Bhakti

కార్తీక పురాణం 12వ రోజు

Karthika Puranam Day 12

కార్తీక తిథులు, ద్వాదశి దానాలు; నారదుని మాట కాదన్న ధర్మవీరుడు మరుజన్మల్లో సాలగ్రామ దానంతో ముక్తి పొందిన కథ.

వసిష్ఠుఁడు జనకమహారాజుతో నిట్లనెను. నృపాలా! కార్తికసోమవారమహిమను విస్తరించెద నాలకింపుము. కార్తికమాసమున శనిత్రయోదశి సోమవారమునకంటె నూఱింతలెక్కువ. కార్తికపూర్ణిమ దానికంటె నూఱింతలు హెచ్చు. దానికంటె కార్తికప్రతిపత్తు (పాడ్యమి) నూఱింతలు హెచ్చు. ఆకార్తికపాడ్యమికంటె బహుళైకాదశి కోటింతలు హెచ్చని యందురు. దానికంటె కార్తికద్వాదశి విస్తారమైనఫలమునొసఁగునది. కావున బహుళైకాదశినాఁడు మానవుఁ డింట మోహముచేత నైన నుపవసించి గీతవాద్యపురాణపఠనాదులతో జాగరణము చేసెనేని, అతఁడు సకలపాపములనుండి విడుదల నొంది, వైకుంఠమునఁ జిరకాలము వసించును. ఆమఱుదినమున నెవ్వఁడు బ్రాహ్మణులతోఁ బారణ గావించునో, వానికి సకలసంపదలు వృద్ధి నొందును. విష్ణుసాయుజ్యమును బొందును. గంగాతీరమున సూర్యగ్రహణమునాఁడు కోటిబ్రాహ్మణసంతర్పణవలన వచ్చునట్టి పుణ్యము కార్తికద్వాదశిపారణవలనఁ గలుగును. వేయిగ్రహణములు, పదివేలవ్యతీపాతలు, లక్షఅమావాస్యలును ద్వాదశియొక్క పదునాఱవపాలున కీడుకావు. ఎక్కువపుణ్యము నొసఁగుతిథు లెన్నియో గలవు గాని విష్ణుప్రియమైన ద్వాదశి దానికంటె నెన్నియో మడుఁగులు హెచ్చయినది. కార్తిక శుక్లపక్షద్వాదశి విష్ణువు నిద్ర లేచునది. దానియం దొక్కబ్రాహ్మణునికైనను నన్నదానము నెవఁ డొనర్చునో, అతఁడు దేహాంతమున విష్ణులోకంబున సకలసుఖంబులను బడయును. కార్తికద్వాదశినాఁడు దధ్యన్నదానము చేయువాఁడు సకలధర్మములకంటె నెక్కువపుణ్యము నొందును.

నేటి తెలుగులో వసిష్ఠుడు జనకమహారాజుతో ఇలా అన్నాడు: “నృపాలా! కార్తీక సోమవార మహిమను వివరంగా చెప్తాను, విను. కార్తీక మాసంలో శనిత్రయోదశి సోమవారం కంటే నూరింతలు ఎక్కువ. కార్తీక పూర్ణిమ దాని కంటే నూరింతలు ఎక్కువ. దాని కంటే కార్తీక ప్రతిపత్తు (పాడ్యమి) నూరింతలు ఎక్కువ. ఆ కార్తీక పాడ్యమి కంటే బహుళ ఏకాదశి కోటింతలు ఎక్కువ అని అంటారు. దాని కంటే కార్తీక ద్వాదశి విస్తారమైన ఫలాన్ని ఇచ్చేది. కాబట్టి బహుళ ఏకాదశి నాడు మనిషి ఇంట్లో మోహంతోనైనా ఉపవాసం ఉండి, గీతాలు, వాయిద్యాలు, పురాణ పఠనం మొదలైనవాటితో జాగరణ చేస్తే, అతడు సమస్త పాపాల నుంచి విముక్తి పొంది వైకుంఠంలో చిరకాలం నివసిస్తాడు. ఆ మరునాడు ఎవడు బ్రాహ్మణులతో కలిసి పారణ (ఉపవాసం మరునాటి భోజనం) చేస్తాడో, అతనికి సకల సంపదలూ వృద్ధి చెందుతాయి. అతడు విష్ణుసాయుజ్యాన్ని (విష్ణువులో ఐక్యమయ్యే ముక్తిని) పొందుతాడు. గంగాతీరంలో సూర్యగ్రహణం నాడు కోటిమంది బ్రాహ్మణులకు సంతర్పణ చేయడం వల్ల వచ్చే పుణ్యం కార్తీక ద్వాదశి పారణ వల్ల కలుగుతుంది. వేయి గ్రహణాలు, పదివేల వ్యతీపాతలు, లక్ష అమావాస్యలు కూడా ద్వాదశిలో పదహారవ వంతుకు సాటిరావు. ఎక్కువ పుణ్యాన్ని ఇచ్చే తిథులు ఎన్నో ఉన్నాయి గానీ, విష్ణువుకు ప్రియమైన ద్వాదశి దాని కంటే ఎన్నో రెట్లు గొప్పది. కార్తీక శుక్లపక్ష ద్వాదశి విష్ణువు నిద్ర లేచేది. ఆనాడు ఒక్క బ్రాహ్మణుడికైనా అన్నదానం చేసేవాడు మరణాంతరం విష్ణులోకంలో సకల సుఖాలను పొందుతాడు. కార్తీక ద్వాదశి నాడు దధ్యన్నదానం (పెరుగన్నం దానం) చేసేవాడు సకల ధర్మాల కంటే ఎక్కువ పుణ్యం పొందుతాడు.”

