కార్తీక పురాణం 11వ రోజు
Karthika Puranam Day 11
అగసిపూలు, గరికతో విష్ణుపూజ; కార్తీక పౌర్ణమి దీప, పురాణశ్రవణ ఫలంతో సుశీల భర్త మందరుని, ముగ్గురిని ఉద్ధరించడం.
వసిష్ఠమునీంద్రుఁడు వెండియు జనకనృపాలునితో నిట్లనియె:- కార్తికమాసంబున నెవఁడు జనార్దనుని నగసిపూవులతోఁ బూజించునో, యతనిపాపము లెల్ల నశించును. మఱియు నతఁడు చాంద్రాయణవ్రతఫలము నొందును. ఎవఁడు గఱికెపోచలతోను దర్భలకొనలతోను నచ్యుతునిఁ బూజించునో, యాతఁడు సర్వపాపములనుండి విడువఁబడినవాఁడై పరమపదమును బొందును. ఎవఁడు భక్తితో మహావిష్ణువును వివిధవర్ణములు గలబట్టలతోఁ బూజించునో యతఁ డుత్తమఫలము నొందును.
నేటి తెలుగులో వసిష్ఠ మునీంద్రుడు మళ్ళీ జనక మహారాజుతో ఇలా అన్నాడు: “కార్తీక మాసంలో ఎవరైతే జనార్దనుడిని అగసి (అవిసె) పూలతో పూజిస్తాడో, అతని పాపాలన్నీ నశిస్తాయి. అంతేకాక అతను చాంద్రాయణ వ్రత ఫలాన్ని పొందుతాడు. ఎవరైతే గరిక పోచలతోను, దర్భల కొనలతోను అచ్యుతుడిని పూజిస్తాడో, అతను సమస్త పాపాల నుంచి విముక్తుడై పరమపదాన్ని పొందుతాడు. ఎవరైతే భక్తితో మహావిష్ణువును వివిధ రంగులు గల బట్టలతో పూజిస్తాడో, అతను ఉత్తమ ఫలాన్ని పొందుతాడు.”
కార్తికమాసంబున నెవఁడు స్నానమాచరించి దీపతోరణములతో నర్చించునో, ఎవఁడు పురాణము వినిపించునో ఎవఁడు పురాణమును వినునో, వారు పాపము లన్నిటినుండి విముక్తులై తత్పదంబు నొందుదురు.
నేటి తెలుగులో కార్తీక మాసంలో ఎవరైతే స్నానం ఆచరించి దీపతోరణాలతో అర్చిస్తారో, ఎవరు పురాణం వినిపిస్తారో, ఎవరు పురాణాన్ని వింటారో, వారు పాపాలన్నిటి నుంచి విముక్తులై తత్పదాన్ని (ఆ భగవంతుని స్థానాన్ని) పొందుతారు.
ఈవిషయమున నే యీక్రింది యితిహాసము నుదాహరణముగాఁ గైకొందురు. ఇయ్యది పాతకములఁబోకార్చునది. మిక్కిలి యాశ్చర్యకరంబును ఆయురారోగ్యములను బెంపొందించునదియునై యున్నది.
నేటి తెలుగులో ఈ విషయంలోనే ఈ క్రింది ఇతిహాసాన్ని ఉదాహరణగా తీసుకుంటారు. ఇది పాపాలను పోగొట్టేది. ఇది ఎంతో ఆశ్చర్యకరమైనది, ఆయురారోగ్యాలను పెంపొందించేది.
తొల్లి కళింగదేశమున మందరుఁ డను నొకబ్రాహ్మణుఁడుండెను. అతఁడు స్నానసంధ్యాద్యనుష్ఠానములను బాసి, యొరులకు సేవకుఁడై యుండెను. ఆతనిభార్య యగు సుశీల యనునది సకలశుభలక్షణములతో నొప్పినదై పతిభక్తిచే వెలుఁగుచు, స్త్రీల కెల్ల మిన్నయై వెలింగెను, ఒకప్పుడైనను భర్తపై నసూయపడదు. ఆమెభర్తయగు బ్రాహ్మణునికి జీవనోపాయము కూడఁ దెలియదాయెను.
