Bhakti

కార్తీక పురాణం 8వ రోజు

Karthika Puranam Day 8

దేశకాల ధర్మసూక్ష్మం, హరినామ మహిమ; అజామీళుడు మరణవేళ కొడుకు నారాయణుని పిలవగా విష్ణుదూతలు యమదూతలను ఆపిన కథ.

ధర్మాత్ముఁడగు జనకుఁ డిట్లనియె. ఓమహాత్ముండగు బ్రహ్మనందనా! నామనంబున గొప్ప సండియము గలదు. ఆసందియము తొలఁగు నిమిత్తమై యొక ప్రశ్నచేసెద. నాసందియము దీర్పుఁడు.

నేటి తెలుగులో ధర్మాత్ముడైన జనకుడు ఇలా అన్నాడు. “మహాత్ముడవైన ఓ బ్రహ్మనందనా! నా మనసులో గొప్ప సందేహం ఉంది. ఆ సందేహం తొలగిపోవడం కోసం ఒక ప్రశ్న అడుగుతాను. నా సందేహాన్ని తీర్చండి.”

ఓమహాత్మా! తమవలన సూక్ష్మధర్మమునకు లక్షణమునెఱిఁగితిని. పెక్కుపాపములం దాసక్తులై, వర్ణసంకరము లొనర్చుచు నాచారములేని దురాత్ములగు పాపు లొనర్చు బుధదూషితములయినట్టి పాతకములు వేదశాస్త్రములందు విధింపఁబడిన ప్రాయశ్చిత్తములచేఁ దొలఁగుచున్నవి యని తమరు సెలవియ్యఁగా వింటిని.

నేటి తెలుగులో “ఓ మహాత్మా! తమ వల్ల సూక్ష్మధర్మ లక్షణాన్ని తెలుసుకున్నాను. ఎన్నో పాపాలలో ఆసక్తి కలిగి, వర్ణసంకరాలు చేస్తూ, ఆచారం లేని దురాత్ములైన పాపులు పండితులు నిందించే పాపాలు చేస్తారు. ఆ పాపాలు వేదశాస్త్రాలలో విధించిన ప్రాయశ్చిత్తాల (పాపపరిహార కర్మల) వల్ల తొలగిపోతాయని తమరు చెప్పగా విన్నాను.”

దుష్టబుద్ధులగు మానవులు మహాపాపము లొనర్చి, యించుకంత పుణ్య మొనర్చుటచే నెట్లు విష్ణుపదంబు నొందుదురు?

నేటి తెలుగులో “దుష్టబుద్ధి గల మానవులు మహాపాపాలు చేసి, కొద్దిపాటి పుణ్యం చేయడం వల్ల విష్ణుపదాన్ని (విష్ణులోకాన్ని) ఎలా పొందుతారు?”

ఓద్విజోత్తమా! ప్రాయశ్చిత్తములు సైతములేని వెవ్వేలు తెగలగు గొప్పపాతకములు పెక్కులు సేసి, మానవులెట్లు విష్ణుపదము నొందుదురు?

నేటి తెలుగులో “ఓ ద్విజోత్తమా! ప్రాయశ్చిత్తాలు కూడా లేని, వేర్వేరు రకాలైన గొప్ప పాపాలు ఎన్నో చేసి మానవులు విష్ణుపదాన్ని ఎలా పొందుతారు?”

మానవులు మితిలేని మహాపాతకము లొనర్చి, దైవవశమున నొనర్చిన యొక్క పుణ్యవశముచే నెట్లు విష్ణుపదము నొందఁగలరు?.

నేటి తెలుగులో “మానవులు మితిలేని మహాపాపాలు చేసి, దైవవశాన చేసిన ఒక పుణ్యం వల్ల విష్ణుపదాన్ని ఎలా పొందగలరు?”

మహావజ్రపర్వతము గోటికొనతో నెవఁ డెగురవేయఁ గలఁడు? అట్లె పాపము లె ట్లల్పపుణ్యకార్యముచే సమసిపోవును?.