స్త్రీయైనను పురుషుఁడైనను కార్తికద్వాదశినాఁడు పసిఁడికొమ్ములు గలది, వెండిగిట్టలు గలది, పాలిచ్చునదియగు నావును దూడతోఁ బూజించి దాన మొనర్చెనేని, ఆగోవునందలి రోమము లెన్నియున్నవో, అన్నియేండ్లు స్వర్గమున కధిపతియై యుండఁగలఁడు. కార్తికద్వాదశినాఁ డెవ్వఁడు వస్త్రదానము భక్తితోఁ జేయునో, అతఁడు జన్మాంతరపాపములనుండి విముక్తినొంది విష్ణులోకమునొందును. దీనికి సందియము లేదు. కార్తికమున ద్వాదశీపౌర్ణిమ ప్రతిపత్తిథులయందును కాంస్యపాత్రమున నేయిపోసి దీపదానము చేసిన యెడల మానవుని కోటిజన్మలలో సంపాదించిన గొప్పపాపము లెల్లఁ దొలఁగిపోవును. మఱియు నెవరు యజ్ఞోపవీతమునుంచి ఫలసహితదక్షిణతాంబూలమును ద్వాదశినాఁ డొసఁగుదురో వారికిఁ గలుగు పుణ్యమును వివరించెదను వినుము.

నేటి తెలుగులో స్త్రీ అయినా పురుషుడైనా కార్తీక ద్వాదశి నాడు బంగారు కొమ్ములు, వెండి గిట్టలు కలిగి పాలిచ్చే ఆవును దూడతో సహా పూజించి దానం చేస్తే, ఆ గోవుపై ఎన్ని రోమాలు ఉన్నాయో అన్ని సంవత్సరాలు స్వర్గానికి అధిపతిగా ఉండగలడు. కార్తీక ద్వాదశి నాడు ఎవడు భక్తితో వస్త్రదానం చేస్తాడో, అతడు జన్మాంతర పాపాల నుంచి విముక్తి పొంది విష్ణులోకాన్ని పొందుతాడు. ఇందులో సందేహం లేదు. కార్తీక మాసంలో ద్వాదశి, పౌర్ణమి, ప్రతిపత్తు తిథులలో కంచు పాత్రలో నెయ్యి పోసి దీపదానం చేస్తే, మనిషి కోటి జన్మలలో సంపాదించిన గొప్ప పాపాలన్నీ తొలగిపోతాయి. ఇంకా, ద్వాదశి నాడు ఎవరు యజ్ఞోపవీతం (జంధ్యం) ఉంచి పండ్లతో కూడిన దక్షిణ తాంబూలాన్ని ఇస్తారో, వారికి కలిగే పుణ్యాన్ని వివరిస్తాను, విను.

అతఁ డిహమునను స్వర్గమునను విస్తారభోగముల ననుభవించి యంతమున వైకుంఠమున విష్ణువువలె సంతోషపడుచున్నాఁడు.

