కార్తీక పురాణం 10వ రోజు
Karthika Puranam Day 10
యమసభలో దూతల నివేదన; సౌరాష్ట్ర శివపూజారిగా అజామీళుని, దాసి పూర్వజన్మ కథ; కార్తీక కృత్తికా దర్శన, హరినామ మహిమ.
విదేహదేశాధిపుఁడగు జనకమహారాజు వసిష్ఠమహామునిం గాంచి మునీంద్రా! యా యజామీళుం డెవఁడు? వీఁ డేల పాపంబు నొనరించెను? యమభటు లూరక యెట్లు పోయిరి? యమసభకుఁ బోయి వారేమి పల్కిరి! అనవుడు వసిష్ఠమునీంద్రుఁ డిట్లనియె. ఓశత్రుసూదనా! విష్ణుభటు లట్లు పలుకఁగా యమభటులు యమసన్నిధికి వేగ నేగి వృత్తాంత మెల్ల నెఱిఁగించిరి. ఓమహాప్రభూ! మిక్కిలి పాపాత్ముఁడును, దురాచారుఁడును, నిందితకర్మలను జేయువాఁడునైన యాయజామీళుని విష్ణుదూతలు విష్ణువునికి యగు వైకుంఠమునకుఁగొనిపోయిరి.
నేటి తెలుగులో విదేహ దేశాధిపతి అయిన జనక మహారాజు వసిష్ఠ మహామునిని చూసి, “మునీంద్రా! ఆ అజామీళుడు ఎవరు? వీడు ఎందుకు పాపం చేశాడు? యమభటులు ఊరికే ఎలా వెళ్లిపోయారు? యమసభకు వెళ్లి వారేమి చెప్పారు?” అని అడిగాడు. అప్పుడు వసిష్ఠ మునీంద్రుడు ఇలా అన్నాడు. ఓ శత్రుసూదనా! విష్ణుభటులు అలా పలకగా, యమభటులు యముడి సన్నిధికి వేగంగా వెళ్లి వృత్తాంతమంతా తెలియజేశారు. “ఓ మహాప్రభూ! మిక్కిలి పాపాత్ముడు, దురాచారుడు, నిందింపదగిన పనులు చేసేవాడు అయిన ఆ అజామీళుడిని విష్ణుదూతలు విష్ణువు నివాసమైన వైకుంఠానికి తీసుకువెళ్లారు.”
మేమాపని చేయఁజాలనివారమై మరలితిమి. అని యమభటులు సెప్పఁగా యముఁడు కోపముచే గన్ను లెఱ్ఱగావించియు, జ్ఞానదృష్టిచే నీవృత్తాంతము నెఱింగెను. దురాత్ముఁ డగు వీఁడు మరణకాలమున విష్ణునామము నుచ్చరించుటంజేసి విష్ణుదూత లతనిని వైకుంఠముఁ గొనిపోయిరి. అజామీళుఁడు మరణసమయమున హరినామసంకీర్తనమను నమృతముఁ గ్రోలుటచే సకలపాపములనుండి విముక్తుఁడై విష్ణులోకంబు నొందెను. పాపాత్ము లయినను దన్ను స్మరించినంతట విష్ణువు వారిపాపంబులఁ బోకార్చి, తనసాన్నిధ్యమునఁ జేర్చుకొనెను. నోరుదప్పి భగవన్నామమునుచ్చరించినను, నగ్నిహోత్రునిమాడ్కి సర్వపాపములను నది బూదిచేయును.
నేటి తెలుగులో “మేము ఆ పని చేయలేనివారమై తిరిగి వచ్చాము” అని యమభటులు చెప్పగా, యముడు కోపంతో కళ్లు ఎర్రబరిచినా, జ్ఞానదృష్టితో ఈ వృత్తాంతాన్ని తెలుసుకున్నాడు. “దురాత్ముడైన వీడు మరణకాలంలో విష్ణునామాన్ని ఉచ్చరించడం వల్ల విష్ణుదూతలు అతడిని వైకుంఠానికి తీసుకువెళ్లారు. అజామీళుడు మరణసమయంలో హరినామ సంకీర్తన అనే అమృతాన్ని తాగడం వల్ల సకల పాపాల నుంచి విముక్తుడై విష్ణులోకాన్ని పొందాడు. పాపాత్ములైనా సరే, తనను స్మరించగానే విష్ణువు వారి పాపాలను పోగొట్టి తన సాన్నిధ్యంలో చేర్చుకున్నాడు. నోరు తప్పి భగవన్నామాన్ని ఉచ్చరించినా, అగ్నిహోత్రుడిలాగా అది సర్వపాపాలను బూడిద చేస్తుంది.”