నేటి తెలుగులో “మహా వజ్రపర్వతాన్ని గోటి చివరితో ఎవడు ఎగురవేయగలడు? అలాగే పాపాలు కొద్దిపాటి పుణ్యకార్యంతో ఎలా సమసిపోతాయి?”

ఒకఁ డింటిలోనుండి తానున్న యింటికి నిప్పువెట్ట ననుజ్ఞ యొసఁగునా? మండుచున్న యగ్నిని నాచమనపునీటితోఁ జల్లార్పఁ జూచు మూఢుఁ డెక్కడనైన గలఁడా?.

నేటి తెలుగులో “ఒకడు ఇంటిలో ఉండి, తాను ఉన్న ఇంటికి నిప్పు పెట్టడానికి అనుమతి ఇస్తాడా? మండుతున్న అగ్నిని ఆచమనపు నీటితో (చేతిలో తీసుకుని తాగే కొద్ది నీటితో) చల్లార్చాలని చూసే మూర్ఖుడు ఎక్కడైనా ఉంటాడా?”

ఒకఁడు నది వెల్లువలోఁ గొట్టుకొనిపోవుచు గట్టునందలి పచ్చిక యాధారముగొని గట్టెక్కఁగలుగునా?.

నేటి తెలుగులో “ఒకడు నది వరదలో కొట్టుకుపోతూ, గట్టు మీద ఉన్న పచ్చగడ్డిని ఆధారంగా చేసుకుని గట్టెక్కగలడా?”

ఒకఁడు కొండకొన కెక్కి యటనుండి దొఱలి నడుమ నొకతీఁగ పట్టుకొని, క్రిందఁ బడకుండునా!

నేటి తెలుగులో “ఒకడు కొండ చివరికి ఎక్కి, అక్కడి నుంచి దొర్లిపడి, మధ్యలో ఒక తీగను పట్టుకొని కింద పడకుండా ఉంటాడా?”

అట్లే ఒకఁడు గొప్పపాపము లొనర్చి స్వల్పపుణ్యకార్యముచే నెట్లు పాపములనుండి విముక్తుఁడగును? ఇదియంతయు జరుగని పని.

నేటి తెలుగులో “అలాగే ఒకడు గొప్ప పాపాలు చేసి, కొద్దిపాటి పుణ్యకార్యంతో పాపాల నుంచి ఎలా విముక్తుడవుతాడు? ఇదంతా జరగని పని.”

ఓమునీంద్రా! వినువారి కింపు పుట్టించు నీవిషయమును నా కెఱింగింపుము. కార్తికమునను మాఖవైశాఖములందును ధర్మసూక్ష్మములు కొన్ని యెఱిఁగించితివి.

నేటి తెలుగులో “ఓ మునీంద్రా! వినేవారికి ఇంపు కలిగించే ఈ విషయాన్ని నాకు తెలియజేయి. కార్తీకంలోనూ, మాఘ వైశాఖాలలోనూ ధర్మసూక్ష్మాలు కొన్ని తెలియజేశావు.”

పెక్కుపాతకములు సైతముఅల్పపుణ్యముచే లయమునొందునని తాము వాక్రుచ్చిన యంశమును నా కెఱిఁగింపుఁడు. అని జనకమహారాజడుగఁగా, వసిష్ఠమునీంద్రుఁ డుల్లంబున సంతసము నొంది మోమునఁ జిఱునగవు దోఁప నిట్లనియె.

నేటి తెలుగులో “ఎన్నో పాపాలు కూడా కొద్దిపాటి పుణ్యంతో నశిస్తాయని తమరు చెప్పిన విషయాన్ని నాకు తెలియజేయండి” అని జనకమహారాజు అడగగా, వసిష్ఠ మునీంద్రుడు మనసులో సంతోషించి, ముఖాన చిరునవ్వుతో ఇలా అన్నాడు.

ఓరాజా! నీప్రశ్నము కడు రమ్యమైయున్నది. నీవడిగినసందియము మేలయినది. ఏనును పెక్కువేదశాస్త్రపురాణములు పరికించితిని. అచ్చటను లెక్కకు మీఱినవెన్నియో ధర్మసూక్ష్మములుగలవు. వాని నెల్ల నీ కెఱిఁగించెద. నీకు సందియము వలదు.