నేటి తెలుగులో అతడు ఇహలోకంలోనూ స్వర్గంలోనూ విస్తారమైన భోగాలను అనుభవించి, చివరకు వైకుంఠంలో విష్ణువులా సంతోషిస్తాడు.

కార్తిక ద్వాదశినాఁడు సాలగ్రామమును బంగారుతులసితోఁ బూజించి వేదాధ్యయనసంపన్నుఁ డగు బ్రాహ్మణునకు ఆబంగారుతులసిని దానము చేయుటవలనఁ గలుగు పుణ్యఫలము నెఱింగించెద వినుము. నాలుగు సముద్రముల వఱకునుండు భూమి నొసఁగుటచే నెంత పుణ్యము గలుగునో, యంతపుణ్యము కార్తికద్వాదశియందు సువర్ణతులసిదానమువలనఁ గలుగును.

నేటి తెలుగులో కార్తీక ద్వాదశి నాడు సాలగ్రామాన్ని బంగారు తులసితో పూజించి, వేదాధ్యయన సంపన్నుడైన బ్రాహ్మణుడికి ఆ బంగారు తులసిని దానం చేయడం వల్ల కలిగే పుణ్యఫలాన్ని తెలియజేస్తాను, విను. నాలుగు సముద్రాల వరకు ఉండే భూమిని దానం చేయడం వల్ల ఎంత పుణ్యం కలుగుతుందో, కార్తీక ద్వాదశి నాడు సువర్ణ తులసి దానం వల్ల అంత పుణ్యం కలుగుతుంది.

ఈవిషయమున నే సర్వపాపహరమైన యితిహాసం బొకండు గలదు. వినుము. పవిత్రమైన గోదావరీనదీతీరంబున దురాచారుఁ డగు వైశ్యుఁ డొకఁ డుండెను. అతఁడు తానును గుడువఁడు. ఒరులకును బెట్టఁడు. అతఁ డొకనికిని నుపకారము చేసి యెఱుఁగఁడు. ఎల్లప్పుడు పరనింద సేయువాఁడు. పరద్రవ్యములను దొంగలించువాఁడు. అతఁ డొక బ్రాహ్మణునికి అప్పిచ్చి యధికధనమును గైకొనుటకై యొక్కనాఁడు గ్రామాంతరమున నున్న యతనికడ కేతెంచెను. అట్లేగుదెంచి యాబ్రాహ్మణునిఁ దన కియ్యవలసిన ద్రవ్యమును జెల్లింపు మని యడిగెను. ఆబ్రాహ్మణుఁ డా మాట విని యోజించి వైశ్యునితో నిట్లనెను. ఏలాగుననో నీద్రవ్యమును నొకనెలలోపల నొసంగెదను. అంతవఱకు వేచి యుండి నీఋణమును గైకొని పొమ్ము అనెను. ఎవఁ డప్పులతో నుండునో వాఁడుకల్పమువఱకునరకము నొందును. అదిగాక, దేహాంతమున నతనికిఁ గొడుకై పుట్టి వానిఋణమెల్లఁ దీర్చును అనెను.

నేటి తెలుగులో ఈ విషయంలోనే సమస్త పాపాలను హరించే ఇతిహాసం (పురాతన కథ) ఒకటి ఉన్నది, విను. పవిత్రమైన గోదావరీ నదీ తీరంలో దురాచారుడైన ఒక వైశ్యుడు ఉండేవాడు. అతడు తానూ తినడు, ఇతరులకూ పెట్టడు. అతడు ఎవరికీ ఉపకారం చేసి ఎరగడు. ఎల్లప్పుడూ ఇతరులను నిందించేవాడు. ఇతరుల ధనాన్ని దొంగిలించేవాడు. అతడు ఒక బ్రాహ్మణుడికి అప్పు ఇచ్చి, ఎక్కువ ధనాన్ని తీసుకోవడానికి ఒకనాడు వేరొక గ్రామంలో ఉన్న అతని దగ్గరికి వెళ్ళాడు. అలా వెళ్ళి, తనకు ఇవ్వవలసిన ధనాన్ని చెల్లించమని ఆ బ్రాహ్మణుడిని అడిగాడు. ఆ బ్రాహ్మణుడు ఆ మాట విని ఆలోచించి వైశ్యుడితో, “ఎలాగైనా నీ ధనాన్ని ఒక నెలలోపల ఇస్తాను. అంతవరకు ఆగి నీ అప్పును తీసుకొని వెళ్ళు. ఎవడు అప్పులతో ఉంటాడో వాడు కల్పం వరకు నరకాన్ని పొందుతాడు. అంతేకాక, మరణాంతరం అతనికి కొడుకుగా పుట్టి వాడి ఋణమంతా తీరుస్తాడు” అని అన్నాడు.