నేటి తెలుగులో పూర్వం కళింగ దేశంలో మందరుడు అనే ఒక బ్రాహ్మణుడు ఉండేవాడు. అతను స్నానం, సంధ్యావందనం మొదలైన అనుష్ఠానాలను (నిత్యకర్మలను) విడిచిపెట్టి, ఇతరులకు సేవకుడిగా ఉండేవాడు. అతని భార్య అయిన సుశీల సమస్త శుభలక్షణాలతో కూడినదై, పతిభక్తితో ప్రకాశిస్తూ, స్త్రీలందరిలో శ్రేష్ఠురాలిగా వెలిగింది. ఆమె ఒకప్పుడైనా భర్తపై అసూయపడేది కాదు. ఆమె భర్త అయిన బ్రాహ్మణుడికి జీవనోపాయం కూడా తెలియకపోయింది.
కావున వాఁడు కత్తిని చేఁ బూని యడవికిఁ బోయి, దారులడ్డగించి, బాటసారులఁ గొట్టి వారిధనములను ముచ్చిలుచును ఇతరదేశముల కేగి యచ్చట వస్తువులను గొని, కుటుంబభరణ మొనర్చుచుండెను. అంత నొకనాఁ డతఁడు ఖడ్గపాణియై యడవి కేగి, యచ్చట దారిఁ బోవుచున్న యొకబ్రాహ్మణునిఁ గాంచి, యతనిఁ జేరం జని యతని నొక మఱ్ఱిచెట్టునకుఁ గట్టి యతనిధనము నపహరించెను. అంత నొకనాఁ డిది చూచుచుండిన క్రూరుఁ డగు శూరుం డయిన బోయఁడు ఖడ్గపాణియై యా బ్రాహ్మణుని కెదురుపోయి యాబ్రాహ్మణుల నిర్వురఁ జంపి యాధనంబెల్లం గొనెను. అప్పుడు గుహలో నిద్రించుచుండిన పులి యొకటి గుహవెలుపటికి వచ్చి యాబోయను గొట్టి ధనము గైకొనఁ జూచెను. అప్పుడు బోయ కోపము చెలరేఁగ ఖడ్గముతో నావ్యాఘ్రమును నేసెను. ఇట్లొండొరులు కొట్టుకొని కాలునిపురంబు చేరిరి. ఇవ్విధంబున బ్రాహ్మణు లిద్ద ఱొక్కవైపునను, పులిబోయ లిరువు రొక్కవైపునను బడియుండిరి. వా రొకపర్యాయమే మరణ మొంది, యావల కాలసూత్ర మనునరకమును బొంది, యచ్చట నానావిధనరకబాధ లనుభవించుచుండిరి. అచ్చటి యమభటులు మిక్కుటమైన పాపంబుతోఁగూడి, దుఃఖాగ్నితప్తులై యున్న యావిప్రులను మహాభీతికరమైన కాఱుచీఁకటితోఁగూడి, కళకళ క్రాగుచున్నరక్తముతో నిండి క్రిమికీటములతోఁ గూడి యమేధ్యభరితమైయున్న కూపంబునఁ బడఁద్రోసిరి.
