Karthika Puranam Day 15
కార్తీక ద్వాదశి దీపాలు, విష్ణుదర్శనం; యోగి కర్మనిష్ఠుడు వెలిగించిన దీపంలో వత్తి చేర్చి ఎలుక ముక్తి పొందిన కథ.
వసిష్ఠమునీంద్రుఁడు జనకనృపాలునితో వెండియు నిట్లనియె:-ఓనృపాలా! పవిత్రమైనది, సర్వపాపములఁ బోఁగొట్టునది యగు కార్తికమాసమాహాత్మ్యము సెప్పెద. భక్తితో నాలింపుము. నృపాలా! కార్తికమాసంబున విష్ణుమ్రోల నెవ్వఁడు నృత్యంబు సేయునో, అతఁడు సకలపాపనిర్ముక్తుఁడయి వైకుంఠము నొందును.
నేటి తెలుగులో వసిష్ఠ మునీంద్రుడు జనక నృపాలుడితో మళ్ళీ ఇలా అన్నాడు: “ఓ నృపాలా! పవిత్రమైనది, సర్వ పాపాలను పోగొట్టేది అయిన కార్తీక మాహాత్మ్యాన్ని చెబుతాను. భక్తితో విను. నృపాలా! కార్తీక మాసంలో విష్ణువు ఎదుట ఎవడు నృత్యం చేస్తాడో, అతడు సకల పాపాల నుంచి విముక్తుడై వైకుంఠాన్ని పొందుతాడు.”
కార్తికద్వాదశినాఁడు ఎవఁడు దీపమాలలను విష్ణుమ్రోల వెలిఁగించునో, యతఁడు వైకుంఠము నొంది యానందము నొందును.
నేటి తెలుగులో కార్తీక ద్వాదశి నాడు ఎవడు దీపమాలలను (దీపాల వరుసలను) విష్ణువు ఎదుట వెలిగిస్తాడో, అతడు వైకుంఠాన్ని పొంది ఆనందాన్ని పొందుతాడు.
కార్తికశుక్లపక్షమున సాయంకాలమున విష్ణువు నెవఁడర్చించునో యతఁడు స్వర్గాధిపుఁడగు నింద్రుఁడే యగును.
నేటి తెలుగులో కార్తీక శుక్లపక్షంలో సాయంకాలం విష్ణువును ఎవడు అర్చిస్తాడో, అతడు స్వర్గాధిపతి అయిన ఇంద్రుడే అవుతాడు.
కార్తికమాసమున నెవఁడు విష్ణుదేవళమునకు నిత్యయాత్ర చేయునో, అతఁడొక్కొక్కయడుగునకు నశ్వమేధయాగఫలమునొందును. కార్తికమాసంబున విష్ణ్వాలయమునకేగి, యెవఁడు విష్ణుదర్శనము చేయునో, యాతఁడు వైకుంఠము నొంది, విష్ణుసాలోక్యము నొందును. కార్తికమాసంబున దేవాలయమున కేగి స్వామిదర్శనము చేయని మానవాధముఁడు కాలసూత్ర మనెడి భయంకరమయిన రౌరవనరకమును దప్పక పొందును. కార్తికశుద్ధద్వాదశి హరిబోధిని యనఁబడును. ఆదినమున భగవంతుఁడు నిద్ర మేల్కొనును. ఆదినమునఁ జేయునట్టి పుణ్యకార్యము లెల్ల నక్షయములగును. కార్తికమాసమున నేమానవుఁడువిష్ణుమూర్తిని గంధపుష్పాక్షతలతోను, మనోహరములగు ధూపదీపనైవేద్యతాంబూలాదులతోను బ్రాహ్మణపురస్కృతుఁడై యేమఱుపాటులేక పూజించునో, అతఁడుండునట్టి పుణ్యాతిశయ మింతయని వచింప నాతరముకాదు. ఏమానవుఁడు తన ద్రవ్యానుసారముగా లక్షవర్తులను విష్ణుమ్రోలఁ గాని, శంకరుని మ్రోలఁగాని వెలిఁగించునో, అతఁడు సకలపాపములనుండి విడువఁబడి విమాన మెక్కి వేల్పులచేఁ గొనియాడఁబడుచు విష్ణులోకంబు నొందును.