నేటి తెలుగులో “ఓ రాజా! నీ ప్రశ్న చాలా రమ్యంగా ఉంది. నీవు అడిగిన సందేహం మేలైనది. నేను కూడా ఎన్నో వేద, శాస్త్ర, పురాణాలను పరిశీలించాను. అక్కడ లెక్కకు మించిన ధర్మసూక్ష్మాలు ఎన్నో ఉన్నాయి. వాటినన్నిటినీ నీకు తెలియజేస్తాను. నీకు సందేహం వద్దు.”

నృపాలా! శాస్త్రములందుసత్త్వరజస్తమోగుణాన్వితములగు పెక్కుధర్మములుగలవు.

నేటి తెలుగులో “నృపాలా! శాస్త్రాలలో సత్త్వ, రజ, తమో గుణాలతో కూడిన ధర్మాలు ఎన్నో ఉన్నాయి.”

సత్త్వరజస్తమముల నెడి గుణములు గలవు. ఇయ్యవి స్వభావమువలనఁ గలిగినవి. సత్త్వగుణము నాధారముగాఁ జేసికొన్న ధర్మము సూక్ష్మధర్మ మనఁబడును. రాజేంద్రా! మరికొన్నితపస్సు కర్మము వీనిరూపములైనప్రాయశ్చిత్తములు. ఇవి రజోగుణముతోఁగూడి పునర్జన్మహేతువులైయుండును. ఇట్టివి రాజసములనఁబడును. కొన్నిధర్మములు ఫలములిచ్చినను ఇచ్చును. లేకున్నను లేకుండును. అట్టి ధర్మము, తామసంబు. అది ఫలరహితమయినది. ఓరాజా, కావున నట్టిధర్మము చేయఁదగదు.

నేటి తెలుగులో “సత్త్వం, రజస్సు, తమస్సు అనే గుణాలు ఉన్నాయి. ఇవి స్వభావం వల్ల కలిగినవి. సత్త్వగుణాన్ని ఆధారంగా చేసుకున్న ధర్మం సూక్ష్మధర్మం అనబడుతుంది. రాజేంద్రా! మరికొన్ని తపస్సు, కర్మ అనే రూపాలలో ఉండే ప్రాయశ్చిత్తాలు. ఇవి రజోగుణంతో కూడి పునర్జన్మకు కారణాలై ఉంటాయి. ఇలాంటివి రాజసాలు అనబడతాయి. కొన్ని ధర్మాలు ఫలాలు ఇచ్చినా ఇస్తాయి, లేకపోతే ఇవ్వకపోవచ్చు. అలాంటి ధర్మం తామసం. అది ఫలం లేనిది. ఓ రాజా! కాబట్టి అలాంటి ధర్మం చేయకూడదు.”

కనుక నే సూక్ష్మమగు సాత్త్వికధర్మము నెఱింగించితిని. కాలబలమువలన నించుకంతధర్మమేయెక్కువ సంపదనొసఁగఁ గలదు.

నేటి తెలుగులో “కనుక నేను సూక్ష్మమైన సాత్త్వికధర్మాన్ని తెలియజేశాను. కాలబలం వల్ల కొద్దిపాటి ధర్మమే ఎక్కువ సంపదను ఇవ్వగలదు.”

యోగ్యముగాని దేశకాలములందయోగ్యున కొసఁగబడిన దానము విధిరహితమై, మంత్రములేనిదై యుండును. అది తామసధర్మ మనఁబడును.

నేటి తెలుగులో “యోగ్యం కాని దేశకాలాలలో అయోగ్యుడికి ఇచ్చిన దానం విధి లేనిదై, మంత్రం లేనిదై ఉంటుంది. అది తామసధర్మం అనబడుతుంది.”

కాలదేశములఁ గనిపెట్టి, యెవఁడు ధర్మముచేయునో, అది యక్షయఫలము నొసఁగునది మోక్షమునకుఁగారణము. దీనికి ఏసందియమును లేదు.

నేటి తెలుగులో “కాలదేశాలను కనిపెట్టి ఎవడు ధర్మం చేస్తాడో, అది అక్షయఫలాన్ని (తరగని ఫలాన్ని) ఇచ్చేది, మోక్షానికి కారణమైనది. దీనికి ఏ సందేహమూ లేదు.”