నేటి తెలుగులో అందువల్ల అతను చేతిలో కత్తి పట్టుకొని అడవికి వెళ్ళి, దారులను అడ్డగించి, బాటసారులను కొట్టి వారి ధనాన్ని దొంగిలించేవాడు. ఆ తర్వాత ఇతర దేశాలకు వెళ్ళి అక్కడ వస్తువులను కొని కుటుంబాన్ని పోషిస్తూ ఉండేవాడు. అలా ఉండగా ఒకనాడు అతను చేతిలో కత్తి పట్టుకొని అడవికి వెళ్ళి, అక్కడ దారిన వెళ్తున్న ఒక బ్రాహ్మణుడిని చూశాడు. అతని దగ్గరికి వెళ్ళి, అతనిని ఒక మర్రిచెట్టుకు కట్టివేసి అతని ధనాన్ని అపహరించాడు. అప్పుడు ఒకనాడు ఇది చూస్తున్న క్రూరుడు, శూరుడు అయిన ఒక బోయవాడు చేతిలో కత్తి పట్టుకొని ఆ బ్రాహ్మణుడికి ఎదురుగా వెళ్ళి, ఆ బ్రాహ్మణులిద్దరినీ చంపి ఆ ధనాన్నంతా తీసుకున్నాడు. అప్పుడు గుహలో నిద్రిస్తున్న ఒక పులి గుహ బయటికి వచ్చి, ఆ బోయవాడిని కొట్టి ధనాన్ని తీసుకోవాలని చూసింది. అప్పుడు ఆ బోయవాడు కోపం చెలరేగి కత్తితో ఆ పులిని కొట్టాడు. ఇలా ఒకరినొకరు కొట్టుకొని కాలుని (యముని) పురానికి చేరారు. ఈ విధంగా బ్రాహ్మణులిద్దరూ ఒకవైపున, పులి, బోయవాడు ఇద్దరూ ఒకవైపున పడి ఉన్నారు. వారు ఒకేసారి మరణించి, ఆ తర్వాత కాలసూత్రం అనే నరకాన్ని పొంది, అక్కడ రకరకాల నరకబాధలను అనుభవిస్తూ ఉన్నారు. అక్కడి యమభటులు అధికమైన పాపంతో కూడి, దుఃఖమనే అగ్నితో తపిస్తున్న ఆ బ్రాహ్మణులను ఒక బావిలో పడదోశారు. ఆ బావి మహా భయంకరమైన కారుచీకటితో, కళకళ కాగుతున్న రక్తంతో, క్రిమికీటకాలతో, మలినాలతో నిండి ఉంది.
ఆబ్రాహ్మణునిభార్యయు సదాచారపరాయణురాలై స్వధర్మముల నెల్ల నియమముతో ననుష్ఠింపుచు విష్ణుభక్తిపరాయణురాలై, సజ్జనులతో మాటాడుచు వారిమూలమున సకలధర్మముల నెఱుఁగుచుఁ బతిభక్తి వీఁడక యుండెను. ఇట్లుండ నొకనాఁ డొకసన్యాసి యామెయదృష్టవశంబున నెల్లప్పుడు విష్ణువునే భజింపుచు, విష్ణుభక్తిచే మేనఁ బులక లెత్త నతని నామస్మరణపూర్వకముగా నృత్యము సల్పుచు, విష్ణుభక్తి యనునమృతముఁ గ్రోలి యన్నింట విష్ణువునే ధ్యానింపుచుఁ గన్నుల నానందబాష్పములు గురియుచు నాబ్రాహ్మణియింటి కేగుదెంచెను. అట్లు వచ్చిన యతినిఁగాంచి, యాపాఱుత యతని నెదుర్కొని యర్ఘ్యపాద్యము లొసఁగి భిక్ష యిడి, యతని నిట్లు ప్రశ్నచేసెను. ఓస్వామీ! తమరాక మాబోఁటి గృహస్థులకు నరుదుగదా. గృహాధిపతి లేఁడు. నేనొకతెనే యాతనిని ధ్యానించుచు నొంటరిగా నున్నదాన ననియెను. అని యిట్లాబ్రాహ్మణి పలుకఁగా, నాయోగి ప్రియములు పలుకు నా జవరాలితో నిట్లనియె. ఓ చిన్నదానా! సాయంకాలమున విష్ణువుమ్రోల పురాణము చదువవలయును. నేను తైలమును గొనివచ్చెదను. వత్తియొక్కటి చేసి యిమ్ము. నేడు కార్తిక పౌర్ణమి. నేడు దీపదానము మున్నగువానిం జేయువారిపుణ్య మపారము.