నేటి తెలుగులో కార్తీక మాసంలో ఎవడు విష్ణు దేవాలయానికి నిత్యయాత్ర చేస్తాడో, అతడు ఒక్కొక్క అడుగుకు అశ్వమేధ యాగ ఫలాన్ని పొందుతాడు. కార్తీక మాసంలో విష్ణు ఆలయానికి వెళ్ళి ఎవడు విష్ణు దర్శనం చేస్తాడో, అతడు వైకుంఠాన్ని పొంది విష్ణు సాలోక్యాన్ని (విష్ణువు లోకంలోనే ఉండే స్థితిని) పొందుతాడు. కార్తీక మాసంలో దేవాలయానికి వెళ్ళి స్వామి దర్శనం చేయని మానవాధముడు కాలసూత్రం అనే భయంకరమైన రౌరవ నరకాన్ని తప్పక పొందుతాడు. కార్తీక శుద్ధ ద్వాదశిని హరిబోధిని అంటారు. ఆ రోజున భగవంతుడు నిద్ర నుంచి మేల్కొంటాడు. ఆ రోజున చేసే పుణ్యకార్యాలన్నీ అక్షయమవుతాయి. కార్తీక మాసంలో ఏ మానవుడు విష్ణుమూర్తిని గంధం, పుష్పాలు, అక్షతలతోనూ, మనోహరమైన ధూపం, దీపం, నైవేద్యం, తాంబూలం మొదలైనవాటితోనూ బ్రాహ్మణ పురస్కృతుడై (బ్రాహ్మణులను ముందుంచుకుని) ఏమరుపాటు లేకుండా పూజిస్తాడో, అతడికి ఉండే ఆ పుణ్యాతిశయం ఇంత అని చెప్పడం నా తరం కాదు. ఏ మానవుడు తన సంపదకు తగినట్లుగా లక్ష వత్తులను విష్ణువు ఎదుట గాని, శంకరుడి ఎదుట గాని వెలిగిస్తాడో, అతడు సకల పాపాల నుంచి విముక్తుడై విమానం ఎక్కి దేవతలచే కీర్తించబడుతూ విష్ణులోకాన్ని పొందుతాడు.
నెలయంతయు దీపమాలలు వెలిఁగింప శక్తిలేనివాఁడు కార్తికమాసమున ద్వాదశీచతుర్దశీపూర్ణిమలయందైనను దీపముల వెలిఁగింపవలయును. ఎవఁడు సాయంకాలమున పాలు పిండునంతకాలము విష్ణ్వాలయమున భక్తితో దీపముల వెలిఁగించునో, అతఁ డాపుణ్యముచేతనే నిశ్చితముగా పరిశుద్ధుఁ డగును. అట్లుకాక, యెవఁడు విష్ణువునాలయమున నొరులు వెలిఁగించిన దీపంబులను తైలముపోసి వత్తులు వేసి, యాఱిపోకుండఁ జేయునో, యాతఁడు పాపవినిర్ముక్తుఁడగును. ఎవఁడు దేవాలయంబున నాఱిపోవనున్న దీపము నాఱిపోనీయక చమురుపోసి యెగసనద్రోయునో, యాతనియొక్క సకలపాపములు తత్క్షణమే నశించును.
నేటి తెలుగులో నెలంతా దీపమాలలు వెలిగించే శక్తి లేనివాడు కార్తీక మాసంలో ద్వాదశి, చతుర్దశి, పూర్ణిమలలోనైనా దీపాలను వెలిగించాలి. ఎవడు సాయంకాలం పాలు పిండేటంత సమయం విష్ణు ఆలయంలో భక్తితో దీపాలను వెలిగిస్తాడో, అతడు ఆ పుణ్యం చేతనే నిశ్చితంగా పరిశుద్ధుడు అవుతాడు. అలా కాకపోయినా, ఎవడు విష్ణువు ఆలయంలో ఇతరులు వెలిగించిన దీపాలలో నూనె పోసి, వత్తులు వేసి, అవి ఆరిపోకుండా చేస్తాడో, అతడు పాపాల నుంచి విముక్తుడు అవుతాడు. ఎవడు దేవాలయంలో ఆరిపోబోతున్న దీపాన్ని ఆరిపోనివ్వకుండా నూనె పోసి ఎగదోస్తాడో, అతడి సకల పాపాలు తక్షణమే నశిస్తాయి.