ఎవఁడు భక్తితో నిత్యుఁడయిన శ్రీమన్నారాయణమూర్తిని ధ్యానించునో అతఁడుజీవన్ముక్తుఁ డనఁబడును. అతఁడు కడపటశాశ్వత మగు మోక్షము నొందును. అని యాలోచించి యేమియుననక యముఁడూరకుండెను. జనకమహారాజా! అజామీళుని పూర్వవృత్తాంత మెఱింగించెద నాలింపుము తొంటిజామున నీయజామీళుఁడు సౌరాష్ట్రదేశమునందలి విప్రుండు. శివాలయపు పూజారి. ఇతఁడు శివాలయమందలి వస్తువుల నెల్ల దొంగిలించువాఁడు. శస్త్రముచేఁబూని యాచారములుమాని, స్నానము మాని యపరిశుద్ధుఁడై యుండువాఁడు. స్వామినిపూజసేయునప్పుడొక మంత్రమునుజెప్పఁడు. పూజావిధియు నెఱుఁగఁడు. దేవుని కెదుటఁ గాళ్లు చాచుకొనికూర్చుండును. చెలికాండ్రతోఁ గూడి పెక్కులుమాటలాడుచు దురాగ్రహముగలవాఁడై యుండును. మఱియు నతఁడు ప్రాయపుబోడెకాఁడై సకలభూషణాలంకృతుఁ డై యుండును. ఆతనికిఁ జక్కనిదియుఁ బ్రాయపుదియునైన యొకవిప్రునివనిత ప్రేయసియై యుండెను. ఒకనాఁ డాయతివయొక్కభర్త దారిద్ర్యభారముచేనొచ్చినవాఁడై యొరుల యన్నంబును గోరక, పత్తనము మొదలగు చోట్లనుగ్రామములుపల్లెలు గొల్లపల్లెలు మొదలగు ప్రదేశములందును బిచ్చమెత్తి, యొకప్పుడాఁకలికోర్వలేక, యుపాదానపుమూటను మోయుచు నింటికివచ్చి ఓసి! వేగముగవంటసేయుము, ఆఁకలి నన్ను మిక్కిలి బాధించెడి. ఇప్పుడు గ్రుక్కెడినీళ్లొసఁగి నాదప్పిదీర్పుము. అని యడిగెను.
నేటి తెలుగులో “ఎవడు భక్తితో నిత్యుడైన శ్రీమన్నారాయణమూర్తిని ధ్యానిస్తాడో అతడు జీవన్ముక్తుడు (బతికి ఉండగానే ముక్తి పొందినవాడు) అనబడతాడు. అతడు చివరకు శాశ్వతమైన మోక్షాన్ని పొందుతాడు” అని ఆలోచించి, ఏమీ అనకుండా యముడు ఊరుకున్నాడు. జనక మహారాజా! అజామీళుడి పూర్వ వృత్తాంతాన్ని తెలియజేస్తాను, విను. పూర్వజన్మలో ఈ అజామీళుడు సౌరాష్ట్ర దేశంలోని బ్రాహ్మణుడు. శివాలయపు పూజారి. ఇతడు శివాలయంలోని వస్తువులన్నిటినీ దొంగిలించేవాడు. ఆయుధం చేతబట్టుకొని, ఆచారాలు మాని, స్నానం మాని అపరిశుద్ధుడై ఉండేవాడు. స్వామిని పూజ చేసేటప్పుడు ఒక్క మంత్రమైనా చెప్పేవాడు కాదు. పూజావిధి కూడా ఎరగడు. దేవుడి ఎదుట కాళ్లు చాపుకొని కూర్చునేవాడు. స్నేహితులతో కలిసి అనేక మాటలు మాట్లాడుతూ, దురాగ్రహం కలవాడై ఉండేవాడు. అంతేకాక అతడు పడుచు ప్రాయపు సొగసుకాడై, సమస్త ఆభరణాలూ అలంకరించుకొని ఉండేవాడు. అతడికి అందమైనది, యౌవనంలో ఉన్నది అయిన ఒక బ్రాహ్మణుడి భార్య ప్రియురాలిగా ఉండేది. ఒకనాడు ఆ స్త్రీ భర్త దారిద్ర్య భారంతో బాధపడినవాడై, ఇతరుల అన్నాన్ని కోరకుండా పట్టణం మొదలైన చోట్లలోను, గ్రామాలు, పల్లెలు, గొల్లపల్లెలు మొదలైన ప్రదేశాలలోను భిక్షమెత్తాడు. ఒకసారి ఆకలికి తాళలేక ఉపాదానపు మూటను (భిక్షపు మూటను) మోస్తూ ఇంటికి వచ్చి, “ఓసీ! వేగంగా వంట చేయి. ఆకలి నన్ను మిక్కిలి బాధిస్తున్నది. ఇప్పుడు గుక్కెడు నీళ్లు ఇచ్చి నా దాహం తీర్చు” అని అడిగాడు.