ఇట్లు విప్రుఁడు పలుకఁగా వైశ్యుఁడు కోపముచేఁ గన్ను లెఱ్ఱచేసి “ఓరి మూఢుఁడా! నాసొమ్ము నిప్పుడే యిమ్ము. లేనిచో నిన్నిప్పుడే కత్తితోఁ గొట్టెద” ననిచెప్పి యాపాపబుద్ధిగల దురాత్ముఁడగువైశ్యుఁడు బ్రాహ్మణుని జుట్టుపట్టి లాగి క్రిందఁబడఁద్రోసి వేదాంతపారగుఁ డైనయాబ్రాహ్మణునిఁ గోపావేశమునఁ గాలితోఁదన్నెను. అంతియకాక సూర్యుఁడశ్వములను మునికోలతోఁగొట్టినట్లుగా ఖడ్గముతోఁ గొట్టెను. ఆదెబ్బకాబంధువత్సలుఁడయిన బ్రాహ్మణుఁడు మృతినొందెను. ఓనృపేంద్రా! యాబ్రహ్మహత్యచేసిన వైశ్యుఁడు సిగ్గరియై యేవగింపు మాని రాజభయంబుచే వడిగ మఱలగృహంబుసొచ్చి యేమి యెఱుఁగనట్లుండి కొంతకాలమునకుమృతి నొందెను. అంతటఁ దీక్ష్ణములగు ఖడ్గములం బూని భయంకరాకారులును, భీకరవక్త్రులును, నల్లనిరేయి వంటి యాకారములు గలవారునునైన యమదూతలు ఆవైశ్యునిఁ ద్రాళ్లతోఁ గట్టి యమపురి కీడ్చుకొనిపోయిరి.

నేటి తెలుగులో ఆ బ్రాహ్మణుడు ఇలా పలకగా, వైశ్యుడు కోపంతో కళ్ళు ఎర్రజేసి, “ఓరి మూఢుడా! నా సొమ్మును ఇప్పుడే ఇవ్వు. లేకపోతే నిన్ను ఇప్పుడే కత్తితో కొడతాను” అని అన్నాడు. పాపబుద్ధి గల దురాత్ముడైన ఆ వైశ్యుడు బ్రాహ్మణుడి జుట్టు పట్టి లాగి కింద పడద్రోసి, వేదాంత పారగుడైన ఆ బ్రాహ్మణుడిని కోపావేశంతో కాలితో తన్నాడు. అంతేకాక, సూర్యుడు గుర్రాలను మునికోలతో కొట్టినట్లుగా ఖడ్గంతో కొట్టాడు. ఆ దెబ్బకు బంధువత్సలుడైన ఆ బ్రాహ్మణుడు మరణించాడు. ఓ నృపేంద్రా! ఆ బ్రహ్మహత్య చేసిన వైశ్యుడు సిగ్గుపడి, ఏవగింపు మాని, రాజభయంతో వేగంగా తిరిగి ఇంటికి వెళ్ళి ఏమీ తెలియనట్లు ఉన్నాడు. ఆ తర్వాత కొంతకాలానికి మరణించాడు. అప్పుడు పదునైన ఖడ్గాలు ధరించి, భయంకరమైన ఆకారాలు, భీకరమైన ముఖాలు, నల్లని రాత్రి వంటి స్వరూపాలు గల యమదూతలు ఆ వైశ్యుడిని తాళ్ళతో కట్టి యమపురికి ఈడ్చుకొని పోయారు.

అంతట యమునియానతిచొప్పున నావైశ్యుని ఘోరమగు రౌరవనరకంబునఁ బాఱద్రోచిరి. అతనికుమారుఁడు ధర్మవీరుఁ డని ఖ్యాతిగాంచినవాఁడు సదా ధర్మములందే యాసక్తుఁడై తండ్రి యార్జించినధనంబు నెల్ల బావులు, చెఱువులు, తోటలు మొదలగు ధర్మకార్యములందు వ్యయపఱచుచు వివాహోపనయనములుచేయించుచు, యజ్ఞములందు మిక్కిలి యాస్థ గలవాఁడయి, యెల్లప్పుడును నొచ్చినవారికిని, ద్విజులకును, ఆఁకలిగొన్నవారి కన్నివర్ణములవారికిని నన్నదానంబు సేయుచు నుండెను.