ఈవిషయమయి పావనంబును, పాపనాశకము నగు నొక యితిహాసంబును జెప్పెదను ఆలింపుము. తొల్లి మనోహరములగు వృక్షలతాగుల్మములతో నిండిన సరస్వతీనదీతీరమునఁబాడుపడిన యొకదేవాలయము చాలకాలమునుండి యుండెను. అచ్చటికిఁ గర్మనిష్ఠుఁ డనుపేరు గల సకలభూతదయాపరుఁడగు యోగి కార్తికమాసమున స్నానము నిమిత్తము వచ్చెను. అట్లు వచ్చి స్నానమునాచరించి యేకాంతస్థలమునఁ దపంబు సేయ మనంబునఁ దలపోసెను. అంతట నాయోగి విష్ణ్వాలయమునఁ జక్కఁగా సమ్మార్జన గావించి, దాపున నున్న యొకగ్రామమున కేగి తైలము దెచ్చెను. అతఁడు దీపపుఁ బ్రమిదను వత్తులు సంపాదించి పండ్రెండు దీపములను వెలిఁగించి భక్తితో విష్ణున కర్పించి యచట నొకవైపునఁ గూర్చుండి తపంబు సేయుచుండెను. అతఁడీప్రకారము చేసి సమాధియందుండఁగా నచటి కొక యెలుక కార్తికశుద్ధద్వాదశిసాయంకాలమున నేగుదెంచి విష్ణువునకుఁ బ్రదక్షిణంబు గావించి, మెల్లమెల్ల నాదీపంబులఁ జూడసాగి యొకప్రమిదెయందు తైలము లేక వత్తిమాత్రముండుటఁ గాంచి యచ్చటనే చమురుతోఁగూడ మండుచున్న మఱొకప్రమిదను గాంచి, తైలముండునట్టి పాత్రమున నావత్తిని దెచ్చి చేర్చెను. అట్లు, చేర్చి యచ్చట నాహారము భుజించి యాయాలయముననే కాలము దీఱంగా మృతినొంది పూర్వపుణ్యప్రభావమునం జేసి దివ్యరూపుఁడగు పుణ్యపురుషుఁడాయెను.
నేటి తెలుగులో ఈ విషయమై పవిత్రమైనది, పాపాలను నశింపజేసేది అయిన ఒక ఇతిహాసాన్ని చెబుతాను, విను. పూర్వం మనోహరమైన చెట్లు, తీగలు, పొదలతో నిండిన సరస్వతీ నదీ తీరాన పాడుబడిన ఒక దేవాలయం చాలా కాలం నుంచి ఉండేది. అక్కడికి కర్మనిష్ఠుడు అనే పేరు గల, సకల ప్రాణుల పట్ల దయ గల ఒక యోగి కార్తీక మాసంలో స్నానం కోసం వచ్చాడు. అలా వచ్చి స్నానం చేసి, ఏకాంత ప్రదేశంలో తపస్సు చేయాలని మనసులో అనుకున్నాడు. ఆ తర్వాత ఆ యోగి ఆ విష్ణు ఆలయంలో చక్కగా సమ్మార్జన (ఊడ్చి శుభ్రం చేయడం) చేసి, దగ్గరలో ఉన్న ఒక గ్రామానికి వెళ్ళి నూనె తెచ్చాడు. అతడు దీపపు ప్రమిదను, వత్తులను సంపాదించి, పన్నెండు దీపాలను వెలిగించి, భక్తితో విష్ణువుకు సమర్పించి, అక్కడ ఒకవైపున కూర్చుని తపస్సు చేయసాగాడు. అతడు ఈ విధంగా చేసి సమాధిలో ఉండగా, అక్కడికి ఒక ఎలుక కార్తీక శుద్ధ ద్వాదశి సాయంకాలం వచ్చింది. అది విష్ణువుకు ప్రదక్షిణం చేసి, మెల్లమెల్లగా ఆ దీపాలను చూడసాగింది. ఒక ప్రమిదలో నూనె లేకుండా వత్తి మాత్రమే ఉండటం చూసి, అక్కడే నూనెతో మండుతున్న మరొక ప్రమిదను చూసి, నూనె ఉన్న ఆ పాత్రలో ఆ వత్తిని తెచ్చి చేర్చింది. అలా చేర్చి, అక్కడ ఆహారం తిని, ఆ ఆలయంలోనే కాలం తీరడంతో మరణించి, పూర్వపుణ్య ప్రభావం వల్ల దివ్యరూపుడైన పుణ్యపురుషుడు అయింది.