నేటి తెలుగులో ఆ బ్రాహ్మణుడి భార్య సదాచారపరాయణురాలై, తన ధర్మాలన్నిటినీ నియమంతో ఆచరిస్తూ, విష్ణుభక్తి తత్పరురాలై ఉండేది. సజ్జనులతో మాట్లాడుతూ, వారి ద్వారా సమస్త ధర్మాలను తెలుసుకుంటూ పతిభక్తిని విడిచిపెట్టకుండా ఉండేది. ఇలా ఉండగా ఒకనాడు ఆమె అదృష్టవశాత్తు ఒక సన్యాసి ఎల్లప్పుడూ విష్ణువునే భజిస్తూ, విష్ణుభక్తితో శరీరం పులకిస్తుండగా ఆయన నామస్మరణతో నాట్యం చేస్తూ వచ్చాడు. ఆయన విష్ణుభక్తి అనే అమృతాన్ని తాగి, అన్నిటా విష్ణువునే ధ్యానిస్తూ, కళ్ళ వెంట ఆనందబాష్పాలు కురుస్తుండగా ఆ బ్రాహ్మణ స్త్రీ ఇంటికి వచ్చాడు. అలా వచ్చిన యతిని చూసి, ఆ బ్రాహ్మణ స్త్రీ ఆయనకు ఎదురువెళ్ళి, అర్ఘ్యపాద్యాలు (చేతులు, కాళ్ళు కడుక్కోవడానికి నీళ్ళు) ఇచ్చి, భిక్ష పెట్టి, ఆయనను ఇలా ప్రశ్నించింది: “ఓ స్వామీ! తమ రాక మాలాంటి గృహస్థులకు అరుదు కదా. గృహాధిపతి లేడు. నేనొక్కదానినే అతనిని ధ్యానిస్తూ ఒంటరిగా ఉన్నాను.” ఇలా ఆ బ్రాహ్మణ స్త్రీ పలకగా, ఆ యోగి ప్రియమైన మాటలు పలికే ఆ యువతితో ఇలా అన్నాడు: “ఓ చిన్నదానా! సాయంకాలం విష్ణువు ముందు పురాణం చదవాలి. నేను నూనె తీసుకొని వస్తాను. ఒక వత్తి చేసి ఇవ్వు. నేడు కార్తీక పౌర్ణమి. నేడు దీపదానం మొదలైనవి చేసేవారి పుణ్యం అపారం.”
ఓనృపాలా! యాబ్రాహ్మణి యాయోగియొక్కమాటలువిని మనమున నుప్పొంగి యిల్లు సమ్మార్జనచేసి ఆవుపేడతోనలికి, స్వస్తికము సర్వతోభద్రము మున్నగు ముగ్గులు పెట్టి ప్రత్తి చక్క పెట్టి రెండువత్తులు వేసి యాసన్యాసి తెచ్చిన తైలముతో విష్ణువునకు దీపారాధన గావించెను. దీపపుఁ బ్రమిదెను వత్తిని నొసఁగి తాను హర్షము నొందినదై దీపము వెలిఁగించి జ్వాలచేసెను. ఆప్రకాశమానమైన స్థలమున నాయోగి విష్ణువును బూజించి ఆత్మపరిశుద్ధికై పురాణము చదువుచుండెను. తర్వాత నాసతి యింటింటికిఁ బోయి పురాణము వినుటకై యందఱు జనులను బిలిచివచ్చెను. వచ్చినవారితోఁగూడ తానును వేఱొండుతలంపు పెట్టక పురాణమును వినెను. తర్వాత నాయతి వచ్చిన మార్గమున వేఱొకగ్రామమునకుఁబోయెను. పదంపడిఁ గొంతకాలమునకు నాబ్రాహ్మణి భగవంతునిధ్యానము చేతను, తత్త్వజ్ఞానము చేతను బాపరహితయై మృతి నొందెను.