నేటి తెలుగులో ఆ తర్వాత యముడి ఆజ్ఞ ప్రకారం ఆ వైశ్యుడిని ఘోరమైన రౌరవ నరకంలో పడద్రోశారు. అతని కుమారుడు ధర్మవీరుడని పేరుపొందినవాడు. అతడు ఎల్లప్పుడూ ధర్మకార్యాలపైనే ఆసక్తి కలిగి, తండ్రి సంపాదించిన ధనాన్నంతా బావులు, చెరువులు, తోటలు మొదలైన ధర్మకార్యాలకు ఖర్చు చేస్తూ, వివాహాలు, ఉపనయనాలు చేయించేవాడు. యజ్ఞాలపై మిక్కిలి శ్రద్ధ కలవాడై, ఎల్లప్పుడూ బాధల్లో ఉన్నవారికీ, బ్రాహ్మణులకూ, ఆకలిగొన్న అన్ని వర్ణాల వారికీ అన్నదానం చేస్తూ ఉండేవాడు.

ఇట్లు కొంతకాలము గడవఁగా, నావైశ్యునిపుణ్యపాకంబునఁ బుణ్యుఁడగు నారదమునీంద్రుఁడు వీణెను చేఁబూని, యావైశ్యుఁడు బ్రాహ్మణుల నర్చించుకాలమునకు మేన గగ్గుర్పా టొదవ, “గోవింద, నారాయణ, కృష్ణా, విష్ణో, అనంతస్వరూపా, వైకుంఠవాసా, శ్రీవత్సాంకా, విశ్వంభర, దేవదేవా, సకలదేవాధీశా, నీకుఁ బల్మఱు నమస్కారము” అని విష్ణుకీర్తనంబులు పాడుచు యమునిలోకమునుండి యేతెంచెను. అంత నావైశ్యుఁ డానందసాగరమగ్నుఁడై, యానందబాష్పములు కన్నులనుండి జలజల రాల నామహాత్ముఁ డగు నారదమునీంద్రునికి దండమువలె మ్రొక్కెను.

నేటి తెలుగులో ఇలా కొంతకాలం గడవగా, ఆ వైశ్యుడి పుణ్యఫలం వల్ల పుణ్యాత్ముడైన నారద మునీంద్రుడు చేతిలో వీణ ధరించి, ఆ వైశ్యుడు బ్రాహ్మణులను పూజించే సమయానికి ఒళ్ళు పులకరిస్తుండగా, “గోవింద, నారాయణ, కృష్ణా, విష్ణో, అనంతస్వరూపా, వైకుంఠవాసా, శ్రీవత్సాంకా, విశ్వంభర, దేవదేవా, సకలదేవాధీశా, నీకు మాటిమాటికీ నమస్కారం” అని విష్ణుకీర్తనలు పాడుతూ యమలోకం నుంచి వచ్చాడు. అప్పుడు ఆ వైశ్యుడు ఆనందసాగరంలో మునిగిపోయి, కళ్ళ నుంచి ఆనందబాష్పాలు జలజలా రాలుతుండగా, మహాత్ముడైన ఆ నారద మునీంద్రుడికి దండంలా మొక్కాడు.

అట్లు తనపాదపద్మములకు మ్రొక్కిన యావైశ్యుని నారదుఁడు కౌఁగిలించెను. అంతట నావైశ్యుఁ డమ్మునీంద్రుని నర్ఘ్యపాద్యాదివిధులఁ బూజించి యతనితో నిట్లనియె.

నేటి తెలుగులో అలా తన పాదపద్మాలకు మొక్కిన ఆ వైశ్యుడిని నారదుడు కౌగిలించుకున్నాడు. ఆ తర్వాత ఆ వైశ్యుడు ఆ మునీంద్రుడిని అర్ఘ్యపాద్యాది విధులతో (చేతులకూ కాళ్ళకూ నీళ్ళిచ్చే పూజావిధులతో) పూజించి ఆయనతో ఇలా అన్నాడు.