కనుక గొప్పదో చిన్నదో కాలముపరికించి ధర్మమునునాచరింపవలయును. కర్మప్రకారము తెలియనలవికానిది. అది యిట్టిదని యెవరికి నెఱుఁగ వశముగాదు.

నేటి తెలుగులో “కనుక గొప్పదో చిన్నదో, కాలాన్ని పరిశీలించి ధర్మాన్ని ఆచరించాలి. కర్మ విధం తెలుసుకోవడానికి అలవికానిది. అది ఇటువంటిదని తెలుసుకోవడం ఎవరికీ శక్యం కాదు.”

దేశకాల పరిజ్ఞానముతోఁజేయు ధర్మముచేదుర్లభంబులైన సౌఖ్యములు గలుగు. కనుక జ్ఞానముతో నొండె, అజ్ఞానముతో నొండె దేశకాలములంబట్టి దైవానుకూల్యముచేఁ జేయుపుణ్యము తఱుగనిఫలము నొసఁగును. దీనికి సందియము లేదు. ఒకఁడు కొండంత పెద్దకట్టెలమోపును పేర్చి, దానియందొకగురివెందపరిమాణముగలనిప్పును పెట్టినచో నాకాష్ఠరాశి యంతయు నించు కంతతడవులో బూదియగును. ఒకయింట కాఱుచీఁకటి గ్రమ్మియుండ, చిన్న దీపము ముట్టింపఁగానే యాచీఁకటి చెదరిపోవును. మఱియు బురదనీటితో నిండినగుంటలో జాలరులు మునిఁగియు, నిర్మలోదకముతో స్నానము చేసినంతనే యాముఱికియంతయు నొకక్షణమునఁ దొలఁగిపోవును. ఆచందముననే దేశకాలపాత్రముల నెఱింగి చేసిన ధర్మ మించుకంతయైనను సకలపాపములఁ దొలఁగించును.

నేటి తెలుగులో “దేశకాల పరిజ్ఞానంతో చేసే ధర్మం వల్ల దుర్లభమైన సుఖాలు కలుగుతాయి. కనుక జ్ఞానంతో గాని, అజ్ఞానంతో గాని దేశకాలాలను బట్టి దైవానుకూలత వల్ల చేసే పుణ్యం తరగని ఫలాన్ని ఇస్తుంది. దీనికి సందేహం లేదు. ఒకడు కొండంత పెద్ద కట్టెల మోపును పేర్చి, అందులో ఒక గురిగింజంత నిప్పును పెడితే ఆ కట్టెల కుప్ప అంతా కొద్దిసేపట్లోనే బూడిద అవుతుంది. ఒక ఇంట్లో కారుచీకటి కమ్ముకొని ఉండగా, చిన్న దీపం వెలిగించగానే ఆ చీకటి చెదిరిపోతుంది. అలాగే బురదనీటితో నిండిన గుంటలో జాలరులు మునిగినా, నిర్మలమైన నీటితో స్నానం చేయగానే ఆ మురికి అంతా ఒక్క క్షణంలో తొలగిపోతుంది. అదే విధంగా దేశం, కాలం, పాత్రతలను తెలుసుకొని చేసిన ధర్మం కొద్దిపాటిదైనా సకల పాపాలనూ తొలగిస్తుంది.”

ఓరాజేంద్రా! విష్ణునామసంకీర్తనము వలన సకలపాపములు తొలఁగిపోవును. కావున అజ్ఞానముతోఁ గూడిన వాఁడు విష్ణునామసంకీర్తనమును జేయవలయును. అయ్యది గొప్ప వెదురు పొదను నిప్పుగాల్చు చందమున నట్లు సకలపాపములను బూదిచేయును.

నేటి తెలుగులో “ఓ రాజేంద్రా! విష్ణునామ సంకీర్తన వల్ల సకల పాపాలూ తొలగిపోతాయి. కాబట్టి అజ్ఞానంతో కూడినవాడు విష్ణునామ సంకీర్తన చేయాలి. అది గొప్ప వెదురు పొదను నిప్పు కాల్చిన విధంగా సకల పాపాలనూ బూడిద చేస్తుంది.”