నేటి తెలుగులో ఓ నృపాలా! ఆ బ్రాహ్మణ స్త్రీ ఆ యోగి మాటలు విని మనసులో ఉప్పొంగిపోయింది. ఇల్లు ఊడ్చి, ఆవుపేడతో అలికి, స్వస్తికం, సర్వతోభద్రం మొదలైన ముగ్గులు పెట్టి, పత్తిని చక్కగా సిద్ధం చేసి, రెండు వత్తులు వేసి, ఆ సన్యాసి తెచ్చిన నూనెతో విష్ణువుకు దీపారాధన చేసింది. దీపపు ప్రమిదను, వత్తిని ఇచ్చి, తాను సంతోషించి దీపం వెలిగించి ప్రజ్వరిల్లజేసింది. ఆ ప్రకాశవంతమైన స్థలంలో ఆ యోగి విష్ణువును పూజించి, ఆత్మపరిశుద్ధి కోసం పురాణం చదువుతూ ఉన్నాడు. తర్వాత ఆ ఇల్లాలు ఇంటింటికీ వెళ్ళి పురాణం వినడం కోసం ప్రజలందరినీ పిలుచుకొని వచ్చింది. వచ్చినవారితో పాటు తాను కూడా మరొక తలంపు లేకుండా పురాణాన్ని విన్నది. తర్వాత ఆ యతి తాను వచ్చిన మార్గంలో వేరొక గ్రామానికి వెళ్ళాడు. ఆ తర్వాత కొంతకాలానికి ఆ బ్రాహ్మణ స్త్రీ భగవంతుని ధ్యానం వల్ల, తత్త్వజ్ఞానం వల్ల పాపరహితురాలై మరణించింది.
అప్పుడు విష్ణుదూతలు నాలుగుచేతులును తమ్ములంబోలుకన్నులు గలిగి పీతాంబరధారులై యొప్పారు శంఖచక్రగదాధారులై కమలములంబోలు మేనిఛాయ వెలుంగ మనోహరమై సూర్యునివలెఁ దేజరిల్లు దివ్యవిమానమున నెక్కి వచ్చి నందనోద్యానమునఁ బుట్టిన నానావిధపుష్పములతోను ముత్యాలు పవడములు రత్నములతోను వింతవింతభూషణములతోను నమూల్యవస్తువులతోను నలంకరించి యావిమానమధ్యమున వారిని గూర్చుండఁబెట్టి వినయభరితులగు విష్ణుభక్తులు గొలువఁ గరతాళములతోను, నర్తనములతోను జయజయధ్వనులు చెలరేఁగ, పలువురు గొనియాడ వైకుంఠమునకుఁ బోయిరి.
నేటి తెలుగులో అప్పుడు విష్ణుదూతలు నాలుగు చేతులు, తామరల వంటి కన్నులు కలిగి, పచ్చని పట్టువస్త్రాలు ధరించి, శంఖం, చక్రం, గదలతో శోభిల్లుతూ, కమలాల వంటి శరీర కాంతితో ప్రకాశిస్తూ ఉన్నారు. వారు మనోహరమై సూర్యుని వలె ప్రకాశించే దివ్యవిమానం ఎక్కి వచ్చారు. నందనోద్యానంలో పుట్టిన రకరకాల పువ్వులతోను, ముత్యాలు, పగడాలు, రత్నాలతోను, వింతవింత ఆభరణాలతోను, అమూల్యమైన వస్తువులతోను అలంకరించి ఆ విమానం మధ్యలో వారిని కూర్చోబెట్టారు. వినయంతో నిండిన విష్ణుభక్తులు సేవిస్తుండగా, చప్పట్లతోను, నాట్యాలతోను జయజయధ్వనాలు చెలరేగుతుండగా, పలువురు కొనియాడుతుండగా వైకుంఠానికి వెళ్ళారు.
అప్పుడు ఆబ్రాహ్మణి విమానమునఁ బోవుచు నరకలోకమునుజూచి మనసున నచ్చెరు వందుచు నావిష్ణుదూతలతో నిట్లనెను.
నేటి తెలుగులో అప్పుడు ఆ బ్రాహ్మణ స్త్రీ విమానంలో వెళ్తూ నరకలోకాన్ని చూసి, మనసులో ఆశ్చర్యపడుతూ ఆ విష్ణుదూతలతో ఇలా అన్నది.