ఓమునీంద్రా! తమ రాక మాబోంట్లకు కడుదుర్లభము. నేను జన్మాంతరములం దొనర్చిన పుణ్యము ఫలించినది. తమ దర్శనంబు నే నొనర్చినందున నాపుణ్యము లెల్ల సార్థకంబులయ్యె. ఓవిప్రేంద్రా! నీకు సేవ యొనర్చెదను. ఓంకారముతోఁ జేర్చెదను. అని యాధర్మవీరుఁడు పలికిన పలుకులు విని చిఱునగవు మోముఁదమ్మియందు వెల్లివిరియ నారదుఁడు ధర్మవీరునితో నిట్లనెను. ఓధర్మవీరా! నామాటలు సావధానముగా నాలకింపుము. కార్తికద్వాదశి హరివల్లభ యైనది. ఆనాఁడొనర్చు స్నానదానములు మొదలగునవి సదా విస్తారఫలము నొసఁగునందురు. భాగ్యవంతుఁ డేని, దరిద్రుఁ డేని, యతియేని, వానప్రస్థుఁ డేని, బ్రాహ్మణుఁడేని, క్షత్రియుఁ డేని, వైశ్యశూద్రులేని, సతి యేని, సూర్యుఁడు తులారాశియం దుండఁగా, ద్వాదశినాఁ డాదివారమున సాలగ్రామదానము చేయుదువేని, వారి సకలపాపములు నశించును. నీతండ్రి మృతినొంది, యమపురియందు రౌరవ మను మహాఘోరనరకమునందుఁ బడి నరకాగ్నిచే దపింపఁ జేయఁబడుచున్నాఁడు. అతనిపాపములు నశించునిమిత్తము నీవు జాగు సేయక కార్తికద్వాదశినాఁడు సాలగ్రామదానము చేయుము అని చెప్పఁగా, నరపాలా! వైశ్యుఁడు నారదమునీంద్రునిపలుకులు విని యతనితో నిట్లనెను. గోవులు, భూమి, తిలలు, హిరణ్యము, (బంగారు) మున్నగుదానములకు నేఫలము గలదో, ఆఫలముకంటె మించినఫలము శిలాదానముచే గలుగునా యేమి? సాలగ్రామశిలాదానము వృథ యని నే నెంచెదను. ఇది యేమి భోజ్యముగాదు. భక్షణము గాదు. కావున నేను నీచునిమాడ్కి శిలాదానంబు సేయను. అని వైశ్యకుమారుఁడు పలికినను, నారదుఁ డనేకవిధముల నీతిని బోధించియు, నామూఢాత్ముఁడగువైశ్యునిపుత్రుఁడు చేయనందున నమ్మునీంద్రుఁడంతర్ధానము నొందెను. కొంతకాలము గడవఁగా నతఁడు మృతి నొందెను. ఆమూఢుఁ డగు వైశ్యపుత్రుఁడు నారదవాక్యతిరస్కారమువలనను సాలగ్రామదానము చేయనందువలనను మూఁడుజన్మములు పులిగాను తర్వాత మూఁడుజన్మములు కోఁతిగాను ఆవల నైదుజన్మములు ఎద్దుగను, మఱిపదిజన్మములు స్త్రీగను బుట్టి విధవాత్వము నొందుచు పదునొకండవ జన్మమున నొక యాచకునికూఁతురుగజన్మించెను. తర్వాత నాబ్రాహ్మణుఁడు యౌవనవతియగు చక్కనైన తనకూఁతును సమానకులగోత్రములు గల యొకబ్రాహ్మణునికి నొసఁగి వివాహము చేసెను. అంతలో నావరుఁడు వివాహమధ్యముననే మృతినొందెను. తల్లిదండ్రులును వివాహమునకు వచ్చిన బంధువులును దుఃఖముచేఁ గలవరపాటు నొందిరి. అప్పు డాబ్రాహ్మణుఁడు దివ్యదృష్టిచేఁ బూర్వజన్మములం దొనర్చిన పాపకృత్యముల నెఱింగి దానిబంధువుల కెల్ల నెఱింగించి, యాకన్యకకు ముక్తిప్రదమును, జన్మాంతరములందలి సకలపాపముల సమూహమును బోకార్చునదియు, సుఖప్రదమును నైన సాలగ్రామదానము చేయనెంచి, కార్తికసోమవారమునాఁడు వేదవేదాంతపారగుఁ డగు బ్రాహ్మణుని విధివిధానంబునఁ బూజించి తనకూఁతు పాపక్షయము నిమిత్తమై సాలగ్రామదానంబుఁ జేయించెను. ఆసాలగ్రామదానంబుచే నాయతివభర్తసజీవుఁడయ్యెను. తర్వాతఁ గొంతకాలమునకు నాకన్య కాలధర్మమునొంది, దివమున కేఁగి, మఱల సుతపసుఁ డగు నొకనికి పుత్రుఁడై జన్మించి జన్మాంతరమం దొనర్చిన పుణ్యముచే జ్ఞానము నొంది, ప్రతికార్తికసోమవారమునను, ద్వాదశినాఁడును సాలగ్రామదానముచేయుటచేత ముక్తినొందెను. రౌరవనరకమున దుఃఖితుఁడై యున్న యాతనితండ్రికి విముక్తి గలిగెను. ఓరాజేంద్రా! విష్ణుప్రీతికై సాలగ్రామదానంబు చేయవలయును.