ఆపాఱుత తనమనమును బరపురుషునియందే యుంచి, మిక్కిలి గర్వించినదై, యింటిపనులందున్న తొందరంబట్టి యేమియుఁ బలుకదయ్యె. అప్పుడాబ్రాహ్మణుఁడు కఠినురాలగు నాకాంతను గాంచి కఱ్ఱతోఁ బాదెను. అట్లతఁడు తన్ను కొట్టఁగనే, యామె కోపము నొంది తనభర్తను పిడికిట గ్రుద్దెను.
నేటి తెలుగులో ఆ బ్రాహ్మణ స్త్రీ తన మనసును పరపురుషుడి మీదే ఉంచి, మిక్కిలి గర్వించినదై, ఇంటి పనులలో ఉన్న తొందరను బట్టి ఏమీ పలకలేదు. అప్పుడు ఆ బ్రాహ్మణుడు కఠినురాలైన ఆ స్త్రీని చూసి కర్రతో కొట్టాడు. అలా అతడు తనను కొట్టగానే, ఆమె కోపించి తన భర్తను పిడికిలితో గుద్దింది.
ఆబ్రాహ్మణుఁ డట్లు భార్యచే మోదులువడి గృహము వదలి పొరుగూరి కేగి, భిక్షాన్నమునుభుజించి భగవంతుని ధ్యానింపుచుఁ గాలము పుచ్చెను. ఆబ్రాహ్మణి సాయంకాలముననే భోజనము గావించి, మేటికోక ధరించి, సకలభూషణాలంకృతయై, విడెము చేతఁ గొని, యొకచాకివానియింటికిఁ బోయి, రూపరియగు మడివేలును గాంచి, యాతనితో నేకతంబున నుండఁ గోరెను. అప్పుడాధావకుఁడు “ఓమూఢురాలా! యీనిశివేళ మాయింటి కేల కారణము లేక వచ్చితివి? నీవు బ్రాహ్మణవంశమున జన్మించినదానవు. మేమోకర్మచే నిందితులము” అని యిట్లుపలికి, కోపముచేఁ గన్నులెఱ్ఱపాఱ, గనుఁగొలుకుల నిప్పులు రాల్చుచు తనతో వాదులాడుచున్న యాపాఱుతను రోఁకలితో బాది వెడలనడిచెను. అంత నాబ్రాహ్మణి యవమానముచే నాతనిఁ బాసి, రాజమార్గమునకు వచ్చి, యచ్చట నీపూజారిని గాంచి, యతనిని జేపట్టి, వేగమే యాతనిని వెంబడించి వచ్చి, యాతనితో నారేయి సుఖించెను. ఆవల చెడిపెయగు నాపాఱుత యారేయి యట్లు గడపి, మఱుసటియుదయము లేచి, పశ్చాత్తాప మొంది భర్తకడ కేగుదెంచి, జాలిపుట్టించుపలుకులతో మన్నింపు వేఁడ, నాబ్రాహ్మణుఁడు మఱలి వచ్చి యాభార్యతో సుఖంబుండెను. ఇట్లు కొంతకాలము గడపఁగా నాశివపూజారి మృతి నొంది రౌరవాదినరకము లెల్ల ననుభవించి, మఱల సత్యనిష్ఠునిపుత్రుఁడుగ జన్మించెను.