యతియు సమాధినుండి లేచి, కన్నులు దెఱచి యెదుట నిలిచిన దివ్యపురుషునిఁ గాంచెను. అట్లు చూచి యతి యాతనిని “నీ వెవఁడవు? ఎందులకిచ్చటి కేతెంచితివి” యని యడిగెను. అంత నాతఁడు మునీంద్రునిమాట విని యిట్లనియె. మునీంద్రా! నేను మూషికమును. తడవులంబట్టి యీదేవాలయమున నొకకలుఁగులో నుంటిని. మూషికత్వము పోయి నా కీ దివ్యదేహము గలిగెను. తొల్లి నే నెవఁడను? ఏపుణ్యముచే నా మూషికదేహము పోయి యీదివ్యశరీరము గలిగెనో నాకుఁ దెలియదు. నేను తొల్లిటిజన్మమున నేమి పాపము చేసితినో యెఱుఁగను. ఓ మహాత్మా, యది యెల్ల నీ వెఱుఁగుదువు, నీకు నేను దాసుఁడ నైతిని. శిష్యుఁడ నైతిని. మీదయకుఁ బాత్రుఁడ నైతిని అని యిట్లు దివ్యపురుషుఁ డడుగఁగా యతి జ్ఞానదృష్టిచే నంతయు నెఱిఁగి యాశ్చర్యభరితమైనమనముతోఁగూడి యాతనితో నిట్లనియె. ఓరీ! నీవు పూర్వజన్మమున జైమినిగోత్రసంభవుఁడగు బ్రాహ్మణుఁడవు. నీవు బాహ్లీకదేశమునందుఁ బుట్టినవాఁడవు. నీవు కుటుంబపోషణమం దాసక్తుఁడవై స్నానసంధ్యాద్యనుష్ఠానములను వీడి, బ్రాహ్మణులను దూషించుచు, నెల్లప్పుడు సేద్యము చేయుచుఁ గ్రూరుఁడవై ధనార్జనమునం దాసక్తి గలవాఁడవై జ్ఞానము లేక దేవపూజ సలుపక విడువక శ్రాద్ధాన్నముఁ గుడుచుచు నిషిద్ధదినములందు సైతము రేయింబవళ్లు భుజింపుచు, పిశాచములకు, కాకులకు వేసిన బలిని గూడ భుజించితివి. వేదశాస్త్రవిహితమార్గములను సైతము నిందించితివి. స్నానసంధ్యాదులం దాసక్తి గలవారిని, తపస్సమాధియం దుండువారిని జూచి, నీవు పరిహాసములు చేసితివి. అంతియకాక, రూపరి యగు కాంతకై గృహకృత్యములు నెఱవేర్ప నొక దానిని నియమించి, యెల్లపుడు దానితో ముచ్చటలు, కౌఁగిలింతలు, హాస్యములు, పోషణము మున్నగునవి యాడుచు, శూద్రపనికత్తెను, దాని బిడ్డలకును నన్నము పెట్టుచుఁ గన్యకను శూద్రులలో నొకనికి విక్రయించి, శూద్రులకడనుండి పాలు, పెరుగు, మజ్జిగ, నెయ్యి కొంటివి. ఇత్తెఱంగున నీవు పూర్వజన్మమున విస్తారధనంబును సంపాదించి, యాధనమును నేలఁ బాతి, మరణ మొందితివి. ఆకర్మమునంజేసి నరక మనుభవించి, మఱల భూలోకంబున నెలుకవై జన్మించి విష్ణ్వాలయమున వసించి దేవద్రవ్యమును సంతసంబుతోఁ దినుచు సకలవస్తువులఁ జెఱచి ప్రతిదినమున దుష్టబుద్ధివై పాత్రలోని తైలము నపహరించితివి. అయినను కార్తిక మాసపురాత్రియందు నొరులు పెట్టినదీపము చల్లారకుండునట్లు చేసితివి. కావున నీవు మూషికరూపంబు వదలి దివ్యరూపుఁడవయితివి. ఇఁకమీఁద నీవు భక్తియుతుఁడవై వైకుంఠమున శాశ్వతముగా నుండఁగలవు. అని యతి దివ్యరూపుఁడయిన మహాపురుషునికి బోధించెను. ఇ ట్లని వసిష్ఠమునీంద్రుఁడు జనకమహారాజునకు బోధించెను.