ఓవిష్ణుదూతలారా! యొకనిముస మాగుఁడు. నాప్రాణనాథుఁడు మృతి నొంది, మఱిముగ్గురితోడ నంధకూపంబునఁ బడియున్నాఁడు. దీనికిఁ గారణము నా కెఱింగింపుఁడు అని బ్రాహ్మణి యడిగిన, విష్ణుదూత లిట్లనిరి. ఓపూజ్యురాలా! మూఢుఁడైన నీభర్త పరులకు దాసుఁడై దాసకృత్యము లొనర్చుటచేతను దొంగతనముచేతను పొరుగువారి ద్రవ్యమువలన జీవించుటచేతను బ్రదుకుచు వైదికాచారములను వదలి అపరిశుద్ధమార్గమున నున్నవాఁడై యున్నందున నరకలోకంబును బొందెను. సొగసుకనుబొమ్మలదానా! ఈరెండవ బ్రాహ్మణుండు మిత్రునిఁ జంపినవాఁడు. బాల్యమునుండి తనకుఁ బ్రాణములకంటె మిత్రుఁడై యున్నవానిని జంపి, వానిధనం బపహరించి దేశాంతరమున కేగెను. చెడునడత గల నీభర్త యాధనంబు నపహరించెను. కమలనేత్రా! దారినడుచు మిట్టమధ్యాహ్నమున నొకబోయ నీభర్తను జంపి యాద్రవ్యము నపహరించెను. ఆవేటకానిని పులి యొకటి మోదెను. వేటకాఁడు పులిని మఱలఁ దన్నెను. ఇట్టులు వేటకాఁడు వ్యాఘ్ర మొండొరులు వేదనచేఁ దన్నుకొని మృతినొందినవి. బోయవాఁడు బ్రహ్మహత్యచే నరకమున నున్నవాఁడు. ఈపులియుఁ దొంటిజన్మమున ద్రవిడదేశమునందలి సదాచారుఁ డగు విప్రుఁడు, భక్ష్యము లివి, అభక్ష్యములివి యని తెలియక తైలపక్వము లగు నాహారవస్తులను భుజించుటచేత నరకలోకంబుఁ జేరెను. అని యిట్లు విష్ణుదూతలు పలుకఁగా, నామె వారలతో వెండియు నిట్లనెను. వారికే పుణ్యవిశేషముచే ముక్తి గలదు? నా కెఱింగింపు మని యడిగెను. ఓరాజేంద్రా! విష్ణుదూత లామెతో నిట్లనిరి. ఓ నగుమోముదానా! కార్తికమాసమున నీవు పురాణశ్రవణముచే సంపాదించిన ఫలమును నీ మగనికిని ఆయతికి వత్తిని, ప్రమిదెను నొసఁగినందుచేఁ గలిగిన ఫలమును వ్యాఘ్రమునకు వేటకానికిని, దుర్బుద్ధి యగుమిత్రఘ్నునికి పురాణశ్రవణమునకై యందఱను బిలిచినఫలమును నొసఁగుము. ఆఫలముచే వారందఱు ముక్తి నొందుదురు. దీనికి సందియము వలవదు అని పలికిరి. అంత నాయతివ యచ్చెరువంది, తాను ముక్తికై యొనర్చిన యేయేపుణ్యకార్యముగలదో, యట్టిసత్కార్యఫలములను వారికి నొసంగెను. ఆపుణ్యదానమున నరకమున నున్నవారచటినుండి ముక్తులై విమానమెక్కి, యామెను శ్లాఘింపుచు వైకుంఠమున కేగిరి.