నేటి తెలుగులో ఆ బ్రాహ్మణుడు అలా భార్య చేత దెబ్బలు తిని, ఇల్లు విడిచి పొరుగూరికి వెళ్లి, భిక్షాన్నం తింటూ భగవంతుడిని ధ్యానిస్తూ కాలం గడిపాడు. ఆ బ్రాహ్మణి సాయంకాలమే భోజనం చేసి, మంచి చీర కట్టుకొని, సమస్త ఆభరణాలూ అలంకరించుకొని, విడెం చేతబట్టుకొని ఒక చాకలివాడి ఇంటికి వెళ్లింది. అందగాడైన ఆ చాకలివాడిని చూసి, అతడితో ఏకాంతంగా ఉండాలని కోరింది. అప్పుడు ఆ చాకలివాడు “ఓ మూఢురాలా! ఈ రాత్రివేళ మా ఇంటికి కారణం లేకుండా ఎందుకు వచ్చావు? నీవు బ్రాహ్మణ వంశంలో పుట్టినదానివి. మేమో కర్మవల్ల నిందింపబడినవారము” అని పలికాడు. కోపంతో కళ్లు ఎర్రబడగా, కనుకొలకుల నుంచి నిప్పులు రాలుస్తూ, తనతో వాదులాడుతున్న ఆ బ్రాహ్మణ స్త్రీని రోకలితో కొట్టి బయటకు తరిమేశాడు. అప్పుడు ఆ బ్రాహ్మణి అవమానంతో అతడిని విడిచి రాజమార్గానికి వచ్చింది. అక్కడ ఈ పూజారిని చూసి, అతడిని చేరి, వేగంగా అతడిని వెంబడించి వచ్చి, అతడితో ఆ రాత్రి సుఖించింది. ఆ తర్వాత చెడిపోయిన ఆ బ్రాహ్మణ స్త్రీ ఆ రాత్రి అలా గడిపి, మరుసటి ఉదయం లేచి పశ్చాత్తాపపడింది. భర్త దగ్గరికి వెళ్లి, జాలి పుట్టించే మాటలతో క్షమించమని వేడుకోగా, ఆ బ్రాహ్మణుడు తిరిగి వచ్చి ఆ భార్యతో సుఖంగా ఉన్నాడు. ఇలా కొంతకాలం గడవగా, ఆ శివపూజారి మరణించి రౌరవం మొదలైన నరకాలన్నీ అనుభవించి, మళ్లీ సత్యనిష్ఠుడి కుమారుడిగా పుట్టాడు.
కార్తికమాసంబునఁ గృత్తికానక్షత్రయోగంబున భగవద్దర్శనంబు చేసినయెడల, ఏడుజన్మములలో చేసిన పాపము సైతము తొలఁగును. కనుక నీతఁడు హరినామస్మరణము చేసినందున నితనికి సకలపాపములు తొలఁగెను. ఈబ్రాహ్మణపత్నియు మృతి నొంది నరకబాధల ననుభవించి మఱలభూమిని జనన మంది కన్యాకుబ్జదేశమున చండాలజాతియందుఁ బుట్టెను. అపు డాపిల్ల తండ్రి యొకబ్రాహ్మణునికడ కేగి, దానిజాతకమును గూర్చిన ఫల మడిగెను. అంతనావిప్రుఁడు “ఈశిశువు పితృగండమున జన్మించినది. దీని నిలువెడలఁ గొట్టుము” అని నుడివెను. అంత నాచండాలుఁ డింటికి వేగ నేగుదెంచియాశిశువును దవ్వున బాఱవేసెను. అపు డొక బ్రాహ్మణుఁడు దాను పుత్రహీనుఁడయినందున మార్గమధ్యమున ననాథయైపడి దిక్కులేక యేడ్చుచున్నయాశిశువును గాంచి యొకదాదిచే నొసంగి పెంప నాజ్ఞ యొసఁగెను. అట్లు దాదిపోషణచేఁ బెరిగి పెద్దదై యువతియైన యా మాతంగకన్యను ఈద్విజుఁడు పరిగ్రహించెను. ఓరాజేంద్రా! యిదియే యజామీళునిపూర్వజన్మవృత్తాంతము నీ కెఱింగించితి.
నేటి తెలుగులో కార్తీక మాసంలో కృత్తికా నక్షత్ర యోగంలో భగవంతుడి దర్శనం చేస్తే, ఏడు జన్మలలో చేసిన పాపం సైతం తొలగిపోతుంది. కనుక ఇతడు హరినామ స్మరణ చేసినందువల్ల ఇతడికి సకల పాపాలూ తొలగిపోయాయి. ఈ బ్రాహ్మణుడి భార్య కూడా మరణించి, నరకబాధలను అనుభవించి, మళ్లీ భూమి మీద పుట్టి కన్యాకుబ్జ దేశంలో చండాల జాతిలో జన్మించింది. అప్పుడు ఆ పిల్ల తండ్రి ఒక బ్రాహ్మణుడి దగ్గరికి వెళ్లి, దాని జాతకాన్ని గురించిన ఫలితం అడిగాడు. అప్పుడు ఆ బ్రాహ్మణుడు “ఈ శిశువు పితృగండంలో (తండ్రికి ఆపద తెచ్చే గండంలో) పుట్టింది. దీనిని ఇంటి నుంచి వెళ్లగొట్టు” అని చెప్పాడు. అప్పుడు ఆ చండాలుడు ఇంటికి వేగంగా వచ్చి ఆ శిశువును దూరంగా పారేశాడు. అప్పుడు ఒక బ్రాహ్మణుడు తాను పుత్రులు లేనివాడు అయినందున, దారి మధ్యలో అనాథగా పడి దిక్కులేక ఏడుస్తున్న ఆ శిశువును చూసి, ఒక దాదికి ఇచ్చి పెంచమని ఆజ్ఞాపించాడు. అలా దాది పోషణలో పెరిగి పెద్దదై యువతి అయిన ఆ చండాల కన్యను ఈ బ్రాహ్మణుడు చేపట్టాడు. ఓ రాజేంద్రా! ఇదే అజామీళుడి పూర్వజన్మ వృత్తాంతం, నీకు తెలియజేశాను.