నేటి తెలుగులో “ఓ మునీంద్రా! తమ రాక మాలాంటి వారికి ఎంతో దుర్లభం. నేను జన్మాంతరాలలో చేసిన పుణ్యం ఫలించింది. నేను తమ దర్శనం చేసుకోవడం వల్ల నా పుణ్యాలన్నీ సార్థకమయ్యాయి. ఓ విప్రేంద్రా! నీకు సేవ చేస్తాను. ఓంకారంతో చేరుస్తాను” అని ఆ ధర్మవీరుడు పలికాడు. ఆ మాటలు విని, ముఖపద్మంలో చిరునవ్వు వెల్లివిరియగా నారదుడు ధర్మవీరుడితో ఇలా అన్నాడు: “ఓ ధర్మవీరా! నా మాటలు శ్రద్ధగా విను. కార్తీక ద్వాదశి హరికి ప్రియమైనది. ఆనాడు చేసే స్నానాలు, దానాలు మొదలైనవి ఎల్లప్పుడూ విస్తారమైన ఫలాన్ని ఇస్తాయని అంటారు. భాగ్యవంతుడైనా, దరిద్రుడైనా, యతి (సన్యాసి) అయినా, వానప్రస్థుడు (అడవిలో తపస్సు చేసుకునేవాడు) అయినా, బ్రాహ్మణుడైనా, క్షత్రియుడైనా, వైశ్యులైనా, శూద్రులైనా, స్త్రీ అయినా, సూర్యుడు తులారాశిలో ఉండగా ద్వాదశి నాడు ఆదివారం సాలగ్రామ దానం చేస్తే, వారి సమస్త పాపాలు నశిస్తాయి. నీ తండ్రి మరణించి, యమపురిలో రౌరవం అనే మహాఘోర నరకంలో పడి నరకాగ్నితో తపిస్తున్నాడు. అతని పాపాలు నశించడం కోసం నీవు ఆలస్యం చేయకుండా కార్తీక ద్వాదశి నాడు సాలగ్రామ దానం చేయి.” నరపాలా! నారద మునీంద్రుడు ఇలా చెప్పగా, వైశ్యుడు ఆయన మాటలు విని ఇలా అన్నాడు: “గోవులు, భూమి, నువ్వులు, బంగారం మొదలైన దానాలకు ఏ ఫలం ఉన్నదో, ఆ ఫలం కంటే మించిన ఫలం శిలాదానం వల్ల కలుగుతుందా ఏమిటి? సాలగ్రామ శిలాదానం వృథా అని నేను భావిస్తాను. ఇదేమీ భోజ్యం కాదు, భక్షణం కాదు (తినే ఆహారం కాదు). కాబట్టి నేను నీచుడిలా శిలాదానం చేయను.” వైశ్యకుమారుడు ఇలా పలికినప్పటికీ, నారదుడు అనేక విధాలుగా నీతిని బోధించాడు. అయినా మూఢాత్ముడైన ఆ వైశ్యపుత్రుడు ఆ దానం చేయకపోవడంతో ఆ మునీంద్రుడు అంతర్ధానమయ్యాడు. కొంతకాలం గడవగా అతడు మరణించాడు. మూఢుడైన ఆ వైశ్యపుత్రుడు నారదుడి మాటను తిరస్కరించడం వల్లనూ, సాలగ్రామ దానం చేయకపోవడం వల్లనూ మూడు జన్మలు పులిగానూ, తర్వాత మూడు జన్మలు కోతిగానూ, ఆ తర్వాత ఐదు జన్మలు ఎద్దుగానూ పుట్టాడు. మరి పది జన్మలు స్త్రీగా పుట్టి వైధవ్యాన్ని పొందుతూ, పదకొండవ జన్మలో ఒక యాచకుడి కూతురుగా జన్మించాడు. తర్వాత ఆ బ్రాహ్మణుడు యౌవనవతియైన తన చక్కని కూతురిని సమాన కులగోత్రాలు గల ఒక బ్రాహ్మణుడికి ఇచ్చి వివాహం చేశాడు. అంతలో ఆ వరుడు వివాహం మధ్యలోనే మరణించాడు. తల్లిదండ్రులూ, వివాహానికి వచ్చిన బంధువులూ దుఃఖంతో కలవరపడ్డారు. అప్పుడు ఆ బ్రాహ్మణుడు దివ్యదృష్టితో ఆమె పూర్వజన్మలలో చేసిన పాపకృత్యాలను తెలుసుకొని, ఆమె బంధువులందరికీ తెలియజేశాడు. ఆ కన్యకు ముక్తిని ఇచ్చేదీ, జన్మాంతరాలలోని సమస్త పాపాల సమూహాన్ని పోగొట్టేదీ, సుఖాన్ని ఇచ్చేదీ అయిన సాలగ్రామ దానం చేయాలని తలచాడు. కార్తీక సోమవారం నాడు వేదవేదాంత పారగుడైన బ్రాహ్మణుడిని విధివిధానంగా పూజించి, తన కూతురి పాపాలు నశించడం కోసం సాలగ్రామ దానం చేయించాడు. ఆ సాలగ్రామ దానం వల్ల ఆ స్త్రీ భర్త సజీవుడయ్యాడు. తర్వాత కొంతకాలానికి ఆ కన్య మరణించి, స్వర్గానికి వెళ్ళి, మళ్ళీ గొప్ప తపస్సు గల ఒకరికి కుమారుడిగా జన్మించింది. ఆ కుమారుడు పూర్వజన్మలో చేసిన పుణ్యం వల్ల జ్ఞానం పొంది, ప్రతి కార్తీక సోమవారం నాడూ, ద్వాదశి నాడూ సాలగ్రామ దానం చేయడం వల్ల ముక్తి పొందాడు. రౌరవ నరకంలో దుఃఖిస్తూ ఉన్న అతని తండ్రికి విముక్తి కలిగింది. ఓ రాజేంద్రా! విష్ణుప్రీతి కోసం సాలగ్రామ దానం చేయాలి.