నేటి తెలుగులో “ఓ విష్ణుదూతలారా! ఒక నిమిషం ఆగండి. నా ప్రాణనాథుడు మరణించి, మరో ముగ్గురితో పాటు అంధకూపంలో (చీకటి బావిలో) పడి ఉన్నాడు. దీనికి కారణం నాకు తెలియజేయండి” అని ఆ బ్రాహ్మణ స్త్రీ అడగగా, విష్ణుదూతలు ఇలా అన్నారు: “ఓ పూజ్యురాలా! మూఢుడైన నీ భర్త ఇతరులకు దాసుడై దాసకృత్యాలు చేస్తూ, దొంగతనం చేస్తూ, పొరుగువారి ధనంతో బ్రతుకుతూ ఉండేవాడు. వైదిక ఆచారాలను విడిచిపెట్టి అపరిశుద్ధ మార్గంలో ఉన్నందువల్ల నరకలోకాన్ని పొందాడు. సొగసైన కనుబొమ్మలు గలదానా! ఈ రెండవ బ్రాహ్మణుడు మిత్రుడిని చంపినవాడు. బాల్యం నుంచి తనకు ప్రాణాలకంటే మిత్రుడిగా ఉన్నవాడిని చంపి, వాడి ధనాన్ని అపహరించి వేరే దేశానికి వెళ్ళాడు. చెడు నడత గల నీ భర్త ఆ ధనాన్ని అపహరించాడు. కమలనేత్రా! మిట్టమధ్యాహ్న సమయంలో దారిన నడిచి వెళ్తున్న నీ భర్తను ఒక బోయవాడు చంపి ఆ ధనాన్ని అపహరించాడు. ఆ వేటగాడిని ఒక పులి కొట్టింది. వేటగాడు తిరిగి పులిని తన్నాడు. ఇలా వేటగాడు, పులి ఒకరినొకరు వేదనతో తన్నుకొని మరణించారు. బోయవాడు బ్రహ్మహత్య (బ్రాహ్మణుడిని చంపిన పాపం) వల్ల నరకంలో ఉన్నాడు. ఈ పులి కూడా పూర్వజన్మలో ద్రవిడ దేశంలోని సదాచారుడైన బ్రాహ్మణుడు. తినదగినవి ఇవి, తినకూడనివి ఇవి అని తెలియక నూనెలో వండిన ఆహార వస్తువులను తినడం వల్ల నరకలోకానికి చేరాడు” అని ఈ విధంగా విష్ణుదూతలు పలకగా, ఆమె వారితో మళ్ళీ ఇలా అన్నది: “వారికి ఏ పుణ్యవిశేషం వల్ల ముక్తి కలుగుతుంది? నాకు తెలియజేయండి.” ఓ రాజేంద్రా! విష్ణుదూతలు ఆమెతో ఇలా అన్నారు: “ఓ నగుమోముదానా! కార్తీక మాసంలో నీవు పురాణశ్రవణం వల్ల సంపాదించిన ఫలాన్ని నీ భర్తకు ఇవ్వు. ఆ యతికి వత్తిని, ప్రమిదను ఇచ్చినందువల్ల కలిగిన ఫలాన్ని పులికి, వేటగాడికి ఇవ్వు. దుర్బుద్ధియై మిత్రుడిని చంపినవాడికి పురాణశ్రవణం కోసం అందరినీ పిలిచిన ఫలాన్ని ఇవ్వు. ఆ ఫలం వల్ల వారందరూ ముక్తిని పొందుతారు. దీనికి సందేహం వద్దు.” అప్పుడు ఆ స్త్రీ ఆశ్చర్యపడి, తాను ముక్తి కోసం చేసిన ఏయే పుణ్యకార్యాలు ఉన్నాయో, అటువంటి సత్కార్య ఫలాలను వారికి ఇచ్చింది. ఆ పుణ్యదానం వల్ల నరకంలో ఉన్నవారు అక్కడి నుంచి విముక్తులై విమానం ఎక్కి, ఆమెను ప్రశంసిస్తూ వైకుంఠానికి వెళ్ళారు.
వారెల్లరు జ్ఞానగమ్యుఁ డయిన విష్ణువుయొక్కపదమునొందిరి. కావునఁ గార్తికమాసమునఁ బురాణశ్రవణము చేయువాఁడు వైకుంఠమునొందును. ఎవఁ డీదివ్యమైన యాఖ్యానమును వినుచున్నాఁడో వానిచేకర్మత్రయముచే నార్జితమయిన సకలపాపములు తత్క్షణమే నశించును.
నేటి తెలుగులో వారందరూ జ్ఞానం చేత పొందదగిన విష్ణువు పదాన్ని పొందారు. కాబట్టి కార్తీక మాసంలో పురాణశ్రవణం చేసేవాడు వైకుంఠాన్ని పొందుతాడు. ఎవరైతే ఈ దివ్యమైన ఆఖ్యానాన్ని వింటున్నాడో, అతను కర్మత్రయం (మూడు రకాల కర్మల) వల్ల సంపాదించిన సమస్త పాపాలు తక్షణమే నశిస్తాయి.
ఇది శ్రీస్కాందపురాణాంతర్గత కార్తికమాహాత్మ్యమందలి పదునొకండవ యధ్యాయము.