తొల్లి కన్యాకుబ్జదేశమున బహుశ్రుతుఁడను పేరుగల సత్యవ్రతనిష్ఠుఁడయిన బ్రాహ్మణోత్తముఁడు గలఁడు. అతనికి ధర్మవతియను పేరుగల పతివ్రతయగు భార్యగలదు. వారికి వృద్ధాప్యమున, నజామీళుఁడను నొక పుత్రుఁడు పుట్టెను. వాఁడు పూర్వకర్మప్రారబ్ధవశంబున దాసీసంసర్గలోలుఁడైయుండి, యొకయింటిపనికత్తెను చెట్టవట్టెను. వాఁడట్లు గృహదాసీపతియైఁ తల్లిదండ్రులంబాసి, మదనమోహితుఁడై, యాదాసితో మజ్జనభోజనాదుల సల్పుచు, కామశాస్త్ర విచారములచేఁ గాలంబు పుచ్చుచు, వేదోక్తములగు ననుష్ఠానములను బాసి, యెల్లప్పు డాయబలంగూడి విహరించుచుండెను.

నేటి తెలుగులో పూర్వం కన్యాకుబ్జ దేశంలో బహుశ్రుతుడు అనే పేరు గల, సత్యవ్రత నిష్ఠ కలిగిన బ్రాహ్మణోత్తముడు ఉండేవాడు. అతడికి ధర్మవతి అనే పేరు గల పతివ్రత అయిన భార్య ఉండేది. వారికి వృద్ధాప్యంలో అజామీళుడు అనే ఒక కొడుకు పుట్టాడు. వాడు పూర్వకర్మ ప్రారబ్ధవశాన (గత జన్మ కర్మఫలం వల్ల) దాసీ సాంగత్యం మీద ఆసక్తి గలవాడై, ఒక ఇంటి పనికత్తెను చేపట్టాడు. వాడు అలా ఇంటి దాసికి భర్త అయి తల్లిదండ్రులను విడిచిపెట్టి, కామమోహితుడై ఆ దాసితో స్నానభోజనాదులు చేస్తూ ఉండేవాడు. కామశాస్త్ర చర్చలతో కాలం గడుపుతూ, వేదాలలో చెప్పిన అనుష్ఠానాలను (నిత్యకర్మలను) విడిచిపెట్టి, ఎల్లప్పుడూ ఆ స్త్రీతో కలిసి విహరిస్తూ ఉండేవాడు.

అప్పుడు చుట్టాలందఱు వానిని తఱిమిరి. తర్వాత నాబ్రాహ్మణపుత్రుఁడు లజ్జ విడిచి యాదాసితోఁగూడ మాలవాడ చేరి, మాంసాహారములం దాసక్తుఁడై పశుపక్షిమృగములఁ జంపి వానిమాంసమును దినుచు నెల్లప్పుడు వేఁటకువలయు సాధనములఁ గైకొని వేఁటాడుచు దుష్టమృగంబులు నిండినయడవిని దానును దాసియుం దిరుగుచుండెను. ఒకప్పు డాదాసి మద్దిచెట్టున తేనెతెట్టెను దేఁగోరి యాచెట్టునెక్కి చెయిజారి క్రిందఁబడి ప్రాణంబు విడిచెను.

నేటి తెలుగులో అప్పుడు చుట్టాలందరూ వాడిని తరిమేశారు. తర్వాత ఆ బ్రాహ్మణపుత్రుడు సిగ్గు విడిచి ఆ దాసితో పాటు మాలవాడ చేరి, మాంసాహారం మీద ఆసక్తి గలవాడై పశువులను, పక్షులను, మృగాలను చంపి వాటి మాంసం తింటూ ఉండేవాడు. ఎల్లప్పుడూ వేటకు కావలసిన సాధనాలను తీసుకొని వేటాడుతూ, దుష్టమృగాలు నిండిన అడవిలో తానూ ఆ దాసీ తిరుగుతూ ఉండేవారు. ఒకసారి ఆ దాసి మద్దిచెట్టు మీద ఉన్న తేనెతెట్టెను తేవాలని కోరి ఆ చెట్టు ఎక్కి, చెయ్యి జారి కింద పడి ప్రాణం విడిచింది.