నేటి తెలుగులో ఆ యతి కూడా సమాధి నుంచి లేచి, కళ్ళు తెరిచి ఎదుట నిలిచిన దివ్యపురుషుడిని చూశాడు. అలా చూసి యతి అతడిని “నీవు ఎవరివి? ఎందుకు ఇక్కడికి వచ్చావు?” అని అడిగాడు. అప్పుడు అతడు ఆ మునీంద్రుడి మాట విని ఇలా అన్నాడు: “మునీంద్రా! నేను మూషికాన్ని. చాలా కాలం నుంచి ఈ దేవాలయంలో ఒక కలుగులో ఉన్నాను. మూషికత్వం పోయి నాకు ఈ దివ్యదేహం కలిగింది. పూర్వం నేను ఎవరిని? ఏ పుణ్యం వల్ల నా ఎలుక దేహం పోయి ఈ దివ్యశరీరం కలిగిందో నాకు తెలియదు. నేను గత జన్మలో ఏమి పాపం చేశానో నాకు తెలియదు. ఓ మహాత్మా, అదంతా నీకు తెలుసు. నీకు నేను దాసుడినయ్యాను. శిష్యుడినయ్యాను. మీ దయకు పాత్రుడినయ్యాను.” ఈ విధంగా ఆ దివ్యపురుషుడు అడగగా, యతి జ్ఞానదృష్టితో అంతా తెలుసుకుని, ఆశ్చర్యభరితమైన మనసుతో అతడితో ఇలా అన్నాడు: “ఓరీ! నీవు పూర్వజన్మలో జైమిని గోత్రంలో పుట్టిన బ్రాహ్మణుడివి. నీవు బాహ్లీక దేశంలో పుట్టినవాడివి. నీవు కుటుంబ పోషణ మీద ఆసక్తి గలవాడివై, స్నానం, సంధ్యావందనం మొదలైన అనుష్ఠానాలను (నిత్యకర్మలను) విడిచిపెట్టి, బ్రాహ్మణులను దూషిస్తూ, ఎల్లప్పుడూ సేద్యం చేస్తూ, క్రూరుడివై, ధన సంపాదన మీద ఆసక్తి గలవాడివై ఉన్నావు. జ్ఞానం లేకుండా, దేవపూజ చేయకుండా, విడిచిపెట్టకుండా శ్రాద్ధాన్నాన్ని (తద్దిన భోజనాన్ని) తింటూ, నిషిద్ధ దినాలలో సైతం రాత్రింబవళ్ళు భుజిస్తూ, పిశాచాలకు, కాకులకు వేసిన బలిని కూడా తిన్నావు. వేదశాస్త్రాలు విధించిన మార్గాలను సైతం నిందించావు. స్నానం, సంధ్యావందనం మొదలైనవాటిపై ఆసక్తి గలవారిని, తపస్సమాధిలో ఉండేవారిని చూసి నీవు పరిహాసాలు చేశావు. అంతేకాక, అందగత్తె అయిన కాంత కోసం ఇంటి పనులు నెరవేర్చడానికి ఒక దానిని నియమించి, ఎల్లప్పుడూ దానితో ముచ్చటలు, కౌగిలింతలు, హాస్యాలు మొదలైనవి ఆడుతూ, దానిని పోషిస్తూ, ఆ శూద్ర పనికత్తెకు, దాని బిడ్డలకు అన్నం పెట్టావు. కన్యను శూద్రులలో ఒకడికి అమ్మివేసి, శూద్రుల దగ్గర నుంచి పాలు, పెరుగు, మజ్జిగ, నెయ్యి కొన్నావు. ఈ విధంగా నీవు పూర్వజన్మలో విస్తారమైన ధనాన్ని సంపాదించి, ఆ ధనాన్ని నేలలో పాతిపెట్టి మరణించావు. ఆ కర్మ వల్ల నరకాన్ని అనుభవించి, మళ్ళీ భూలోకంలో ఎలుకవై పుట్టావు. విష్ణు ఆలయంలో నివసిస్తూ, దేవద్రవ్యాన్ని సంతోషంతో తింటూ, అన్ని వస్తువులను పాడుచేసి, ప్రతిరోజూ దుష్టబుద్ధివై పాత్రలోని నూనెను అపహరించావు. అయినప్పటికీ కార్తీక మాసపు రాత్రివేళ ఇతరులు పెట్టిన దీపం చల్లారిపోకుండా చేశావు. అందువల్ల నీవు మూషిక రూపాన్ని వదిలి దివ్యరూపుడివి అయ్యావు. ఇకమీదట నీవు భక్తి గలవాడివై వైకుంఠంలో శాశ్వతంగా ఉండగలవు” అని యతి దివ్యరూపుడైన ఆ మహాపురుషుడికి బోధించాడు. ఇలా అని వసిష్ఠ మునీంద్రుడు జనక మహారాజుకు బోధించాడు.
ఇది శ్రీస్కాందపురాణంబునందలి కార్తికమాహాత్మ్యమునఁ బదునైదవ యధ్యాయము.