ఓరాజేంద్రా! జన్మాంతరములం దొనర్చిన సకలపాపములకును హరినామస్మరణమునకంటె మించినప్రాయశ్చిత్తము లేవియు లేవు. నాలుక మాధవుని నామము నుచ్చరింప దేని, మనస్సు మాధవునిపాదపద్మములను దలంపదేని చెవులు విష్ణునికథను వినదేని అతని పాపము లెట్లు నశింపఁగలవు? అతని పాపములరాసులు నశింపనే నశింపవు.
నేటి తెలుగులో ఓ రాజేంద్రా! ఇతర జన్మలలో చేసిన సకల పాపాలకు హరినామ స్మరణ కంటే మించిన ప్రాయశ్చిత్తాలు ఏవీ లేవు. నాలుక మాధవుడి నామాన్ని ఉచ్చరించకపోతే, మనస్సు మాధవుడి పాదపద్మాలను తలచకపోతే, చెవులు విష్ణువు కథను వినకపోతే అతడి పాపాలు ఎలా నశిస్తాయి? అతడి పాపాల రాశులు నశించనే నశించవు.
ఎవరు వేఱొండువిషయంబున మనంబుంపక జనార్దనునే స్మరింతురో వారుతప్పకముక్తినొందుదురు. దీనికిసందియములేదు. ఆహరిస్మరణమువలనగొప్ప పాతకమైనను, స్వల్పపాతకమైనను తప్పక నశింపఁగలదు. కార్తికమాసమునందలి ధర్మములేవియేవియెఱిఁగించితినో వానికెల్ల పాపాపనోదనశక్తి గలదు. కావునఁ గార్తికమాసధర్మముల నెవఁ డాచరింపఁడో, వాఁడు తప్పక నరక మొందును. దీనికి సందియములేదు. ఈపవిత్రమైన పాపహరమైన యాఖ్యానమును (కథను) ఎవఁడు వినునో, వాఁడు సకలపాపవినిర్ముక్తుండయి వైకుంఠమేగును. దీనికి సందియము లేదు, ఎవరీయుపాఖ్యానమును వినువారికి వినిపింతురో, వారికి సకలపాపములు తొలఁగును. అతఁడు వైకుంఠమున విష్ణువుతోఁగూడి యానందించుచుండును.
నేటి తెలుగులో ఎవరు మరొక విషయంలో మనస్సు ఉంచకుండా జనార్దనుడినే స్మరిస్తారో వారు తప్పక ముక్తిని పొందుతారు. దీనికి సందేహం లేదు. ఆ హరిస్మరణ వల్ల గొప్ప పాపమైనా, స్వల్ప పాపమైనా తప్పక నశిస్తుంది. కార్తీక మాసంలోని ధర్మాలు ఏవేవి తెలియజేశానో వాటన్నిటికీ పాపాలను పోగొట్టే శక్తి ఉన్నది. కాబట్టి కార్తీక మాస ధర్మాలను ఎవడు ఆచరించడో, వాడు తప్పక నరకాన్ని పొందుతాడు. దీనికి సందేహం లేదు. ఈ పవిత్రమైన, పాపాలను హరించే ఆఖ్యానాన్ని (కథను) ఎవడు వింటాడో, వాడు సకల పాపాల నుంచి విముక్తుడై వైకుంఠానికి వెళ్తాడు. దీనికి సందేహం లేదు. ఎవరు ఈ ఉపాఖ్యానాన్ని వినేవారికి వినిపిస్తారో, వారికి సకల పాపాలూ తొలగిపోతాయి. అతడు వైకుంఠంలో విష్ణువుతో కూడి ఆనందిస్తూ ఉంటాడు.
ఇది శ్రీస్కాందపురాణాంతర్గత కార్తికమాహాత్మ్యమందలి పదవయధ్యాయము.