అంత నాయజామీళుఁడు తన ప్రియురాలి మరణమునకై కడువగచి యెట్టకేలకు నింటికిమఱలెను. అట్లింటికి వచ్చి, రూపయౌవనశాలియై యున్నయాదాసి యొక్కకూఁతును జూచి మోహించి దానితోడంగూడి విహరించు చుండెను. దానికిఁ బెక్కురు బిడ్డలు పుట్టిరి కాని యందఱల్పాయుష్కులై మృతినొందిరి. కాని కడగొట్టువాఁడు మాత్రము జీవించి యుండెను. తనబంధువు లెల్లరు పురికొల్ప వానికి నారాయణుఁడని పేరిడెను. అయ్యజామీళుఁడుగృహంబుననేయుండుచుబయటఁ, జనుచు మద్యాదులు త్రాగుచుఁగూడుగుడుచునప్పుడు, వనంబునఁదిరుగునప్పుడువానిఁగూడఁ దీసికొనిపోవుచు వానినిఁగౌఁగిలించుచుఁ బుత్రవాత్సల్యముచే నెల్లప్పుడు వానిపే రుచ్చరించుచు నుండెను.

నేటి తెలుగులో అప్పుడు ఆ అజామీళుడు తన ప్రియురాలి మరణానికి చాలా దుఃఖించి, ఎట్టకేలకు ఇంటికి తిరిగివచ్చాడు. అలా ఇంటికి వచ్చి, అందం, యౌవనం కలిగిన ఆ దాసి కూతురిని చూసి మోహించి, దానితో కలిసి విహరిస్తూ ఉండేవాడు. దానికి ఎందరో బిడ్డలు పుట్టారు గాని అందరూ అల్పాయుష్కులై చనిపోయారు. కాని చివరివాడు మాత్రం బతికి ఉన్నాడు. తన బంధువులందరూ ప్రోత్సహించగా వాడికి నారాయణుడు అని పేరు పెట్టాడు. ఆ అజామీళుడు ఇంట్లో ఉన్నప్పుడూ, బయటికి వెళ్తున్నప్పుడూ, మద్యం మొదలైనవి తాగుతూ భోజనం చేస్తున్నప్పుడూ, అడవిలో తిరుగుతున్నప్పుడూ వాడిని కూడా తీసుకొని వెళ్తూ ఉండేవాడు. వాడిని కౌగిలించుకుంటూ, పుత్రవాత్సల్యంతో ఎల్లప్పుడూ వాడి పేరును పలుకుతూ ఉండేవాడు.

అంతట నంత్యకాలము సమీపింప వానిని దోడ్కొనిపోవుటకై యెఱ్ఱమీసములు గలవారలై, పాశాదులగు నాయుధములు దాల్చి, చూపఱకు దిగులు పుట్టించుచు యమదూత లేగుదెంచిరి.

నేటి తెలుగులో ఆ తర్వాత అంత్యకాలం సమీపించగా, వాడిని తీసుకొని వెళ్లడానికి ఎర్రని మీసాలు గలవారై, పాశం (కట్టే తాడు) మొదలైన ఆయుధాలు ధరించి, చూసేవారికి దిగులు పుట్టిస్తూ యమదూతలు వచ్చారు.

అపుడు అజామీళుఁడు తన్నుఁగొనిపోవ నేతెంచినయమభటులనుగాంచి, మిక్కిలి వెఱచి, పుత్రునందలి వాత్సల్యముచేత దవ్వున నాటాడుచున్న నారాయణుఁ డను తన కొడుకును “నాయనా! నన్నెవ్వరోగొట్టవచ్చుచున్నారు. చూచితివా” యని నారాయణునిఁ బిగ్గఱగాఁ బిలిచెను.