కోటిజన్మములందు సంపాదించిన పాపము నయిన కార్తికమాసమున సాలగ్రామదానంబుచేఁ బోఁగొట్టుకొననగును. ఓరాజేంద్రా! సాలగ్రామదానము ముజ్జగంబులందును సకలపాపములఁ బోఁగొట్టునట్టి ప్రాయశ్చిత్తమై వెలయుచున్నది. సాలగ్రామదానముకంటె మించినది వేఱొక్కటి లేదు. ఇది నిస్సంశయమని వసిష్ఠమునీంద్రుఁడు జనకమహారాజున కెఱింగించెను.

నేటి తెలుగులో “కోటి జన్మలలో సంపాదించిన పాపాన్నయినా కార్తీక మాసంలో సాలగ్రామ దానం వల్ల పోగొట్టుకోవచ్చు. ఓ రాజేంద్రా! సాలగ్రామ దానం మూడు లోకాలలోనూ సమస్త పాపాలను పోగొట్టే ప్రాయశ్చిత్తంగా వెలుగొందుతున్నది. సాలగ్రామ దానం కంటే మించినది మరొకటి లేదు. ఇది నిస్సంశయం” అని వసిష్ఠ మునీంద్రుడు జనకమహారాజుకు తెలియజేశాడు.

ఇది శ్రీస్కాందపురాణాంతర్గత కార్తికమాహాత్మ్యమందలి పండ్రెండవ యధ్యాయము.

Back to top