నేటి తెలుగులో అప్పుడు అజామీళుడు తనను తీసుకుపోవడానికి వచ్చిన యమభటులను చూసి చాలా భయపడి, కొడుకు మీద ఉన్న వాత్సల్యంతో, దూరంగా ఆడుకుంటున్న నారాయణుడు అనే తన కొడుకును “నాయనా! నన్నెవరో కొట్టడానికి వస్తున్నారు. చూశావా?” అని నారాయణుడిని గట్టిగా పిలిచాడు.

అట్లు మరణవేదన నొందుచు బిగ్గఱగా నారాయణా యని హరినామము సంకీర్తనచేసినయా యజామీళునిఁ జెనక వెఱచి యమదూతలు దవ్వుదవ్వుననే నిలిచిరి. అప్పుడు వెలుఁగుగల విష్ణుదూతలు విమానంబుల నెక్కివచ్చి యట నిలిచి యున్నయమభటులం గాంచి, నిలుఁడు నిలుఁడు. ఇతఁడు మాయధీనుఁడు. వీనిని మీరు ముట్టకుఁ డని వారించిరి.

నేటి తెలుగులో అలా మరణవేదన పడుతూ గట్టిగా “నారాయణా!” అని హరినామ సంకీర్తన చేసిన ఆ అజామీళుడిని సమీపించడానికి భయపడి యమదూతలు దూరదూరంగానే నిలిచారు. అప్పుడు కాంతి గల విష్ణుదూతలు విమానాలను ఎక్కి వచ్చి, అక్కడ నిలిచి ఉన్న యమభటులను చూసి, “ఆగండి, ఆగండి. ఇతడు మా ఆధీనంలో ఉన్నవాడు. ఇతడిని మీరు ముట్టుకోకండి” అని వారించారు.

ఆవిష్ణుభక్తు లెల్లరు తామరఱేకులంబోని వెడదకన్నులుగలవారై పీతాంబరధరులును, తామరపూవులసరులఁ దాల్చినవారునై కిరీటములను శిరములందు ధరియించి నానావిధంబులగు వస్త్రాభరణములను ధరించి రూపంబుతోనొప్పారుచు చక్కని నాలుగుచేతులు గలిగి శంఖచక్రములచేఁ దమభుజలక్ష్మి నలరింపుచుఁ దమకాంతిచే లోకంబు లెల్ల వెలుఁగఁజేయుచు నుండిరి. అంత యమదూతలు విష్ణుదూతలం గాంచి మీరెవ్వరు? ఉపదేవతలా? కిన్నరులా? సిద్ధచారణులా? అని యడిగిరి. అంత విష్ణుదూతలు ఆయమదూతల మాటల సరకుగొనక వారిమాటలకు బదులుసెప్పక యజామీళుని విమానంబునఁ గూర్చుండఁబెట్టికొని, పయనమై యమకింకరులతో నిట్లనిరి.

నేటి తెలుగులో ఆ విష్ణుభక్తులందరూ తామరరేకుల వంటి విశాలమైన కన్నులు గలవారై, పీతాంబరాలు (పచ్చని పట్టువస్త్రాలు) ధరించినవారూ, తామరపూల దండలు ధరించినవారూ అయి, తలల మీద కిరీటాలు ధరించి, రకరకాల వస్త్రాభరణాలను ధరించి రూపంతో శోభిల్లుతూ ఉన్నారు. చక్కని నాలుగు చేతులు కలిగి, శంఖచక్రాలతో తమ భుజలక్ష్మిని అలరింపజేస్తూ, తమ కాంతితో లోకాలన్నిటినీ ప్రకాశింపజేస్తూ ఉన్నారు. అప్పుడు యమదూతలు విష్ణుదూతలను చూసి, “మీరెవరు? ఉపదేవతలా? కిన్నరులా? సిద్ధచారణులా?” అని అడిగారు. అప్పుడు విష్ణుదూతలు ఆ యమదూతల మాటలను లెక్కచేయక, వారి మాటలకు బదులు చెప్పక, అజామీళుడిని విమానంలో కూర్చోబెట్టుకొని బయలుదేరి యమకింకరులతో ఇలా అన్నారు.

ఇది శ్రీస్కాందపురాణాంతర్గత కార్తికమాహాత్మ్యమందలి యెనిమిదవ యధ్యాయము.

Back to top